tag:blogger.com,1999:blog-51279700977929850792011-12-26T03:49:17.606-08:00Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.comBlogger251100tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-66236986630461074182011-12-26T03:46:00.000-08:002011-12-26T03:49:17.615-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-mypA8bCSDAs/TvhfBzNSefI/AAAAAAAAAIc/gQM4hEiGbDU/s1600/%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25B9%25CE%25B4%25CE%25B9%25CE%25B1%2B%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582%2B%25CE%25B3%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25BC%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AE%25CF%2582%2B%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2587%25CE%25AE%25CF%2582.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 218px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-mypA8bCSDAs/TvhfBzNSefI/AAAAAAAAAIc/gQM4hEiGbDU/s320/%25CF%2580%25CE%25B1%25CE%25B9%25CE%25B4%25CE%25B9%25CE%25B1%2B%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582%2B%25CE%25B3%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25BC%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AE%25CF%2582%2B%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2587%25CE%25AE%25CF%2582.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690402613713074674" /></a><br />Όμως ο μπαμπάς δεν ερχόταν<br /><br />Η Αγγελικούλα, μόλις άνοιξε τα μάτια της το πρωί, ξαναθυμήθηκε τη χτεσινή κουβέντα της μαμάς τους, ακριβώς όπως τους τα είχε πει αποβραδίς: «…γιορτές και να μη με ζητήσουν μήτε για πλύσιμο…μήτε για άσπρισμα…άλλο πια δεν έχει. Θα πάω να σταθώ στην οδός Αιόλου, να διακονέψω…».<br />Πάντα της ξενοδούλευε, γιατί ο άντρας της – πλανόδιος ντενεκετζής που ήταν – τι να βγάλει, και πού να φτάσουν, μα τώρα που είχε απομείνει μονάχη, ακόμα χειρότερα. «θα σταθώ στην οδός Αιόλου…και θα σας πάρω και σας. Τα σκολειά κλειστά είναι. Θα χαζέψετε και τον κόσμο…θα δείτε τα πράματα που θα ‘χουν απλωμένα από δω κι από κει…μπορεί να βρεθεί και κανείς χριστιανός να σας δώσει και καμιά δεκάρα…».<br />- Πότε, μαμά, θα πάμε στην οδός Αιόλου; ρώτησε η Αγγελικούλα.<br />- Θα λέμε και τα κάλαντα της εξορίας; ρώτησε κι ο Πέτρος τη μαμά του.<br />- Να τα λέτε.<br /><br />Κι ο Πέτρος άρχισε να σιγοτραγουδά από κει που ήταν ξαπλωμένος:<br />Αρχημηνιά-α κι α-αρχή χρο-νιά,<br />είν’ ο μπαμπάς, χρόνους εννιά<br />στη μ-στη μαύρην εξορία…<br />συ ‘σαι αρχό-συ ‘σαι αρχόντισσα κυρία…<br />- Θ’ αργήσουμε, μαμά, ακόμα;<br />Η Αγγελικούλα βιαζότανε να φύγουν.<br />- Εμ τώρα είναι ακόμα πρωί…καλά καλά δεν έφεξε. Θα πάμε άμα σφίξει ο κόσμος.<br />- Και πότε θα σφίξει ο κόσμος;<br />- Άμα βγει ο ήλιος.<br />- Κι αν δε βγει ο ήλιος, δε θα πάμε; ρώτησε ο Πέτρος.<br />- Τι να κάνουμε από τέτοιαν ώρα; Να ξεπαγιάσουμε άδικα;<br />- Τα παιχνίδια όμως, ας είναι και πρωί, δεν είναι στα τζάμια; ξανάπε ο Πέτρος. Αν μαζέψεις, μαμά, πολλά λεφτά, και μας δώσουν κι εμάς από τα κάλαντα, θα μου πάρεις, μαμά, κείνο το σιδερόδρομο που σου ‘λεγα;<br /><br />Ήταν ένας σιδερόδρομος που έπιανε όλη τη βιτρίνα! Τα παιδιά, στα σκολειά, στα διαλείμματα, όλο για το σιδερόδρομο μιλούσαν. Διηγούνταν πώς κάνει γύρους. Πώς ανάβουν και σβήνουν τα ηλεκτρικά του. Πώς έχουν σειρά τα βαγόνια. Ανεβοκατεβαίνει στα βουνά, χωρίς να γκρεμίζεται. Περνάει κι ένα ποτάμι πάνω από μια γέφυρα και ύστερα!... τρυπώνει σ’ ένα τρυπημένο βουνό…και χάνεται!...μα σε λίγο…να σου τον και ξετρυπώνει από την άλλη μεριά της βιτρίνας, και ξαναρχίζει τα ίδια…<br />- Αυτά τα παιχνίδια είναι ακριβά! Δεν μπορούμε να τα’ αγοράσουμε μεις…<br />- Άμα πιάσουμε πολλά λεφτά;<br />- Όσα και να πιάσουμε…δεν μπορούμε.<br />- Πότε θα μπορέσουμε;<br />- Άμα έρθει ο μπαμπάς σου.<br />- Πότε θα ‘ρθει ο μπαμπάς μου;<br />- Άμα τον αφήσουν οι κακοί ανθρώποι.<br />- Θα τον αφήσουν πριν από την Πρωτοχρονιά;<br />- Ναι…ναι…πριν από την Πρωτοχρονιά.<br />- Κι άμα έρθει, θα μου πάρει το σιδερόδρομο;<br />- Ναι…ναι…<br />- Να του το πεις όμως και συ…<br />- Ναι…ναι…θα του το πω.<br /><br />Στην οδό Αιόλου κόντεψαν να χαθούν. Ο Πέτρος έψαχνε να βρει το σιδερόδρομο, κι η Αγγελικούλα είδε μια κούκλα, που στεκόταν πίσω από το τζάμι και κουνούσε το κεφάλι της δεξιά κι αριστερά, κι ανοιγόκλεινε τα μάτια της, και σταμάτησε, γιατί ήθελε να τη δει καλά.<br />- Αν δεν έχετε το νου σας, να το ξέρετε, πως θα χαθούμε. Εγώ θα στέκουμαι εδώ σε τούτη τη γωνιά. Μην ξεμακρύνετε…και να ‘στε πιασμένοι χέρι χέρι…<br />- Άντε να πάμε να βρούμε το σιδερόδρομο, είπε ο Πέτρος στην Αγγελικούλα, και ύστερα ξαναγυρίζομε.<br />Μπρος από τη βιτρίνα, που ήταν ο σιδερόδρομος, είχαν μαζευτεί ένα σωρό παιδιά. Κι όλα φώναζαν:<br />- Κοιτάτε! Τώρα θ’ ανέβει, θα το δείτε, σ’ αυτό το ψηλό βουνό.<br />- Θα περάσει και το ποτάμι…πάνω από τη γέφυρα…<br />- Κοίτα το μηχανικό πώς κάνει;<br />- Τώρα θ’ ανάψει το πράσινο φως και θα σβήσει το κόκκινο.<br />- Θα μου τον αγοράσει ο μπαμπάς μου, είπε το παιδί ενός καθηγητή, τώρα στις γιορτές, που θα τους δώσουν δυο μισθούς…<br />- Εγώ θα πω στο νονό μου, είπε ένα αδυνατούλικο, χλομό αγοράκι, να μου τον αγοράσει, που είναι σωφέρης.<br />- Η θεία μου η μικρή, είπε της μαμάς μου, πως θα βάλουν όλοι τους, ο θείος ο Νικόλας, κι ο θείος μου, που ‘χει το περίπτερο, να μου τον αγοράσουν…, είπε ένα άλλο παιδί.<br />- Εμάς, ξεθαρρεύτηκε ο Πέτρος, θα μας τον αγοράσει ο μπαμπάς μας…<br />Τα παιδιά στράφηκαν και πρόσεξαν τα δυο φτωχοντυμένα αδέλφια. Ο Πέτρος φορούσε μαύρο σακάκι μπαλωμένο στους αγκώνες και το γιακά, και στο λαιμό μαύρο κασκόλ, και καφέ γάντια, που βγαίναν όξω τα δυο πρώτα δάχτυλα. Η Αγγελικούλα δε φαινόταν τι φορούσε. Ήταν διπλοτυλιγμένη μέσα σ’ ένα μποξά σκούρο, σφιχτοδεμένο κάτω από τα χέρια, μ’ ένα κορδόνι. Τα παπούτσια τους – αρβυλάκια – ήτανε βουτηγμένα στη λάσπη, καθώς είχαν κάμει πεζή όλο το δρόμο, από του Ζωγράφου ως την οδό Αιόλου.<br /><br />- Τι δουλειά κάνει ο μπαμπάς σου;, ρώτησε τον Πέτρο το παιδί του καθηγητή.<br />- Είναι εξορία, μα θα ‘ρθει πριν από την πρωτοχρονιά.<br />- Ξέρεις πόσο κάνει ο σιδερόδρομος;, του λέει. Για να μου τον αγοράσει ο μπαμπάς μου, θα δώσει το μισό μισθό, απ’ αυτόν που θα τους δώσουν για τις γιορτές.<br /><br />Η Αγγελικούλα με τη μαμά και τον Πέτρο πήγαν και την άλλη μέρα στην οδό Αιόλου, και την παράλλη. Ο Πέτρος, κρατώντας την Αγγελικούλα από το χέρι, τραβούσε ίσια για τη βιτρίνα που ήταν ο σιδερόδρομος. Είχε το φόβο μην πάνε καμιά μέρα και βρούνε άδεια τη βιτρίνα. Κ’ ύστερα; Σαν έρθει ο μπαμπάς; Αν είναι πουλημένος ο σιδερόδρομος;<br />Τα βράδια, άμα χτυπούσε η εξώπορτα της μάντρας, τ’ αδέλφια συνερίζονταν ποιο να προλάβει ν’ ανοίξει πρώτο.<br />- Πώς θα καταλάβουμε πως είναι ο μπαμπάς μας;<br />- Από το γέλιο του.<br />- Εκείνος θα μας γνωρίσει;<br />- Ναι, ναι...<br />- Μα αφού δε μας ξέρει;<br />- Θα σας γνωρίσει από τη φωτογραφία που του στείλαμε.<br />Μα οι μέρες περνούσαν. Πέρασε και η Πρωτοχρονιά. Κόντευαν τα Φώτα, κι ο μπαμπάς δεν ερχόταν. Ευτυχώς που κι ο σιδερόδρομος δεν είχε φύγει από τη βιτρίνα. Πολλά παιγνιδάκια, που κάνανε συντροφιά στο σιδερόδρομο, χάνονταν μέρα με τη μέρα. Κάτι σερβίτσια του τσαγιού, κάτι επιπλάκια, που στέκαν όρθια από δω κι από κει, μέσα στα κουτιά τους, πουλήθηκαν. Έλειψε κι η αρκούδα, που κοίταζε με τόση προσήλωση τα παιδιά, έφυγε και το αεροπλάνο, που κρεμόταν από ψηλά και, μόλις το κούρντιζαν, έφερνε γύρους. Όμως ο σιδερόδρομος έμενε πάντα στη θέση του. Μόνο πως άμα πέρασε η Πρωτοχρονιά, δεν περπατούσε πια. Είχε σταματήσει ακριβώς πάνω από τη γέφυρα. Και τα φώτα του δεν αναβοσβήνανε. Φαινόταν κι αυτός σα στενοχωρημένος.<br /><br />- Αν ερχόταν ο μπαμπάς μας από την εξορία, είπε ο Πέτρος, θα μας τον είχε αγοράσει. Κανένας όμως μπαμπάς δεν ήρθε από την εξορία. Δεν τους άφησαν οι κακοί άνθρωποι.<br /><br />- Εμένα δεν μου τον πήρε ο μπαμπάς, γιατί δεν τους δώσανε τον άλλο μισθό.<br /><br />- Ο νονός μου, είπε και το αδυνατούλικο αγοράκι, είπε στη μαμά μου πως είναι καλύτερα να μου αγοράσει μια φανέλα, γιατί έχω πλευρίτη. Ξέρεις πώς πονάω, άμα παίρνω ανάσα;<br /><br />- Η θεία μου η μικρή, κι ο θείος μου ο Νικόλας, κι ο άλλος που ‘χει το περίπτερο, είπε και το άλλο παιδί, μ’ αγόρασαν καλύτερα τούτο το παλτό...γιατί το περσινό μου ήταν λιωμένο, μα και δε με χωρούσε κιόλας.<br /><br />Κι ο σιδερόδρομος κι αυτός ήταν πολύ στενοχωρημένος. Γιατί αυτός είχε έρθει στον κόσμο, μόνο και μόνο για να δώσει χαρά στα παιδιά, και τώρα αντί χαρά, τους είχε δώσει στενοχώρια.<br /><br />Για όλους φέτος ήταν πολύ στενόχωρες οι γιορτές.<br />- Μα του χρόνου, θα δείτε, είπε η μαμά, στα δυο λυπημένα παιδιά της. Όλα θα ‘χουν αλλάξει...θα ‘ χουν φύγει οι κακοί ανθρώποι, κι καλοί μπαμπάδες θα μας έχουν έρθει, θα ‘χουν γεμίσει τα έρημα, τα ορφανεμένα μας τα σπίτια...»<br /><br /><br />Έλλη Αλεξίου, Προσοχή συνάνθρωποι, (1978).<br /><br />ΣΗΜΕΙΩΣΗ<br /><br />Σκέφτηκα, ότι τα φετινά Χριστούγεννα δεν έχουν πια ανάγκη από πολυφωτισμένα σαλόνια και βαρύτιμα σκεύη φορτωμένα με κάθε ειδών καλούδια προς γαστριμαργική απόλαυση, ούτε από χρυσοστολισμένες ευχετήριες κάρτες διαδικτυακές και μη και ανεξάντλητα ξενύχτια στους «ναούς» της νυκτερινής διασκέδασης με τα καλοπληρωμένα «αηδόνια της πίστας» …<br /><br />Η ελληνική κοινωνία βίωσε το δράμα της ορφάνιας κατά την περίοδο της ελληνικής κατοχής και του εμφυλίου πολέμου… Παιδιά χωρίς γονείς βρέθηκαν μόνα τους, είτε στις παιδουπόλεις, είτε στις τενεκεδένιες παραγκούπολεις του άλλου παραπετάσματος, ή εντελώς μοναχά με τα αδέρφια τους στην ελληνική ύπαιθρο προσπαθώντας να επιβιώσουν χωρίς γονείς ….Και τα περισσότερα το κατάφεραν … επτάχρονα και δωδεκάχρονα έγιναν ΠΑΤΕΡΑΔΕΣ & ΜΑΝΑΔΕΣ για τα μικρότερα αδέρφια τους…. ξυπόλυτα ή με τα τρύπια παπούτσια στο χέρι πήγαιναν - περπατώντας χιλιόμετρα - στο σχολείο κρατώντας το τενεκεδάκι για το συσσίτιο με το χυλό… και όμως μπόρεσαν να μάθουν γράμματα και να προκόψουν στη ζωή τους…. δεν ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΑΝ τόσο εύκολα… <br /><br />Δύναμη ψυχής θα πει κανείς …σύμπτωση …τύχη… πολλές οι εκδοχές , όμως η κύρια είναι η θέληση για ζωή …μια ζωή σφυρηλατημένη από τα ευγενέστερα μέταλλα χιλιάδων χρόνων αδιάσπαστης συνέχειας του ελληνισμού… Η αρχαία ΑΡΕΤΗ μπόρεσε να φτάσει παντού, όπου υπήρχε το κακό και να σκορπίσει φωτεινές ακτίνες μέσα στο σκοτάδι… <br /><br />Η λέξη ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ μπόρεσε να στήσει τη σκηνή της επιτυχίας μέσα στον ενάντιο χρόνο …Πόσα πολλά χρωστάμε σε αυτά τα παιδιά του τότε (τους σημερινούς γονείς μας ) …αλήθεια, η ΓΕΝΝΑΙΟΤΗΤΑ αυτών των παιδιών δεν στάθηκε λίγη: μπόρεσε να εξαντλήσει τη διακονία της Ομορφιάς και της Αγνότητας σε ένα αλφάβητο ηθικών αξιών…<br /><br />Εξάλλου το πιο σημαντικό σε μια εποχή ηθικής μιζέριας(αλλά και οικονομικής) είναι να δημιουργείς με περίσσια γενναιότητα τον… Ενθουσιασμό…<br /><br />Το (αληθινό) διήγημα της Έλλης Αλεξίου είναι επίκαιρο, όπως επίκαιρη είναι και η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ, η οποία παραμένει ένα μόνιμο σύμπτωμα των καιρών …και φυσικά η σιωπή (όλων αυτών που δέχονται να σιωπούν) σημαίνει: ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΥΝΕΝΟΧΗ….<br /><br />ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ………………….<br /><br />P.S<br /> Α.. να μην ξεχάσω ν΄ αναφέρω , ότι ισχύει και η παρακάτω σύμβαση (ιστοσελίδα της UNICEF):" Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού είναι ο πρώτος παγκόσμιος νομικά δεσμευτικός κώδικας για τα δικαιώματα που όλα τα παιδιά πρέπει να απολαμβάνουν. Θέτει στοιχειώδεις αρχές για την ευημερία των παιδιών στα διάφορα στάδια εξέλιξής τους και αποτελείται από 54 άρθρα. Η Σύμβαση ξεκίνησε με πρωτοβουλία της Πολωνικής κυβέρνησης και της UNICEF, υιοθετήθηκε ομόφωνα απο τη Γεν. Συνέλευση του ΟΗΕ στις 20 Νοεμ. 1989 και τέθηκε σε ισχύ το 1990. Μέχρι σήμερα έχει επικυρωθεί σχεδόν από όλες τις χώρες του κόσμου, ενώ στην Ελλάδα επικυρώθηκε το 1992 (ΦΕΚ 192/2.12.92)".<br />Ποιά είναι αυτά τα δικαιώματα; Μεταξύ άλλων τα παρακάτω:<br /><br />Δικαιώματα Επιβίωσης που συμπεριλαμβάνουν ένα επαρκές επίπεδο διαβίωσης, στέγη, διατροφή και πρόσβαση σε ιατρικές υπηρεσίες.<br /><br />Δικαιώματα Ανάπτυξης Εξέλιξης που συμπεριλαμβάνουν όλα όσα τα παιδιά χρειάζονται για να μπορέσουν να εκμεταλλευθούν στο έπακρο τις δυνατότητές τους. Για παράδειγμα το δικαίωμα της εκπαίδευσης, το παιχνίδι και η αναψυχή, οι πολιτιστικές εκδηλώσεις, η πρόσβαση σε πληροφορίες και η ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας.<br /><br />Δικαιώματα Προστασίας ,όπου: Aπαιτούν τα παιδιά να προφυλάσσονται από κάθε είδους κακοποίηση, αμέλεια και εκμετάλλευση. Καλύπτουν θέματα όπως ειδική φροντίδα για προσφυγόπουλα, βασανιστήρια, κακοποίηση στο σωφρονιστικό σύστημα, ανάμειξη σε εμπόλεμες διαμάχες, εργασία ανηλίκων, χρήση ναρκωτικών και σεξουαλική εκμετάλλευση.<br /><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-6623698663046107418?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-22069402591176149432011-10-29T14:00:00.001-07:002011-10-29T14:03:22.726-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-pI5hKTTGwM8/TqxpfA7tXyI/AAAAAAAAAIQ/DkjaPc0XLxk/s1600/%25CF%2580%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AD%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2583%25CE%25B7.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 203px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-pI5hKTTGwM8/TqxpfA7tXyI/AAAAAAAAAIQ/DkjaPc0XLxk/s320/%25CF%2580%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AD%25CE%25BB%25CE%25B1%25CF%2583%25CE%25B7.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5669022012499910434" /></a><br />ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ' ανοιχτό πουκάμισο, με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Όπου είχε κράτος κι εξουσία η Άνοιξη. Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε συνήθιο να γιορτάζει τον άλλο Σηκωμό, τη μέρα πάλι εκείνη ορίσανε για την Έξοδο. Και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σα σημαία, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες. Και ακολουθούσανε άντρες πολλοί, και γυναίκες, και λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια. Όπου έβλεπες άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές, πού 'λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα. Τέτοιας λογής αποκοτιές, ωστόσο, μαθαίνοντες οι Άλλοι, σφόδρα ταράχθηκαν. Και φορές τρεις με το μάτι αναμετρώντας το έχει τους, λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες, με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μία πήχη φωτιά κάτω απ' τα σίδερα, με τις μαύρες κάνες και τα δόντια του ήλιου. Όπου μήτε κλώνος μήτε ανθός, δάκρυο ποτέ δεν έβγαλαν. Και χτυπούσανε όπου να 'ναι, σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση. Και η Άνοιξη ολοένα τους κυρίευε. Σα να μην ήτανε άλλος δρόμος πάνω σ' ολάκερη τη γη, για να περάσει η Άνοιξη παρά μονάχα αυτός, και να τον είχαν πάρει αμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακριά, πέρ' απ' την άκρη της απελπισιάς, τη Γαλήνη που έμελλαν να γίνουν, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες, και οι άντρες, και οι γυναίκες, και οι λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια. Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα. Και θερίσανε πλήθος τα θηρία, και άλλους εμάζωξαν. Και την άλλη μέρα εστήσανε στον τοίχο τριάντα.<br /><br /> <br />ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ ..<br /><br />ΤΑ ΠΑΘΗ - Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΟΔΟΣ ...Οδυσσέας Ελύτης<br /><br />ΣΧΟΛΙΟ:<br /><br />Η επαναγωγή του αθωότερου βλέμματος, ο δικαιότερος επαναπροσδιορισμός είναι η δύναμη των παιδιών μας...και λέω παιδιών μας, διότι φοιτητές & μαθητές είναι παιδιά όλων μας... Η άδοξη χυδαιολογία εναντίον τους αποτελεί απλά και μόνο τη δική μας αιχμαλωσία...Η λέξη "συνείδηση" οφείλει να σταθεί γυμνή απέναντι τους...απέναντι στην οριοθέτηση της αλήθειας ... Η δική μου γενιά - δυστυχώς - απέτυχε ξανά να τους δώσει αυτό που είχαν ανάγκη περισσότερο απ' όλα: αξιοπρέπεια και ελευθερία ...Είμαστε λοιπόν υπόλογοι ή ένοχοι; Φυσικά ΝΑΙ, στη γενναιότητα τους και στην ομορφιά τους ...μα κυρίως στην ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥΣ ...<br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-2206940259117614943?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-33954680532650264052011-06-15T05:30:00.001-07:002011-06-15T05:35:27.300-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-zPkMF6XL84I/Tfil8AnuM9I/AAAAAAAAAII/8J8kv8CvQ98/s1600/addon.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 191px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-zPkMF6XL84I/Tfil8AnuM9I/AAAAAAAAAII/8J8kv8CvQ98/s320/addon.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618422985522033618" /></a><br /><br /> <br /><br /><br />Η τιμή και η αξιοπρέπεια του πολεμιστή: Patric Leagh Fermor <br /><br />11/2/1915 - 10/6/2011<br /><br /> <br />Όταν η περιπέτεια και η περιήγηση ανάγεται σε υπέρτατη αρχή και αξία, συνδυασμένη όμως με μια ευρεία πνευματική βάση, τότε σίγουρα βρισκόμαστε στα χνάρια του Patric Leagh Fermor.<br /><br />Διαβάζοντας γι αυτόν σε παιδική ηλικία, μελετώντας πολύ αργότερα την ιστορία του β΄ παγκοσμίου πολέμου και συνομιλώντας μαζί του στη Μάνη, δεν μου προξένησε καμία έκπληξη ο χαρακτηρισμός του BBC για την πορεία του, σαν «μια συνάντηση του Indiana Jones και του Graham Greene[1]» και δε δυσκολεύεσαι να δεις το γιατί, μιας και τελικά η σύνοψη και μόνο της βιογραφίας του μοιάζει με το μεγαλύτερο ταξίδι όλων: εκείνο που διασχίζει ολόκληρο τον 20ο αιώνα με συμμετοχή στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο.<br /><br /><br />Ας γνωρίσουμε τι είπε στην δημοσιογράφο Αμαλία Νεγρεπόντη[2]:<br /><br /><br /><strong>«Από μικρό παιδί ήμουν αποφασισμένος να γίνω συγγραφέας· </strong>ήταν το μόνο βέβαιο αυτό», θυμάται, για τους φίλους του. «Και αφενός γι' αυτόν τον λόγο - για να συλλέξω εμπειρίες, να γνωρίσω διαφορετικούς ανθρώπους και πράγματα - και αφετέρου επειδή με το σχολείο και το ακαδημαϊκό σύστημα εν γένει δεν τα πήγαινα καλά, ξεκίνησα, όταν ήμουν 18 χρόνων, ένα ταξίδι με προορισμό την Κωνσταντινούπολη το οποίο έμελλε να με σημαδέψει και να μου καθoρίσει τη ζωή».<br /><br /><br />Ο Patric Leagh Fermor γεννήθηκε το 1915 από γονείς αγγλικής και ιρλανδικής καταγωγής. Ξεφεύγοντας από τα κοινωνικά κατεστημένα και την ασφάλεια των τίτλων της οικογενείας[3] του, το Δεκέμβριο του 1933 ξεκίνησε το Μεγάλο Ταξίδι, με ελάχιστα χρήματα για εφόδια. Από το Hook της Ολλανδίας διέσχισε τη Γερμανία του Hitler, πέρασε από την Τρανσυλβανία, <strong>έφτασε μέχρι την Κωνσταντινούπολη (την οποία, να σημειωθεί, πολύ συνειδητά αποκαλούσε έτσι ακριβώς, κι όχι Istanbul), </strong>σε ένα ταξίδι μέσα από μια ήπειρο που έβραζε, στο χείλος κοσμογονικής αλλαγής. Οι αναμνήσεις του, οι εμπειρίες του, τα μαθήματα ζωής που πήρε από αυτό το ταξίδια διάρκειας ενός έτους, όλα αυτά θέλησε να τα καταγράψει σε βιβλία…<br /><br /><br /><br /> Ταξίδεψε για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε ηλικία 18 ετών, σ’ ένα καθοριστικό για τη ζωή του ταξίδι που έκανε σ’ ολόκληρη την Ευρώπη. Έκτοτε πάντα επέστρεφε στη χώρα μας, και έγραφε γι’ αυτήν. Πολέμησε στην Αλβανία, έπειτα από τη συντριβή κατά τη Μάχη της Κρήτης, διέφυγε μαζί με συντρόφους του στην Αλεξάνδρεια, έπειτα στο Cairo και στη Haifa της Παλαιστίνης. Με το μυαλό και την καρδιά του στην Κρήτη, επέστρεψε εκεί το 1942. <strong>Μεταμφιεσμένος σε βοσκό με το ελληνικό ψευδώνυμο «Μιχάλης», </strong>έζησε πάνω από δυο χρόνια στα βουνά <strong>οργανώνοντας την αντίσταση, καθώς και την αιχμαλωσία και τη μεταφορά του Γερμανού Διοικητή Κρήτης Υποστράτηγού Karl Heinrich Georg Ferdinand Kreipe</strong> [4](5/6/1895 – 14/6/1976).<br /><br /><strong>Ανήκε στο επίλεκτο βρετανικό σώμα S.O.E[5] με το βαθμό του ταγματάρχη.</strong> Στην επιχείρηση απαγωγής του Kreipe[6] συμμετείχαν ο λοχαγός Bill Stanley Moss και ομάδα Κρητών ανταρτών[7]. Το βράδυ της 26/6/1944 οι δυο τους[8], Fermor και Moss, ως υπαξιωματικοί με στολές και διακριτικά της γερμανικής στρατιωτικής αστυνομίας[9] σταμάτησαν το αμάξι του υποστράτηγου για «δήθεν» τυπικό έλεγχο…. Από εκεί ξεκινά η περιπέτεια έως τις 24/6/1943, που φεύγουν με τον όμηρο τους Kreipe από την Κρήτη. Εκτελείται ο οδηγός – σωματοφύλακας[10] και περνούν εικοσιδύο(22) γερμανικά μπλόκα, με τον Fermor χαιρετώντας σαν…. στρατηγός Kreipe….. Μια σύλληψη του από τους ναζί σήμαινε φριχτά βασανιστήρια και τυφεκισμό ….<br /><br /><br />Προκειμένου να ελαχιστοποιήσουν τα αντίποινα των Γερμανών στον ντόπιο πληθυσμό, άφησαν στο αυτοκίνητο Αγγλικά διακριτικά αλλά και μια επιστολή[11] που έλεγε ότι τον Kreipe, είχαν απαγάγει Άγγλοι κομάντο αποκλειστικά, δίχως την βοήθεια και ανάμιξη κανενός Κρητικού[12].<br /><br />Παράσημα - Ακαδημαϊκοί τίτλοι – Κατάθεση ζωής<br /><br /><br />Παρέδωσε βιβλία πλήρη σε σκέψεις, γραμμένα με χιούμορ και οξυδέρκεια, γεμάτα με ουσιαστικές παρατηρήσεις για τα μέρη που ο συγγραφέας είχε επισκεφθεί, για τον τοπικό πολιτισμό, τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις, ακόμα και την ψυχολογία και την ταυτότητα των ντόπια. Αληθινές ηθογραφίες…<br /><br /> Aνακηρύχθηκε το 1990 επίτιμος διδάκτορας της Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κεντ.<br /><br /> <br />Τιμήθηκε με: <br />■<br />το Παράσημο[13] Διακεκριμένων Υπηρεσιών το 1944 και το Παράσημο του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας το 1943, ενώ ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης Ηρακλείου Κρήτης. <br /><br />τη διάκριση OBE (μιααπό τις βαθμίδες ιπποτισμού της βρετανικής αυτοκρατορίας).<br /><br /> <br />■<br />τη διάκριση του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος της Ελλάδας, που απονέμεται σε ανθρώπους της τέχνης και του πνεύματος που ανεβάζουν την εικόνα της χώρας.<br /><br /><br />Έτσι κύλησε μια περιπετειώδης ζωή, γεμάτη Ελλάδα, τη μεγάλη αγάπη του Patric Leagh Fermor που την απέδειξε με κάθε τρόπο…..<br /><br /><br /><br />Η πολιτική ηγεσία του ΥΠΠΟ εξέδωσε το ακόλουθο συλλυπητήριο μήνυμα:<br /><br /><em>Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού εκφράζει τη βαθειά θλίψη της[14]για την απώλεια του Patrick Leigh Fermor. Ο Patrick Leigh Fermor, ο μεγαλύτερος ίσως σύγχρονος συγγραφέας ταξιδιωτικής λογοτεχνίας, αγάπησε την Ελλάδα σαν δεύτερη πατρίδα του. Απ’ την εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν συμμετείχε ενεργά στον αγώνα των ανταρτών στην Κρήτη κατά των Γερμανών κατακτητών, μέχρι σήμερα, που άφησε την τελευταία του πνοή, ο Fermor δεν έπαψε ούτε στιγμή να εμπνέει και να συγκινεί με το συγγραφικό του ταλέντο, την ηθική του ακεραιότητα, την αγάπη του για τη ζωή, τους αγώνες του για τις ανθρωπιστικές αξίες.<br /><br /><br />Η Ελλάδα, η χώρα που ο ίδιος επέλεξε για να ζήσει και να δημιουργήσει, αποχαιρετά σήμερα ένα από τους πιο αξιόλογους πρεσβευτές του Πολιτισμού της σε ολόκληρο τον κόσμο. </em><br />Μια καλή αρχή λοιπόν και για το Ελληνικό Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, όπου με το πρόγραμμα Διαύγεια, θα μπορούσε να μας ενημερώσει και ποιοι έλληνες πολιτικοί και πνευματικοί « χειραγωγοί & καθοδηγητές - σωτήρες» αυτής της πατρίδας, που αγάπησε και στήριξε ο αγγλο-ιρλανδός έλληνας «Μιχάλης», έχουν στο βιογραφικό τους μια ελάχιστη προσφορά αυτοθυσίας προ αυτήν[15]…<br /><br /><br />Το ουσιαστικό μήνυμα που παρέδωσε ο Fermor είναι:<br /><br /><strong> η τιμή και αξιοπρέπεια του πολεμιστή …</strong><br /><br /><br />Όπως ακριβώς η μάχη ήταν ιερή και ο πολεμικός παιάνας συνέγειρε τους Σπαρτιάτες, που αδιαφορούσαν για τους δειλούς και τιμωρούσαν με αμείλικτο τρόπο όσους δεν ακολουθούσαν τα δικά τους πρότυπα και θέσφατα., ο μαχητής Patrick κατέκτησε τα δύσκολα και προστάτευσε την αξιοπρέπεια της ύπαρξης του και της δεύτερης πατρίδας, που γνώρισε στα δεκαεννιά του: «<strong>Η αγάπη μου γι’ αυτήν είναι απόλυτη», έλεγε για την Ελλάδα.</strong><br />«Περίπου το 1936 επέστρεψα στην Αγγλία. Οι μήνες που περνούσαν μακριά από την Ελλάδα μου φαίνονταν αβάσταχτοι. Γι' αυτό και το 1941 που μπήκα στα Ιντέλιτζενς Κορπς (Σώματα Μυστικής Ασφάλειας) ζήτησα να πιστρέψω στους Έλληνες, που εκείνη την περίοδο αγωνίζονταν στην Αλβανία. Έτσι κι έγινε», διηγόταν.<br /><br />Μια από τις πιο χαρακτηριστικές <br />φράσεις του Fermor ήταν πως:<br /><br /> <strong>«πατρίδα είναι εκεί όπου έχουμε τα βιβλία μας»…… </strong><br /><br /><br />Έζησε «πολεμικά» σε όλη του τη ζωή, άρα για πολλούς ξεκάθαρα, έντιμα και ενάρετα…σύντροφος του ο «πεσόντας, ακρωτηριασμένος και αρτιμελής», που τίμησε και δόξασε τα όπλα τα ιερά, στις πόλεις, στα χωριά, στα βουνά και στα φαράγγια, έχοντας σαν μόνη παρηγοριά, ότι υπάκουε στη φωνή της κινδυνεύουσας πατρίδας και έπεσε μαχόμενος, εκπληρώνοντας στο ακέραιο το υπέρτατο χρέος. Σύντροφος του, αυτός που προστάτευσε με ποικίλους τρόπους την Ελλάδα κάθε ώρα και κάθε στιγμή για να την παραδώσει σε όλους εμάς ελεύθερη και ισχυρή(μια που ορισμένοι κύκλοι προσπαθούν να την παραδώσουν αδιαπραγμάτευτα τόσο φτηνά και ξεδιάντροπα, ενώ κάποιοι άλλοι κύκλοι με «λεονταρισμούς» κάνουν «αντίσταση» στα σαλόνια των χλιδάτων ξενοδοχείων και εστιατορίων).<br /><br /><br />Ξέρουν αλήθεια πόσοι αγώνες χρειάσθηκαν για να κατοχυρωθεί η<br /><br /><strong>ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, η ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ και η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ</strong> σ΄ αυτόν τον αιματοβαμμένο τόπο; σίγουρα ΟΧΙ…..<br /><br /><br /> Ο Fermor όμως ΝΑΙ, διότι υπήρξε ένας άνθρωπος ελεύθερος…ελεύθερος, γιατί δεν φοβόταν το θάνατο και είναι λογικό αυτό αφού, όταν είσαι ηττημένος από τον εαυτό σου …..τότε τι αξία έχει να νικήσεις οποιοδήποτε αντίπαλο;<br /><br /> <br />Στάθηκε υπεράνω πολιτικών προσώπων και κομμάτων…. για αυτόν υπήρξε η ελληνική Πατρίδα, μοναδική αγαπημένη ………αυτή ήταν που ανέδειξε την τιμή και αξιοπρέπεια του σαν πολεμιστή……<br /><br /><strong><br />Καλό ταξίδι να έχεις Μιχάλη - Patrick και καλή αντάμωση …..</strong><br /><br /> <br /><br /><br />Υποσημειώσεις<br /><br /><br /> <br /><br />[1] BBC channel αφιέρωμα . Ο Henry Graham Greene,(2/10/1904 – 3/4/ 1991) υπήρξε σημαντικός άγγλος συγγραφέας και κριτικός.<br /> [2] Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» την 07-09-1998.<br /> [3] Ο πατέρας του, Sir Lewis Leigh Fermor, ήταν διευθυντής του Γεωλογικού Κέντρου Ερευνών της Ινδίας.<br /> [4]Κάτοχου Σιδηρού Σταυρού των Ιπποτών (Knight's Cross of the Iron Cross) - απονομή στις 13/10/1941 για τις επιχειρήσεις κατά της Σοβιετικής Ένωσης – operation Barbarossa.<br /> [5] Special Operations Executive: Δημιουργήθηκε από τον πρωθυπουργό της Αγγλίας, Winston Churchill στις 22/07/1940 με κύριο στόχο την κατασκοπεία(espionage) και την δολιοφθορά(sabotage) πίσω από τις εχθρικές γραμμές.<br /> [6] Ο υποστράτηγος Kreipe αντικατέστησε το στρατηγό Friedrich-Wilhelm Müller (29/8/1897 – 20/5/ 1947) στη διοίκηση της επίλεκτης 22ας Μεραρχίας πεζικού(αερομεταφερόμενη – αλεξιπτωτιστές βλ. 22nd Air Landing Infantry Division). Ο στρατηγός Muller ή «χασάπης της Κρήτης», καταδικάστηκε από ελληνικό δικαστήριο και εκτελέστηκε δια τυφεκισμού στις 20/05/1947, για εγκλήματα πολέμου κατά αμάχου πληθυσμού, μαζί με το στρατηγό Bruno Bräuer, κατά την επέτειο της γερμανικής εισβολής στην Κρήτη(επιχείρηση Mercury).<br /> [7] Η ομάδα Κρητών που συμμετείχε στην αποστολή ήταν: Φραγκιός Μαράκης, Δημήτρης Μπαλαχούτης, Μιχάλης Ακουμιανάκης, Τυράκης, Σαβιολάκης, Πατεράκης, Ζωιδάκης, Χναράκης, Κόμης, Παπαλεωνίδας, Τζατζάς, Ζωγραφιστός και αναμφισβήτητα όλοι οι κάτοικοι των χωριών, που προστάτεψαν και περιέλθαψαν τις ομάδες, ενώ δεν είπαν ούτε μία λέξη, παρά τα σκληρά αντίποινα και βασανιστήρια των γερμανικών στρατιωτικών αρχών.<br /> [8] Μαζί με την ομάδα κρούσης των κρητών ανταρτών.<br /> [9] Τις στολές και τα χαρακτηριστικά διακριτικά «πέταλα» της γερμανικής στρατιωτικής αστυνομίας(Feldgendarmerie) προμήθευσε ο πατριώτης Δημήτρης Μπαλαχούτης.<br /> [10] Πρόκειται για τον υπαξιωματικό Alfred Fenske ή κατά άλλες πηγές Hans Funze, οποίος είχε συγγενική σχέση με τον υποστράτηγο και προσπάθησε ν’ αντισταθεί.<br /> [11] Ολόκληρη η επιστολή έχει ως εξής:<br /><br />April 26<br /><br />"To the German Authorities in Crete<br /><br /> "Gentlemen:<br /><br /> "Your Divisional Commander Kreipe was"We would like to point out most"Any reprisals against the local <br /><br />captured a short time ago by a British raiding force under our command. By the<br />time you read this he and we will be on our way to Cairo.<br /><br />emphatically that this operation has been carried out without help of Cretans<br />or Cretan Partisans. . . .<br /><br />population will be wholly unwarranted and unjust.<br /><br />"Auf ein baldiges Wiedersehen."<br />(See you soon.)<br /><br />"P.S. We are very sorry to leave this motorcar<br />behind."<br /><br />[12] Παρ’ όλες τις κινήσεις τους αυτές για αποφυγή αντιποίνων, 176 έλληνες κρητικοί πατριώτες εκτελέστηκαν. Στις 22 Αυγούστου οι Γερμανοί χτύπησαν ακόμη επτά χωριά των επαρχιών Αμαρίου και Αγίου Βασιλείου: τα Γερακάρι, Καρδάκι, Κρύα Βρύση,Γοργούθοι, Βρύσες, Άνω Μέρος και Σαχτούρια. Ήταν ολοφάνερο πως η καταστροφή αυτών των χωριών και οι εκτελέσεις αρκετών αντιστασιακών αποτελούσαν αντίποινα για την απαγωγή του υποστράτηγου Kreipe, αφού (όπως αναφέρει και ο Janusz Piekalkiewicz στο βιβλίο του ‘Σπιούνοι – Πράκτορες –Στρατιώτες’) το Γερμανικό Φρουραρχείο εξέδωσε διαταγή, όπου γινόταν αναφορά στα Ανώγεια ως κέντρο της αγγλικής κατασκοπείας και των κατοίκων τους, που τους έκρινε υπεύθυνους για την δολοφονία της φρουράς του Γενί-Γκαβέ (Νέα Αξιός σήμερα) και του σαμποτάζ στην Δαμάστα. Η διαταγή τόνιζε επίσης ότι από την κωμόπολη των Ανωγείων διήλθαν και οι απαγωγείς με τον υποστράτηγο Kreipe και όριζε, εκτός από την ισοπέδωσή της, την εκτέλεση κάθε άρρενος που θα βρισκόταν μέσα ή σε απόσταση ενός χιλιομέτρου!<br /> [13] Όταν η ελληνική πολιτεία αντάμειψε «γενναιόδωρα» επί υπουργίας Υπουργού Εθνικής<br />Άμυνας - αστράτευτου νομίμως - με μαζικά φωτοτυπημένα χαρτιά και αντίστοιχα ευτελή μπρούτζινα χαλκώματα - Παράσημα σε έλληνες πατριώτες και μη, γεννημένους και αγέννητους, αντιστασιακούς και μη αντιστασιακούς….καταλαβαίνουμε την αντιστοιχία κάλυψης των δυο Πατρίδων απέναντι σε όσους ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΑΝ …και τα μηνύματα που αφήνουν, ως παρακαταθήκη οι δυο πατρίδες στις επόμενες γενιές…μια Πατρίδα χρεωκοπεί και άλλη μια ευημερεί !!!!!<br /> [14] Δυστυχώς, έως εκεί βέβαια μπορούν να φτάσουν οι ικανότητες των λογογράφων αυτού του Υπουργείου…θα περιμέναμε όμως κάτι πιο ουσιαστικό, με παρέμβαση του κ. Γερουλάνου - ο οποίος έχει και την ικανότητα και την ευαισθησία - γι’ αυτό το σπάνιο δείγμα ΦΙΛ-ΕΛΛΗΝΑ…<br /> [15] Πέρα από τα αναδρομικά των βουλευτικών αποζημιώσεων από συγκεκριμένους συνταξιούχους επαγγελματίες βουλευτές και υπουργούς….εκτός εάν ισχύει το ανεπανάληπτο: ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό ….για «αντιστασιακούς της πλάκας» και κομματικούς του φραπόγαλου στα ασφαλή γραφεία των παρατάξεων…<br /><br /> <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Patric Leagh Fermor και Stanley Moss με γερμανικές στολές κατά τη διάρκεια της επιχείρησης"απαγωγή Kreipe<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-3395468053265026405?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-47734296786410392352011-04-26T08:08:00.000-07:002011-04-26T08:10:51.201-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-qhQT7MjSTqE/TbbgWebV6nI/AAAAAAAAAH0/DBWrJksg2_I/s1600/%25CE%25A0%25CE%2591%25CE%25A3%25CE%25A7%25CE%2591%2Bisland.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 168px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-qhQT7MjSTqE/TbbgWebV6nI/AAAAAAAAAH0/DBWrJksg2_I/s320/%25CE%25A0%25CE%2591%25CE%25A3%25CE%25A7%25CE%2591%2Bisland.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5599909863411280498" /></a><br />Δοξολογίες, επίσημοι με φρουρές και μεγαλεία... αλλά και ανεπίσημοι στην μικρή καθημερινότητα της επιβίωσης πια, αρνιά από το χωριό, σουβλίσματα στην εξοχή και στα πεζοδρόμια της γκρίζας πόλης, κόκκινα αυγά, ρακές, ευχές και πάλι ευχές…!!!<br /><br />Αλήθεια τι υπέροχα και ειδυλλιακά δείγματα σε μια χώρα που κατά ορισμένους ξε-πουλιέται .....που οι μικροσυνταξιούχοι παλαίμαχοι στερούνται καθημερινά το αίσθημα της αξιοπρέπειας, ενώ τα νέα παιδιά – το μέλλον όλων μας – τσαλακώνονται για μια εφήμερη θέση μερικής απασχόλησης …..που στις συναντήσεις γνωστών και φίλων κυριαρχεί η ερώτηση: ποιος απολύθηκε παιδιά σήμερα…!!!<br /><br /><br />Πέρυσι είχα φέρει το παράδειγμα του Κώστα Περρίκου….<strong>τη θυσία του και την αξιοπρέπεια του να σταθεί μπροστά στο θάνατο…και κυρίως στην ευχή του για έναν άλλο καλύτερο κόσμο...!!</strong>http://7culture.blogspot.com/2010/03/blog-post.html<br /><br />Φέτος όμως τι απομένει σε ένα κόσμο με υποσχέσεις, με πολέμους, με τόσα ψέματα πάλι ξανά …..<br /><br /><strong>Τι απομένει λοιπόν παρά μια ματιά απόψε το βράδυ……</strong><br />Μια ματιά μέσα μας, αλλά και γύρω μας…γιατί είναι σημαντικό να μπορούμε να κοιτάζουμε πίσω χωρίς καμιά νοσταλγία !!!<br /><br />Εξάλλου η νοσταλγία - που μπορεί να εκφράζεται με πλούσια σαλέ, πολλούς «φίλους», οικονομικά μπόνους ή πρόσωπα που λείπουν απ' τη ζωή μας, δεν είναι παρά ένα φίλτρο που δεν πρόκειται να σε αφήσει ποτέ να δεις καθαρά που έχεις κάνει και εσύ, αλλά και οι άλλοι τα λάθη….<br /><br />Που εντοπίζεται η βία, η εξαπάτηση, το ψέμα !!! <strong>Που μας έχουν κοροϊδέψει και γιατί όχι - εάν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας - που έχουμε εμείς κοροϊδέψει……</strong><br />Με αυτό τον τρόπο μόνο μπορούμε να επιχειρήσουμε να φωτίσουμε αυτά τα ..σκοτεινά, απροσπέλαστα σημεία σε πολιτικό, κοινωνικό αλλά και προσωπικό, ανθρώπινο επίπεδο….<br /><br />Πρέπει να δούμε που τέμνονται τελικά αυτές οι γραμμές και να πράξουμε ανάλογα, φυσικά με ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ !!!!<br /><br /><strong>Σε καμμιά περίπτωση δεν πρέπει να ξεχάσουμε την σημασία και τη δύναμη των Θεσμών και κατά συνέπεια την αξία της Δημοκρατίας...</strong>το να είμαστε συνειδητοί πολίτες, που οφείλουμε να κατανοούμε επαρκώς τις αρχές της Δημοκρατίας και να αποσκοπούμε σε μια υψηλής ποιότητας ηγεσία, η οποία να μπορεί να κατευθύνει ορθολογικά το κράτος και όχι απλά να διαχειρίζεται το δημόσιο πλούτο - έχοντας το χάρισμα να πείθει τεκμηριωμένα, να εμπνέει και να διδάσκει....<br /><br />Εκτιμώ, ότι το κεντρικό χαρακτηριστικό της Δημοκρατίας είναι η βήμα προς βήμα εξέλιξη της ...δηλαδή ο προγραμματισμός μέτρων για την καταπολέμηση συγκεκριμένων "καυτών"προβλημάτων ουσίας, παρά οι ενθουσιώδεις «ολιστικές» αλλαγές (αιματηρές επαναστάσεις, βίαιες πολιτικές ανατροπές, κοινωνική αναρχία και ανταρσία ... κλπ), με στόχο την άμεση εγκαθίδρυση κάποιου θολού και απροσδιόριστου "ιδανικού" για την μετατροπή των πολιτών σε όχλο ....<br /><br /><strong>Κατάλυση των Θεσμών ποτέ..ουδέποτε συμφώνησα ή άγγιξα ένα τέτοιο ζήτημα....</strong><br />Κλείνοντας,κατά τον γράφοντα, <strong>οι Πολίτες είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για την μη τήρηση των νόμων εκ μέρους των εκάστοτε κυβερνήσεων – αφού μπορούν σχετικά εύκολα να επιβάλλουν το Δίκαιο,</strong> με τη βοήθεια των απεργιών, των διαδηλώσεων και τόσων άλλων ειρηνικών μεθόδων, τις οποίες έχουν στη διάθεση τους, χωρίς να οδηγούνται στην ανομία, στην λεηλασία, στην καταστροφή της Δημόσιας περιουσίας και στην κατάλυση των Θεσμών .......<br /><br /><br /><br />Αυτούς τους είδα, τους άκουσα, τους ένιωσε το πετσί μου,<br /><br />προτιμώ τα καρφιά που με κρατάνε στο σταυρό,<br /><br />αυτοί πουλήσαν ακριβά τη γέννηση μου<br />αυτοί φυλάνε το σκοτάδι θησαυρό….<br /><br /><br />Στίχοι: Active Member<br /><br /><br /><Photo 1><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-4773429678641039235?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-2565244440987922852011-02-13T04:43:00.000-08:002011-02-13T08:28:14.566-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-iP3E7JyH_WQ/TVfSRN-I4DI/AAAAAAAAAHE/SlLcQog6VDs/s1600/%25CE%2598%25CE%2591%25CE%259D%25CE%2591%25CE%25A3%25CE%2597%25CE%25A3%2B%25CE%2592%25CE%2595%25CE%2593%25CE%2593%25CE%259F%25CE%25A3.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 273px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-iP3E7JyH_WQ/TVfSRN-I4DI/AAAAAAAAAHE/SlLcQog6VDs/s320/%25CE%2598%25CE%2591%25CE%259D%25CE%2591%25CE%25A3%25CE%2597%25CE%25A3%2B%25CE%2592%25CE%2595%25CE%2593%25CE%2593%25CE%259F%25CE%25A3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5573154257144176690" /></a><br />Αγαπημένε μου Θανάση,<br /><br /> <br /><br />Εσύ που κάνεις τα παιδιά όλου του κόσμου να γελάνε, έτσι που τρέχεις σαν παλαβός και κάνεις αυτές τις αστείες γκριμάτσες και πηδάς τριγύρω και στριφογυρίζεις γύρω απ’ τον εαυτό σου χτυπώντας τα δάκτυλα σου γελώντας διάπλατα …..<br /><br /> <br /><br />Πάρε με μαζί σου σ’ ένα ποδήλατο, να πάμε να μοιράσουμε γάλα και να σπάσουμε τα μπουκάλια, πάμε να χορέψουμε στην φωτιά των αναστενάρηδων, πάμε ν’ ανεβούμε στο μύλο του Λούνα Πάρκ, πάμε να ντυθούμε τσιγγάνοι, πάμε να ταΐσουμε τα φτωχά παιδιά, πάμε να γίνουμε πράκτορες ΘΟΥ – ΒΟΥ και να βαράμε με τα πιστόλια στο γάμο του καραγκιόζη και οι σφαίρες μας να μην μπορούν να κάνουν κακό σε κανέναν…..<br /><br /> <br /><br />Ακόμα να γίνουμε και αστροναύτες να φέρουμε περισσότερο φως και ελπίδα στον κόσμο μας … ίσως εκεί Θανάση, οι εξωγήινοι να μπορέσουν να μας καταλάβουν καλλίτερα από τους δικούς μας πολιτικούς και να μας βοηθήσουν πραγματικά …….<br /><br /> <br /><br />Θανάση τους βλέπω που μιλάνε στην τηλεόραση και η γλώσσα τους είναι σκληρή και ψεύτικη…. εγώ είμαι μοναχά ένα μικρό παιδί και όμως μπορώ να καταλαβαίνω ποιος λέει αλήθεια και ποιος ψέματα ….<br /><br /> <br /><br />Να πάμε Θανάση με το «μεγάλο κανόνι» να ρίξουμε στην Γερμανία που μας πονά τόσο, ξέρεις πολλοί φίλοι μου δεν έχουν ρεύμα να ζεσταθούν και να μαγειρέψουν και οι γονείς τους απολύονται και μένουν άνεργοι ….. να τους πάρουμε μαζί μας να φάμε ατελείωτες μακαρονάδες, όπως στις ταινίες σου και να είμαστε όλοι χορτάτοι ….<br /><br /> <br /><br />Να πάρουμε τη βέσπα σου και να τους πειράζουμε όλους και να φωνάζουμε: «καλέ μου άνθρωπε ξέρεις από βέσπα ……» και να γελάμε όλοι Θανάση... μαζί και η φίλη μου η Ιωάννα με τον Κωστάκη, που δεν έχουν πια γονείς και τους μεγαλώνει μια γριά γιαγιά στο Πέραμα….<br /><br /> <br /><br />Έλα να με πάρεις σε παρακαλώ πολύ Θανάση, γιατί δεν αντέχω άλλο αυτόν τον κόσμο….. κανείς δεν κάνει γκριμάτσες, κανείς δεν χοροπηδά χαρούμενος και όλοι είναι σοβαροί και σκυθρωποί….. και μου λένε συνέχεια ψέματα ……..<br /><br /> <br /><br />Σήμερα με χτυπήσαν πάλι ….με πλήγωσαν βαθιά ….. Δεν έκλαψα όμως Θανάση… Οι πράκτορες μου έχεις πει, ότι δεν κλαίνε… έτσι και γω δεν έκλαψα……<br /><br /> <br /><br />Σε περιμένω Θανάση….. μην με αφήσεις πια άλλο μόνο μου …….όβερ ….<br /><br /> <br /><br /> Υπογραφή<br /><br /> Ένας μικρός φίλος σου από τα παλιά….. από το χαμόγελο του παιδιού Θανάση....<br /><br /> <br /><br /> Για την αντιγραφή<br /><br /> Δ.Α<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-256524444098792285?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-60216747925269467672010-11-15T13:20:00.000-08:002010-11-15T13:23:15.455-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/TOGkd7p9h_I/AAAAAAAAAG0/dIK9iJkUM5A/s1600/panteionabuildingheader.png"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 241px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/TOGkd7p9h_I/AAAAAAAAAG0/dIK9iJkUM5A/s320/panteionabuildingheader.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5539889850779273202" /></a><br /> <br /><br /> <br /> <br />Ο Καντ είχε πει: Πάνω μου ο έναστρος ουρανός και μέσα μου ο ηθικός νόμος ….. Χρειαζόμαστε δηλαδή καλώς ή κακώς για την ατομική μας εξέλιξη και παραπέρα για την κοινωνική μας οργάνωση έναν ηθικό νόμο. <br /><br />Τα τελευταία χρόνια γινόμαστε μάρτυρες ενός ειδικού θεάτρου που βασιλεύει και εκτός, αλλά και εντός του πανεπιστημιακού χώρου. Φθορές δημόσιας πανεπιστημιακής περιουσίας λαμβάνουν χώρα σε εκθετική μορφή. Τα γεγονότα αυτά γίνονται αντικείμενο συζητήσεων και από ξένους, καθ’ ότι στα τα πανεπιστήμιά μας πια δεν σπουδάζουν μόνο Έλληνες μυημένοι στην εδώδιμη πραγματικότητα, αλλά και αλλοδαποί, από χώρες πρώην σοβιετικού μπλοκ, βαλκανικές, αφρικανικές και ασιατικές και αυτό είναι κατά τη γνώμη του γράφοντος πολύ σωστό.<br /><br />Εκδηλώσεις ψυχαγωγικές διοργανώνονται μέσα στο πανεπιστήμιο και κατά ορισμένους κύκλους συνοδεύονται από εκτεταμένες ζημιές, ο ακαδημαϊκός χώρος γίνεται άσυλο(υποτιθέμενων) καταστροφών, σε μια κινδυνολογία άνευ προηγουμένου. <br /><br />Γνωστά «παπαγαλάκια» μιλούν ακατάπαυστα για παραβάτες ενήλικους ή ανηλίκους «αγνώστου προέλευσης». Αλλά και έξω από τον πανεπιστημιακό χώρο το «σπορ» της εικονογράφησης των πανεπιστημιακών τοίχων συνεχίζεται, έτσι για λόγους προσωπικής εκφραστικής, κατά ορισμένους πάλι κύκλους. Σωστό ή λάθος; Θα δούμε παρακάτω…<br /><br />Θα ήθελα να καταθέσω, ως δάσκαλος-παιδαγωγός, ότι η φράση: <br />Πανεπιστημιακό Άσυλο και Ελεύθερη Διακίνηση Ιδεών, από τα φοιτητικά μου χρόνια με προβλημάτιζε, μου προξενούσε ένα δέος…. <br /><br />Για μένα οι φοιτητές μας είναι το παν, είναι δηλαδή η ελπίδα μας για μια υγιή, δημοκρατική κοινωνία και φυσικά δεν έχω διαπιστώσει έως σήμερα να προτιμούν αποκλειστικά τα brand names ψώνια, τον espresso freddo ή το facebook από την ουσία και τους σκοπούς της φοιτητικής τους ιδιότητας.<br /><br />Ερώτηση: Το Δημόσιο ζημιώνεται με την ελευθερία ιδεών και την παρουσία επιφανών ομιλητών σε συνέδρια, όπως αυτό της Παρασκευής 15 και Σάββατου 16 Οκτωβρίου 2010, με θέμα «Ανατροπή του μνημονίου - Αριστερή εναλλακτική λύση και σοσιαλιστική προοπτική» και συμμετοχή μαρξιστών οικονομολόγων και θεωρητικών από την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική με παράλληλη οργάνωση καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων, που οργανώθηκε στο αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα με μεγάλη επιτυχία;<br /><br />Απάντηση: Νομίζω πως όχι…το αντίθετο …έχει να ωφεληθεί πολλά και πολλαπλά !!!!!<br /><br />Ποιο το ζητούμενο λοιπόν για τους νέους ανθρώπους, που η αδιαφορία της Πολιτείας τους οδηγεί στην ανεργία, στην απογοήτευση και στην εξωτερική μετανάστευση, ενώ εγκλωβίζει το πανεπιστήμιο σταδιακά και πολύ επιδέξια……<br /><br />Αφουγκράζομαι: Η πανεπιστημιακή μας κοινότητα δεν είναι αμήχανη(όπως ορισμένοι θα ήθελαν), επειδή οι ευαίσθητες ηλικίες των φοιτητών μας, των παιδιών μας, δεν της επιτρέπει από τον ηθικό νόμο να δράσει αστυνομοκρατικά και τρομοκρατικά εναντίον τους…..<br /><br />Η τιμωρία και κατά συνέπεια ο μόνιμος φόβος της τιμωρίας των νέων μας πιστεύετε πως θ’ αποδειχτεί σωτήρια για την κοινωνική μας ευταξία και ειρήνη και φυσικά την πανεπιστημιακή – ερευνητική πρόοδο; Φαντάζομαι πως όχι, διότι το δημοκρατικό κράτος και οι προοδευτικοί πνευματικοί άνθρωποι θέλουν την κοινωνική ομαλότητα, θέλουν δημοκρατικούς κανόνες και αρχές.<br /><br />Νομοταγής πολίτης είναι αυτός που υπακούει σε κανόνες και δεν είναι αυτός ο τρομοκρατημένος πολίτης που το κεφάλι του βρίσκεται στην γκιλοτίνα της ποινής και της σύλληψης από υπερ-ζηλωτές της «νομιμότητας».<br /><br />Οι καθηγητές – διδάσκοντες οφείλουν και αυτό έχουν δείξει μέχρι σήμερα, ότι το πανεπιστημιακό άσυλο μπορούν να το υπερασπίζονται….<br /> Τιμωρία όμως τι μπορεί να σημαίνει: <br />• ράπισμα στην αντίσταση, <br />• εξαρτώμενη νουθεσία, <br />• συστηματική επιτήρηση τύπου εμετικής αθλιότητας Big Brother,<br />• κίνητρα για δημιουργία διαπιστευμένων καταδοτών(βλ. φον Δημητράκης στο έργο του Δ. Ψαθά) και όχι συναδέλφων σε νέους, που τους κληρονομήσαμε μόνιμα ψεύδη και αβάστακτα χρέη; <br /><br />Τουλάχιστον για μένα είναι θέμα τιμής και όχι τιμωρίας να σταθώ πλάι στα παιδιά μας ελληνόπουλα ή αλλοδαπά, δεν έχει καμιά απολύτως σημασία η καταγωγή …είναι όλα τους παιδιά μας …. παιδιά της ελληνικής κοινωνίας και οφείλουμε να τα στηρίξουμε στα βήματα τους και όχι να τα διαλύσουμε αποχαυνώνοντας τα με μια παθητική μαθησιακή νουθεσία, σκοτώντας(με την τιμωρία) τα όνειρα τους …!!!<br /><br />Δηλαδή τα ερεθίσματα της κοινωνίας, η τροφή για τη σκέψη τους που πάνε; περίπατο μάλλον …!!!!<br /><br />Αφεντικά και αφέντες μιας άλλης παρωχημένης εποχής ας παραμείνουν στα σπίτια τους, στα καλά επιτηρούμενα με κάμερες και ανταγωνιστές καταδότες αυλικούς τους, πρόθυμους κάθε στιγμή να καταδώσουν και να σπιλώσουν κάθε έννοια αξιοπρέπειας και συνείδησης για να ανέλθουν σαν το σαλιγκάρι..…στο ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο όχι …ευχαριστούμε, αλλά δεν θα επιλέξουμε αυτή τη σχέση υποτέλειας …..<br /><br />Μαθήματα δημοκρατίας ας παραδώσουν αλλού …..!!! Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι κεκτημένο (με αγώνες και πολύ αίμα) και έχει πέρα από συμβολικό και ουσιαστικό ρόλο.<br /><br /> Το πανεπιστημιακό άσυλο δεν πρέπει να καταργηθεί… τελεία και παύλα.<br /><br /><br /><br />* Ο Διονύσης Αναστασόπουλος διδάσκει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, τμήμα Μέσων, Επικοινωνίας & Πολιτισμού στα μαθήματα: Δημιουργική Γραφή και Ιστορία του Πολιτισμού.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-6021674792526946767?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-43641056562200582622010-08-26T07:29:00.000-07:002010-08-26T23:25:09.786-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/THZ7JFGVG0I/AAAAAAAAAEY/X9aImt3xlvI/s1600/DSC00185.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/THZ7JFGVG0I/AAAAAAAAAEY/X9aImt3xlvI/s320/DSC00185.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5509726590052145986" /></a><br /> Η δυνατότητα ή η δυναμική της γραφής, εκφράζει δεσμούς του συγγραφέα ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους, τη φύση και τα πλάσματα της..Άλλοτε είναι φαντασιακή, άλλοτε πραγματική και σαν αποτέλεσμα μυθιστορηματική !!!<br /><br />Ένα το αποτέλεσμα: μια σχέση που δεν εγκαταλείπει(τον δημιουργό της) ποτέ...!<br /><br />Η γραφή της ψυχής αναδεικνύεται σε κάθε σημαντική στιγμή μοναξιάς και περισυλλογής για ορισμένους.....εκκοσμίκευσης και πληθώρας κοινωνικών συναναστροφών για άλλους...<br /><br />Πολλές φορές η γραφή είναι σαν ένα μεγάλο κολάζ, μέσα στο οποίο έχουν τοποθετηθεί τα πορτραίτα πανέμορφων τοπίων, προσώπων, ζώων πλαισιωμένων από τις εντυπώσεις του συγγραφέα ....ωμές μαρτυρίες για τον βιωματικό κόσμο που αναπλάθει ...!<br /> <br />Κάποιοι θα έλεγαν, ποιός χαρακτηρίζεται ως συγγραφέας; ο "λαϊκός", δηλαδή αυτός που "πουλάει" ή ο άλλος, ο "λόγιος" που δεν "πουλάει";<br /><br />Ιδού η Ρόδος ..ιδού και το πήδημα !!!<br /><br />Η πρώτη σκέψη είναι η αρχή του ταξιδιού....της απελευθέρωσης (διότι κάθε ταξίδι αποτελεί και μια απ-ελευθέρωση..)και τότε ...αλλάζουν τα πράγματα:<br /><br />Οι χαρακτήρες ζωντανεύουν και θέλουν να κάνουν του "κεφαλιού τους"...Εσύ πρέπει να τους ακολουθήσεις ...να τους ανακαλύψεις, όταν αρχίζουν να χάνονται και να σε οδηγήσουν μέσα από ανεπίστροφες διαδρομές στο τέλος του ταξιδιού !!!<br /><br />Μεγάλη ακρίβεια στη δομή και στην υπόθεση ; Μμμμ δεν θα το θεωρούσα σαν αναγκαίο πάντα !!!<br /><br />Αγάπη υπάρχει στη γραφή; Φυσικά ναι...!!! παντού και πάντοτε, ένα ισχυρό, μοναδικό συναίσθημα που δεν δένει μόνο εμάς, αλλά και καθετί πάνω στον πλανήτη!!!<br /><br /> <br /><br /><Photo 2><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-4364105656220058262?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-73794771708079558042010-08-17T04:17:00.000-07:002010-08-17T04:28:21.559-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/TGpwGIsTchI/AAAAAAAAAEA/jCOBBNac9Jo/s1600/deep.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/TGpwGIsTchI/AAAAAAAAAEA/jCOBBNac9Jo/s320/deep.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5506336745128686098" /></a><br />Πάντα υπάρχει το ένστικτο αυτοσυντήρησης ή επιβίωσης θα έλεγε κάποιος καλύτερα...είναι αυτό που μας κάνει ν' ανατριχιάζουμε μπροστά στα γκρέμια ...μπροστά στο χάος πραγματικό και φανταστικό, που χάσκει λίγα εκατοστά μπροστά μας ...<br /> <br />Καλά όλα αυτά στην στεριά...εκεί που τα πόδια πατούν σταθερά ...ο υπολογισμός των αποστάσεων με τα μάτια είναι ακριβής και οι αναπνοές απεριόριστες....στο βυθό όμως;<br />τι μπορεί να σημαίνει βυθίζομαι……πλανάρω στη δική μας ορολογία, στα γκρέμια....κατρακυλώ μαζί με τα μικρόψαρα και αναζητώ......με τα μάτια τον ακαθόριστο μεγάλο όγκο που πλησιάζει ..... προσπαθώ να ξεδιαλύνω το σχήμα του κυρίως με το ένστικτο...μοναδικό και αρχέγονο ...φυτευμένο μέσα στο DNA των κυνηγών και αναμιγμένο με εμπειρίες...φήμες ……αναμνήσεις ....όνειρα !!!!!<br /> <br />Περιμένοντας το μεγάλο αρπακτικό ...τη συνάντηση μαζί του ...!!! ποιος θα αιφνιδιάσει ποιόν.....ποιος θα νικήσει ποιόν ; ο υποβρύχιος κυνηγός με την ανάσα των ελάχιστων λεπτών ή δευτερολέπτων.....την αιωρούμενη υποξία .....το δυνατό χτύπο της καρδιάς του, που ηχεί στα μαύρα νερά τα κρυμμένα από τον ήλιο και απέναντι του ο μεγάλος αεικίνητος θηρευτής των μπλε να ξεπροβάλει...αγέρωχος μέσα στο φυσικό του χώρο, έτοιμος ν' αρπάξει οτιδήποτε ανήκει στην τροφική του αλυσίδα και ν' απομακρυνθεί ακαριαία απέναντι σε ότι νιώσει απειλή….<br /> <br />Ένα το ζητούμενο και ένα το κρατούμενο: ¨Όνειρα ...μόνο όνειρα...βαθιά μπλε όνειρα....σε βυθίζουν στο σκοτάδι της αβύσσου και σε σηκώνουν στο "παρά ένα" στο φως της επιφάνειας !!!! Ένας αέναος αγώνας πάλης μέσα στο μπλε....στιγμές που δεν υπάρχει τίποτε άλλο να νιώσεις...ν' ακούσεις ...να σκεφτείς...δεν υπάρχει εδώ πόνος, λύπη, χαρά, ευτυχία …..τίποτε από όλα αυτά …….απλά κυριαρχεί η δυνατή μάχη ....!!!<br /> <br />Ένας επικός ύμνος στο θαλασσινό ταξίδι.... στην περιπέτεια και φυσικά στο "vivere pericolosamente" !!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-7379477170807955804?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-12937964742215130922010-08-01T06:01:00.001-07:002010-08-03T04:01:19.740-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/TFVwk35OmEI/AAAAAAAAAD4/YsW6ciqBHVc/s1600/yellowfin+4.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 238px; height: 156px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/TFVwk35OmEI/AAAAAAAAAD4/YsW6ciqBHVc/s320/yellowfin+4.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500426298684512322" /></a><br />Ορέστης vs yellowfin tuna .....<br />Μα θα μπορούσε ποτέ να γίνει μια τέτοια σύγκριση;<br /><br /><br />Μια ανατροπή πολιτική, κοινωνική και κύρια αντισυμβατική, εκφράζει ο Ορέστης του Ευριπίδη, που παίχτηκε στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου(30-31.07.2010) και δυστυχώς έχασα την πειστική ερμηνεία του θιάσου του Εθνικού Θεάτρου…..αντίπαλος του ένα υπέροχο πλάσμα του βαθύ γαλάζιου, το οποίο "κράτησε" τον γράφοντα σε μια χρονική αναμέτρηση "αντισυμβατική" πέρα απ' τα διάμεσα όρια....<br /><br />Θα τολμούσα να διατυπώσω, ότι όπως ο Ευριπίδης ανασύρει το μύθο πιο κοντά στα ανθρώπινα μέτρα έτσι και ο yellowfin tuna ανασύρει το ερωτηματικό στον θύτη του για μια μάχη κάθε άλλο παρά άνιση, αλλά ίσως ά-δικη…... Με τον ίδιο τρόπο που η τραγωδία - το έργο καλύτερα - συνεχίζεται με «συγκρούσεις, ανατροπές, απολογίες και έντονο πολιτικό προβληματισμό», ο υγρός κόσμος μεθάει με αδρεναλίνη στην κυριολεκτική μάχη επιβίωσης τον υποβρύχιο κυνηγό …στη μοναδικά άγρια κτητική σχέση θηρευτή-θηράματος, με μια συχνότατη αντιστροφή ρόλων σ' έναν κόσμο, που καθορίζεται από παράγοντες (κατά κύριο λόγο) μέσα από τους ίδιους τους αγωνιζόμενους!!!<br /><br />Αυτή ίσως είναι και η διαφορά με το έργο του Ευριπίδη….!!!<br /><br />Δυο έργα (Ορέστης vs yellowfin tuna) καλοκαιρινής μάχης επιβίωσης και φυγής… πλησιάζοντας το πρώτο κυνηγημένος από μια αστική καθημερινότητα(ανώφελη πολλές φορές) στο καταφύγιο της μαγικής σκηνής του Αρχαίου Θεάτρου και κατά προέκταση πέρα απ’ τα φυσικά της όρια σ’ ένα εκλεκτικό αισθησιασμό με τα «Φοίβου δ’ αιτιάσθε θέσφατα» και το δεύτερο ξανα-βαπτισμένος στη λεκιασμένη σκηνή από το πορφυρό αίμα… βουτηγμένος στο βαθύ γαλάζιο του αγαπημένου μου κόλπου της Επιδαύρου….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-1293796474221513092?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-2630796969058338412010-03-28T12:49:00.000-07:002010-03-29T11:13:26.043-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/S6_H4TWmA4I/AAAAAAAAADw/oFPbiLXI2Gw/s1600/Kostas+Perrikos.jpg"> <br /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/S6--RwTYSFI/AAAAAAAAADo/O4Hyjma8YkA/s1600/Kostas+Perrikos.jpg"> <br /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/S6--JG0jKoI/AAAAAAAAADg/qTxjvLda2z8/s1600/cross.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 239px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/S6--JG0jKoI/AAAAAAAAADg/qTxjvLda2z8/s320/cross.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5453786737428081282" border="0" /></a> <br /><!--[endif]--><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5Cuser%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} p {mso-margin-top-alt:auto; margin-right:0cm; mso-margin-bottom-alt:auto; margin-left:0cm; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p style="text-align: justify;">Πολλοί θα ευχηθούν για το φετεινό Πάσχα: υγεία, ευτυχία, λεφτά, δουλειές, καλοκαιρία να πάμε στη Μύκονο, να ψηθεί καλά το αρνί και να πετύχει η βαφή των αυγών και πολλά άλλα όμορφα και λιγότερο όμορφα…। <o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;">Θα ήταν πραγματικά δύσκολο το να ευχηθώ κάτι αντίστοιχο, όπως θα ήταν εξίσου δύσκολο το να μην ευχηθώ κάτι αυτές τις μέρες…<o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;">Όμως, έχοντας μπροστά μου τις επιστολές του Κώστα Περρίκου[1]<a name="_ftnref1"></a>, συλλογιέμαι πόσοι απ' τους αναμορφωτές της σημερινής Ενωμένης Ευρώπης, πόσοι απ' αυτούς που κινούν τα ορατά και αόρατα νήματά της θα είχαν την ψυχή να μιλήσουν με το λόγο του, τη στιγμή που τους σημάδευαν 6 γερμανικά τυφέκια στον χώρο εκτελέσεων της Καισαριανής;<o:p></o:p></p> <u3:p></u3:p> <p style="text-align: justify;">Η κυρία Angela Merkel θα μπορούσε ίσως;<o:p></o:p></p> <u3:p></u3:p> <p style="text-align: justify;">Ένας Έλληνας αξιωματικός, όμως στις 4.02.1943 διακόσμησε με το αίμα του τον δρόμο στον οποίο σήμερα θα έπρεπε να πορεύονται…... Όπως και αν πορεύονται... Όπως ελπίζει όλη η ανθρωπότητα ότι θα πρέπει να τον πορευτούν σήμερα………. <o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;">Τα λόγια μου φτωχαίνουν και η γλώσσα δεν βρίσκει τις κατάλληλες λέξεις να εμβαθύνει τα απλά - για πολλούς - νοήματα που περιέχονται μέσα στις επιστολές του Κ।Π.</p><p style="text-align: justify;">............................................................................................ <br /><o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;">ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΒΕΡΩΦ. 23.11943 (το πρώτο γράμμα προς τα τρία ανήλικα παιδιά του:<o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;">«<b><i>Ο θεός θέλησε να μεγαλώσετε δίχως πατέρα. Σύμφωνα με την απόφαση του Στρατοδικείου, ο πατέρας σας υπήρξε ένας εξαιρετικά επικίνδυνος εγκληματίας ένας απαίσιος τρομοκράτης, αυτό όμως δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Ο πατέρας σας είχε άλλες επιδιώξεις. Επίστευε σε υψηλά ανθρωπιστικά ιδεώδη. Η σκέψη του ξεπερνούσε τα στενά όρια της πατρίδας μας. Εκείνο κυρίως που τον χαρακτήριζε ήταν η αγάπη του προς όλους τους ανθρώπους δίχως εξαίρεση.</i></b> <o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;"><b><i>Βρέθηκε όμως στην δίνη ενός πολέμου και πιστεύοντας στα ιδανικά του ενόμισε πως θα μπορούσε να συμβάλει ακόμη και όταν ο πόλεμος βρισκόταν στο ζενίθ του στην προπαρασκευή του κόσμου για την πραγματοποίηση της Διεθνούς Συνεργασίας που αποτελεί προϋπόθεση της Ειρήνης και ευημερίας ολόκληρης της ανθρωπότητας. </i></b><o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;"><b><i>Ο πατέρας σας έπεσε για την λευτεριά της Πατρίδας μας. Έφυγε από τον κόσμο με την ικανοποίηση πως αν δεν έκανε το χρέος του όσο έπρεπε, πάντως το έκανε όσο μπορούσε. Το χρέος αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Αν ζούσε, θα εξακολουθούσε τις προσπάθειές του και κατά την περίοδο της Ειρήνης. </i></b><o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;"><b><i>Δουλέψτε για να σταματήσουν οι πόλεμοι, να ευημερήσουν οι άνθρωποι, να ΕΝΩΘΟΥΝ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, να ειρηνεύσει και να ευτυχήσει ο κόσμος.</i></b> <o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;"><b><i>Δουλέψτε για να καταργηθούν οι τεχνητοί φραγμοί που παρεμποδίζουν και σε άπειρες περιπτώσεις ματαιώνουν την πρόοδο των αξίων.</i></b> <o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;"><b><i>Δουλέψτε για την επικράτηση της Δημοκρατίας. </i></b><o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;"><b><i>Αφιερώστε την ζωή σας στην Ελλάδα και την ανθρωπότητα.</i></b> <o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;"><b><i>Η θέλησις, η υπομονή, η εγκαρτέρηση, ο αλτρουϊσμός, η φιλοπατρία, το θάρρος, η αυτοθυσία, η αξιοπρέπεια και η σεμνή περηφάνια αποτελούσαν ολόκληρη την περιουσία μου και αυτά σας κληροδοτώ. </i></b><o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;"><b><i>Φυλακές ΑΒΕΡΩΦ</i></b> <o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;"><b><i>Κελί 12</i></b> <o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;"><b><i>Κ. Περρίκος</i></b><o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;"><u3:p></u3:p><b><i>............................................................................. <br /></i></b></p><p style="text-align: justify;"><b><i>4/2/43 (Η τελευταία του επιστολή τα χαράματα, λίγο πριν την εκτέλεση του στο σκοπευτήριο Καισαριανής):</i></b> <o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;"><b><i>ώρα 5:20</i></b> <o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;"><b><i>Εγκαταλείπω τον κόσμο χωρίς μίση και κακίες. Αγωνίσθηκα για την πατρίδα μου. Για την δικιά τους πατρίδα αγωνίζονται κι εκείνοι οι οποίοι με καταδίκασαν. Θα ήθελα το αίμα μου να μην μας χωρίσει αλλά να μας ενώσει στο μέλλον με τους σημερινούς αντιπάλους.</i></b> <o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;"><b><i>Κ। Περρίκος.</i></b></p><p style="text-align: justify;">..................................................................................................................................... <br /><o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;">Σύμφωνα με τα παραπάνω ο Κ.Π νόμιζε πως θα μπορούσε να συμβάλει στην προπαρασκευή του κόσμου για την πραγματοποίηση της διεθνούς συνεργασίας, που αποτελεί προϋπόθεση της ειρήνης και της ευημερίας ολόκληρης της ανθρωπότητας……<o:p></o:p></p> <u3:p></u3:p> <p style="text-align: justify;">Πράγματι, ο ήρωας της αντίστασης ενάντια στο ναζισμό και το φασισμό, για την οποία θυσίασε τη ζωή του, είχε το ψυχικό σθένος και την ωριμότητα, να διακηρύξει την πίστη του στο όραμα της Eνωμένης Eυρώπης, λίγο πριν την εκτέλεσή του. <o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;">Ο σταυρός του Γολγοθά αποτέλεσε και αποτελεί έως σήμερα ένα συμβολισμό πορείας αγώνων και κυρίως ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ &amp; ΗΘΟΥΣ σε όσους ξεχνούν ή σκέπτονται να ξεχάσουν.!!!!<o:p></o:p></p> <p style="text-align: justify;">Εξάλλου η σεμνότητα των μεγάλων πράξεων αναδεικνύει τη δυναμική να μην παρουσιάζεται ούτε σαν δόγμα επί άμβωνος, ούτε σαν συνταγή λύτρωσης οριοθετημένων πανηγυρικών....... όμως μπορεί να σημαίνει την καταξίωση μιας άλλης κλίμακας συλλογισμών, που μπορούν να ξεφεύγουν από τη βία και την αναλήθεια…και ο καθένας μας τότε μπορεί να σταθεί ευθαρσώς απέναντι σ’ αυτή και να ορίσει κατά πόσο «μετράει» στη ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ……</p><p style="text-align: justify;"> <br /></p><p style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/S6_H4TWmA4I/AAAAAAAAADw/oFPbiLXI2Gw/s1600/Kostas+Perrikos.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 104px; height: 79px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/S6_H4TWmA4I/AAAAAAAAADw/oFPbiLXI2Gw/s320/Kostas+Perrikos.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5453797443850601346" border="0" /></a></p><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5Cuser%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} p.MsoFootnoteText, li.MsoFootnoteText, div.MsoFootnoteText {mso-style-noshow:yes; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} a:link, span.MsoHyperlink {color:blue; text-decoration:underline; text-underline:single;} a:visited, span.MsoHyperlinkFollowed {color:purple; text-decoration:underline; text-underline:single;} p {mso-margin-top-alt:auto; margin-right:0cm; mso-margin-bottom-alt:auto; margin-left:0cm; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5Cuser%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} p.MsoFootnoteText, li.MsoFootnoteText, div.MsoFootnoteText {mso-style-noshow:yes; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} span.MsoFootnoteReference {mso-style-noshow:yes; vertical-align:super;} p {mso-margin-top-alt:auto; margin-right:0cm; mso-margin-bottom-alt:auto; margin-left:0cm; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5Cuser%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"\0022"; panose-1:0 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-alt:"Times New Roman"; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:auto; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5Cuser%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"\0022"; panose-1:0 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-alt:"Times New Roman"; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:auto; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5Cuser%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"\0022"; panose-1:0 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-alt:"Times New Roman"; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:auto; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:10pt;">1]</span><span style="font-size:10pt;"> Μία από τις κορυφαίες αντιστασιακές πράξεις κατά των Γερμανών κατακτητών και των Ελλήνων συνεργατών τους ήταν η πολύνεκρη ανατίναξη του κτιρίου της ναζιστικής «Εθνικής Σοσιαλιστικής Πατριωτικής Οργάνωσης» (ΕΣΠΟ) στη γωνία των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος. Το εγχείρημα έφερε σε πέρας στις 20.09.1942 μια ομάδα αποφασισμένων ανδρών και γυναικών της αντιστασιακής οργάνωσης «Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων» (ΠΕΑΝ).<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:10pt;">29 μέλη της ΕΣΠΟ και 48 Γερμανοί στρατιωτικοί έχασαν τη ζωή τους. Ο αρχηγός της ΕΣΠΟ Σπύρος Στεροδήμος ανασύρθηκε βαρύτατα τραυματισμένος και εξέπνευσε λίγες μέρες αργότερα. Η ναζιστική οργάνωση, μετά το πλήγμα, διαλύθηκε και μαζί η φιλοδοξία για ένα σχηματισμό ελλήνων εθελοντών </span><span lang="EN-US" style="font-size:10pt;">waffen</span><span lang="EN-US" style="font-size:10pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size:10pt;">ss</span><span style="font-size:10pt;">.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:10pt;">Σχεδόν αμέσως, η Γκεστάπο εξαπέλυσε ανθρωποκυνηγητό για τη σύλληψη των δραστών της βομβιστικής επίθεσης. Χρειάστηκαν τη συνδρομή ενός προδότη υπαξιωματικού της Χωροφυλακής, του Πολύκαρπου Νταλιάνη, για να εξαρθρώσουν στις 11.11.1942 τον επιχειρησιακό πυρήνα της ΠΕΑΝ. Περρίκος, Μπίμπα, Μυτιληναίος και Γαλάτης συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στα ανακριτικά γραφεία της Γκεστάπο στον Πειραιά. Παρότι υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια, δεν λύγισαν και δεν μίλησαν.. Η Ιουλία Μπίμπα μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία και καρατομήθηκε δια πελέκεως. Ο προδότης Νταλιάνης σκοτώθηκε αργότερα από αντιστασιακούς.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:10pt;">Η είδηση της ανατίναξης του κτιρίου της ΕΣΠΟ πέρασε γρήγορα τα σύνορα της Ελλάδας. Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί Λονδίνου και Μόσχας μίλησαν με ενθουσιασμό για το εγχείρημα, χαρακτηρίζοντάς το ως το μεγαλύτερο σαμποτάζ στην τότε κατεχόμενη Ευρώπη.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:10pt;">Ο Κ. Περρίκος στην απολογία του αναλαμβάνει την ευθύνη για όλα, σε μια υπέρτατη χειρονομία αυτοθυσίας και απαράμιλλου ηρωισμού(μαρτυρία Ιωάννας Τσάτσου). Απολογείται λέγοντας: «<b><i>Είμαι Έλληνας Αξιωματικός. Υπερηφανεύομαι για το χτύπημα που σας έδωσα. Το έκανα με την ιδέα πως έπρεπε να το κάνω χάριν της πατρίδας μου. Για το μεγαλείο της, δίνω την ζωή μου</i></b>». Όταν ο Γενικός Επιθεωρητής του Γερμανικού Στρατοδικείου ήλθε μαζί με άλλους αξιωματικούς να τον παραλάβουν από το κελί του στις 5:20 το πρωί για να τον οδηγήσουν στο θάνατο και την αθανασία, η νυχτερινή σιωπή των φυλακών Αβέρωφ σχίσθηκε από την κραυγή του ήρωα προς τους συγκρατουμένους του: «<b><i>Παιδιά με παίρνουν για εκτέλεση. Κουράγιο! Γρήγορα έρχεται η Νίκη και η Λευτεριά! Ζήτω η Ελλάς!</i></b>». Όταν λίγες ώρες αργότερα ο συνήγορος του Περρίκου επεσκέφθη τον Επιθεωρητή Λάγκε, ηλικιωμένο εξ επαγγέλματος υπάλληλο των Γερμανικών Στρατοδικείων, για να τον ρωτήσει σχετικώς με την τύχη του θανατοποινίτη, ο Γερμανός αυτός δεν μπορούσε να κρύψει την συγκίνησή του για το θέαμα, στο οποίο είχε παραστεί. «Er Starb den heldemtot» («απέθανεν ως ήρωας» ), είπε. Η εκτέλεση του Περρίκου ανακοινώθηκε ως κάτωθι από τις εφημερίδες των Αθηνών. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:10pt;">«<b><i>Δι αποφάσεως του παρά τω Στρατιωτικώ Διοικητή Νοτίου Ελλάδος Στρατοδικείου υπό ημερομηνίαν 31.12.1942, ο Κων/νος Περρίκος, αξιωματικός της Αεροπορίας, γεννηθείς εν Χίω την 23.4.1905 κατεδικάσθη μεταξύ άλλων λόγω απαγορευμένης οπλοφορίας και κατοχής εκρηκτικών υλών, ως και λόγω συντάξεως και διαδόσεως προπαγανδιστικών εντύπων, εις θάνατον και 15ετή ειρκτήν. Ο καταδικασθείς ήτο είς εκ των ενόχων της δυναμιτιστικής αποπείρας της οδού Πατησίων, ως οργανωτής δε κόμματος εχθρικού προς τον Άξονα, προέτρεψεν εις απεργίας και εκδηλώσεις εναντίον των Γερμανών. Η απόφασις εξετελέσθη την 4.2.43 διά τυφεκισμού</i></b>». Η ληξιαρχική πράξη θανάτου υπ΄αρ. 444/2/43 αναφέρει ότι ο Κ. Περρίκος, αξιωματικός της Αεροπορίας, εξετελέσθη την 4.2.1943 συνεπεία της από 31.12.1942 αποφάσεως του Γερμανικού Στρατοδικείου.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:10pt;">Ο Κ.Π, ως αξιωματικός την περίοδο Μεταξά συνελήφθη και φυλακίστηκε για τις ιδέες του. Στη δίκη που ακολούθησε, δικαιώθηκε και αθωώθηκε, αλλά η Αεροπορία τον απέταξε από τη δύναμη της, την 27.4.1935 σε ηλικία 30 ετών, με το βαθμό του Υποσμηναγού. Αν και η Πατρίδα τον πίκρανε, ο ίδιος δεν φάνηκε διόλου μικρόψυχος:<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:10pt;">Στις 15.9.1938 με επιστολή αίτησης του προς τον τότε κυβερνήτης χώρας και τον Υπουργό Αεροπορίας, επειδή διέβλεπε να πλησιάζει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ζητεί: «<b><i>εν όψει των επερχομένων διεθνών γεγονότων ζητώ να ανακτήσω το δικαίωμα να πολεμήσω υπέρ της Ελλάδος, δικαίωμα ούτινος εστερήθην, διότι ευτυχώς δεν είχον και δεν απέκτησα αλλοίαν περί του στρατιωτικού όρκου και των καθηκόντων μου αντίληψιν. Διά την ανάκτησιν του πολυτίμου τούτου δικαιώματος θα ήρκει ως κάλλιστα γνωρίζετε η έγγραφη μου εις τα στελέχη της εφεδρείας</i></b>». <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:10pt;">Με την κήρυξη του πολέμου την 28.10.1940 επανέρχεται απευθυνόμενος στο Υπουργείο Αεροπορίας Γραφ. Επιτελάρχου με την υπ αριθμό Πρωτοκόλλου 47470/30.10.1940 αίτησή του και ζητεί την ανάκληση του στην ενεργό υπηρεσία και γράφει: «<b><i>Ως ήτο φυσικό την πρωΐαν της 28^ης Οκτωβρίου παρουσιάσθην αυθορμήτως εις το αρμόδιο Γραφείο του καθ υμάς Υπουργείου και παρεκάλεσα όπως μου επιτραπεί να εκπληρώσω το ύψιστον προς την πατρίδα καθήκον μου. Ατυχώς μου εδόθη αόριστος απάντησις. Μετ? αναμονήν δυο ημερών επανέρχομαι εγγράφως επί της αιτήσεώς μου ταύτης με την παράκλησην όπως γίνουν δεκταί αι υπηρεσίαι μου υφ οιανδήποτε ιδιότητα, νυν ότε και εις ξένους φιλέλληνας ενδέχεται να επιτραπή όπως αγωνισθούν υπέρ της Ελλάδος</i></b>». Η αίτηση έγινε δεκτή την 23.11.1940</span></p> <br /><span style="font-size:10pt;"><o:p></o:p></span><o:p></o:p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-263079696905833841?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-88404490860926304942010-02-24T14:08:00.000-08:002010-02-24T14:11:17.832-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/S4Wj464r0rI/AAAAAAAAADQ/OA7m1tLQgdg/s1600-h/7daa_1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 250px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/S4Wj464r0rI/AAAAAAAAADQ/OA7m1tLQgdg/s320/7daa_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441935923022123698" border="0" /></a><br /><br /><br />H "Τέχνη" κάθε ανθρώπου μπορεί να λειτουργήσει μόνο μέσω της αγάπης του γι' αυτή....<br />Και φυσικά μόνο εμείς μπορούμε να οικοδομήσουμε αυτή την μοναδική τέχνη, στο βαθμό που...την εμπιστευόμαστε....!<br /><br />Με μια τέτοια πίστη λοιπόν είναι ανάγκη να βαδίσουμε, όχι τόσο έχοντας ως άλλοθι(πρώτα για τον εαυτό μας και ύστερα για τους άλλους) τη μοίρα όσο την πεποίθεσή, πως μπορούμε να προχωρήσουμε το δικό μας μοναδικό δρόμο, πως μπορούμε να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες και να πράξουμε αυτό που πρέπει..δηλαδή το σωστό...!<br /><br />Με άλλα λόγια μπορούμε να παρέμβουμε στην τέχνη μας μόνο όταν είμαστε έτοιμοι ν' αναγνωρίσουμε ότι το διφορούμενο νεύμα είναι αυτό που μπορεί να μας αλλάξει από ερασιτέχνες σε αληθινούς "τεχνίτες"...!<br /><br />Έρχεται λοιπόν η στιγμή του "θαύματος", δηλαδή η ανταπόκριση στο νεύμα, που σημαίνει την εξισορρόπηση των αντιθέτων, που σημαίνει την πραγμάτωση της μεταμόρφωσης... είναι με απλά λόγια η άνοδος, η ύψωση της τέχνης μας σε δημιουργία...ένα άκρατο συναίσθημα ..πηγή σοφίας, που έρχεται κατευθείαν από τα βάθη της ψυχής μας....<br /><br />Ναι.. για μένα αυτό θα μπορούσε να οριστεί ως "Τέχνη"...μ' αυτό τον τρόπο θα μπορούσαμε να έχουμε αισθητή την παρουσία της πάνω και ανεξάρτητα απ' το χρόνο...!.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/S4WjmaogczI/AAAAAAAAADI/ZfMXUpx7u44/s1600-h/7afe_1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 170px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/S4WjmaogczI/AAAAAAAAADI/ZfMXUpx7u44/s320/7afe_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441935605126689586" border="0" /></a><br /><br /><br />Generals roman ring - legions commander.<br />Roman Empire (31 BC - AD 476).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-8840449086092630494?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-7387274087975492852010-02-13T12:06:00.000-08:002010-02-18T14:27:40.703-08:00<div><span style="font-family:times new roman;"><br />Ναι έχω πολύ καιρό να γράψω κάτι ....να μουτζουρώσω ένα κομμάτι χαρτί με όνειρα, σκέψεις, επιθυμίες, απογοητεύσεις, λύπες και χαρές…<br /><br /></span><br /><span style="font-family:times new roman;"> Εκτίθεσαι Διονύση με συμβουλεύουν συχνά οι φίλοι…τι κάθεσαι και γράφεις και ξενυχτάς …τι θα λένε για σένα αυτοί που τα διαβάζουν;</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"> Μμμ… τι θα λένε για μένα οι άλλοι, έξυπνο το ερώτημα αλλά εδώ και πολλά – πολλά χρόνια το έχω ξεπεράσει....εξάλλου η πορεία του χρόνου είναι μια αλυσίδα αιτίων και αποτελεσμάτων, οπότε το να προσπαθείς ν’ αποκρύψεις μια δυνατή σκέψη ή επιθυμία είναι σαν παραδέχεσαι ότι ένας κρίκος της αλυσίδας αυτής έχει σπάσει…</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"> Ο κρίκος δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την ελευθερία της ανθρώπινης βούλησης, άρα μοναδική και πολύτιμη για τον δεσμό της ζωής, επομένως μπορώ σε αυτή την όμορφη ζωή να δίνω…. ότι ονειρεύομαι ότι δίνω…!</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"> Έζησα μια στιγμή ξεχωριστή, όταν στις διαδηλώσεις της περασμένης εβδομάδας βρέθηκα σταματημένος με τη μηχανή μου αμέσως μετά τις στήλες του Ολυμπίου Διός, στo φανάρι των οδών βασ. Αμαλίας &amp; βασ. Όλγας.</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"> Με ένα αναίτιο άγχος να προλάβω...τι άραγε; Υπακούοντας στον κόκκινο σηματοδότη ακούμπησα το πόδι στην άσφαλτο να στηρίξω την μηχανή, ανασήκωσα το κράνος για να δω καλύτερα και τότε μέσα από το πουθενά ένας απίστευτος ράστα τύπος με κοντομάνικο ξεπηδά σούζα στη μια ρόδα με το μαύρο ποδήλατο του, ακολουθεί συνοδευτικά στα πλάγια το τραμ χωρίς να χάσει την ισορροπία και την ψυχραιμία του, ενώ από το διπλανό αμάξι ξεχύνονταν οι στίχοι του Κιάμου: «ως τον ουρανό είναι λίγο ακόμα και τ’ αστέρια είναι κοντά….».</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"> Ο τυπάς μπόρεσε και το έκανε…ξέφυγε απ’ όλα: από το πλήθος των σταματημένων αυτοκινήτων και μηχανών, από το βλέμμα του τροχονόμου, από τον κόκκινο σηματοδότη, από τις ράγες του τραμ…. ανέβηκε πολύ ψηλά σ’ ένα δικό του κόσμο…</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"> Η σκέψη σπάνια ξεφεύγει από τα «πρέπει», ώστε να συλλάβει και ν’ αποδώσει τις αφηρημένες δομές και τα μοτίβα που αρκετοί δεν είναι σε θέση να διακρίνουν τη χρησιμότητά τους στη γκριζωπή ζωή της πρωινής Αθήνας.</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"> Αναρωτήθηκα τελικά μέσα στις εικόνες που μου προσφέρει η μεγάλη πόλη, ποιος μπορεί να είναι ο νικητής και ποιος ο χαμένος στο αγώνα τερματισμού; το παιδί με το ράστα μαλλί, το ξεχαρβαλωμένο μαύρο ποδήλατο και το σακίδιο στον ώμο που προσπερνά την μανία της πόλης, τον κόκκινο σηματοδότη, περιπαίζει με τις πεταλιές του την προτεραιότητα του απειλητικού τραμ, κυριολεκτικά το περιφρονεί σαν ένα ανόητο &amp; αδύναμο αντίπαλο, ενώ συνεχίζει άνετος μπροστά με τη δύναμη των ονείρων του....</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"> Και μετά εμείς πιο πίσω ή καλύτερα «εγώ»: με τη βαριά γυαλιστερή μαύρη μηχανή, το κράνος, τα σκοτεινά γυαλιά, το προστατευτικό τζάκετ…ποιος είναι άραγε ο προορισμός μας στην πόλη και ποιος θα τερματίσει πρώτος;</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"> Ποιος ζει πιο αληθινά τα όνειρα του; ποιος μπορεί ν’ αποτρέψει τα νέα αυτά παιδιά από το να κάνουν αληθινά όνειρα και να τα απολαμβάνουν;</span><br /><span style="font-family:times new roman;"> Ποιος μπορεί ν’ αναλάβει το δικαίωμα να σκοτώσει τα όνειρα τους;</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"> Να νιώσουμε εμείς οι «σταθεροποιημένοι οικονομικά» υπερηφάνεια για τους άνεργους νέους, γι’ αυτούς που καθημερινά βλέπουν τα όνειρα τους να λιγοστεύουν και να συνθλίβονται στις «ανάγκες» υπαρκτές και μη μιας υπερ-καταναλωτικής απεραντοσύνης;</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"> Όμως…. να…. ίσως δεν πρέπει να μπούμε στο να κάνουμε το ίδιο λάθος που έκαναν στον παρελθόν όλοι όσοι θέλησαν να σκοτώσουν τα όνειρα και τα οράματα των πολλών και δυνατών, δηλαδή των νέων ανθρώπων.</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"> Δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι τα όνειρα πολύ σύντομα εκδικούνται και η εκδίκησή τους είναι το ότι τελικά όταν το θελήσουν οι πολλοί και δυνατοί στην ψυχή … ναι … τότε γίνονται πραγματικότητα…!</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"> Χαρακτήρες και ζωές παράλληλες βρίσκονται σε διαφορετικές χρονικές στιγμές – άλλοι βρίσκονται στο όνειρο του άλλου ή αντίστροφα, πριν συγκλίνουν στα τελευταία κεφάλαια μιας γοητευτικής επαναφοράς στη μεσολάβηση της αναγκαίας πραγματικότητας.</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"> Μπορούμε να τους κάνουμε ν’ ανησυχούν κάνοντας συνέχεια καινούργια όνειρα και δείχνοντάς τους το δικό μας όραμα που δεν είναι μόνο απέναντι από το δικό τους, αλλά είναι και πιο όμορφο γιατί είναι πιο αληθινό και πιο ανθρώπινο σε μια κοινωνία που αναζητά πρόσωπο δικαιοσύνης, αξιοκρατίας και αγάπης….</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"> Όπου θα σταματήσει η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο και η αποξένωσή του από το προϊόν του μόχθου του • για έναν άνθρωπο, που θα ολοκληρώνεται πνευματικά και πολιτιστικά και θα έχει τις ευκαιρίες ν’ αναπτύσσει δημιουργικά τις πρωτοβουλίες του σε μια πραγματικά ελεύθερη κοινωνία…! ουτοπία, όνειρο θα πείτε; Εμείς όμως το παλεύουμε το όνειρο και μπορούμε ν’ αγωνιστούμε γι’ αυτό…!</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"> Ένας γνώστης της σχετικής παράδοσης της αμοιβαίας επίδρασης ζωής και ονείρου(που δεν είναι παρά ο κοινός λογοτεχνικός τόπος από τον Όμηρο έως τον υπερρεαλισμό), εύκολα θα μπορούσε να μυθιστορηματοποιήσει την περι-λάλητη φράση του Πρόσπερου: «Είμαστε φτιαγμένοι από την ύλη των ονείρων».</span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"> Η «μεθοδική» και «τακτική» συνέχεια καταργείται, ο χρόνος και ο χώρος ανατρέπονται, οι χαρακτήρες διαπερνούν ο ένας τον άλλον, η λογική ενίοτε διαρρηγνύεται, ..προστασία, αποτροπή ή καθοδήγηση; </span><br /><br /><span style="font-family:times new roman;"> Όπως θα επιχειρούσε να (με) διδάξει ο Jorge Luis Borges, πιο σημαντικό από το να βγεις μέσα από το λαβύρινθο είναι να παραδεχτείς (πότε χρονικά και κυρίως πως) ότι χάθηκες…!</span><br /><br /><br /><br /></div><div class="photo photo_none"><div class="photo_img"><a href="http://www.facebook.com/photo.php?pid=255056&amp;op=1&amp;view=all&amp;subj=345288116264&amp;aid=-1&amp;auser=0&amp;oid=345288116264&amp;id=1814216012"><img src="http://photos-h.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc3/hs158.snc3/18543_1132035080441_1814216012_255056_7503578_n.jpg" class=" " onload="var img = this; onloadRegister(function() { adjustImage(img); });" /></a></div><div class="caption">Febr. 2010.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-738727408797549285?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-87826413161876251232009-11-16T09:59:00.000-08:002009-11-16T10:02:15.311-08:00<a href="http://www.facebook.com/photo.php?pid=55480&amp;op=1&amp;view=all&amp;subj=136380371264&amp;aid=-1&amp;auser=0&amp;oid=136380371264&amp;id=1814216012"><img src="http://photos-d.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc1/hs145.snc1/5370_1025533857977_1814216012_55480_4703146_n.jpg" alt="" class=" " onload="var img = this; onloadRegister(function() { adjustImage(img); });" /></a><br /><br /><div>ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΜΕΤΡΑΕΙ Τ’ ΑΣΤΡΑ<br /> ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ<br /><br />Ποιός θα μπορούσε να υψώσει την φωνή του ή καλύτερα την ψυχή του τόσο ψηλά για ν' αγγίξει την προσπάθεια ενός παιδιού να ενταχθεί στον κόσμο...στον κόσμο των άλλων...!<br /><br />Αλήθεια ποιός;<br /><br />Το βιβλίο αντικατοπτρίζει με απόλυτο τρόπο την αγωνία των νέων ανθρώπων και το πάθος τους ν' αντιταχθούν σε οτιδήποτε φαίνεται δεδομένο και εύκολο. Χαρακτηριστικά η πορεία και η ανάγκη του πρωταγωνιστή, του Μέλιου να ενταχθεί σε μια κοινωνία που τον αποβάλλει διαρκώς.... ν' αποδείξει ότι μπορεί να τα καταφέρει απέναντι σ' έναν περίγυρο, που εναντιώνεται ηθικά και κοινωνικά στα δικά του θέλω και πιστεύω....<br /><br />Ο Μέλιος νιώθει διαφορετικά, όπως διαφορετικά νιώθουν και πάρα πολλοί νέοι ανθρωποι σε μια ασφυκτική εποχή με νεοπλουτισμό και ισοπέδωση ηθικών αξιών και ιδεολογιών.....<br /><br />Στο τέλος όμως, το μήνυμα ελπίδας, δηλαδή της αγάπης υπερισχύει...οι δρόμοι ανοίγουν και τα άστρα υποτάσσονται στο μέτρημα ...!<br /><br />Ας αφήσω καλύτερα να μας οδηγήσει ο Λουντέμης με την βαθιά ανθρώπινη γραφή του:<br /><br />Πήχτωσε το βράδυ. Λιγόστεψε κι ο αχός απ' τα κυπαρίσσια. Ανάψανε οι λαμπάδες τ' ουρανού. Όλα ήταν γάλα, γάλα, λουλάκι και σπίθες. Το ποτάμι μουρμούριζε μες στον ύπνο του κρυφά παραμιλητά. Το παιδί κείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε, ολόκληρο το βράδυ. Έγραφε το πιο πικρό, το πιο μεγάλο του παραμύθι.<br /><br />Την αυγή ξεκίνησε. Ήταν παρηγορημένο. Είχε καταφέρει όλη τη νύχτα να μετρήσει τ' αστρα. Να τα μετρήσει όλα, σιγά-σιγά, ένα-ένα... Όλα.<br />Και τα βρήκε σωστά.<br /><br />Δυο χρόνια είναι σα δυο ανάσες. Ώσπου να κλείσεις τα μάτια σου και να τα’ ανοίξεις, ξυπνάς δυο χρόνια μεγαλύτερος. Ναι, έτσι είναι. Σαν είσαι μικρός, κάποιος σε κυνηγάει από πίσω με το καμουτσίκι και σ’ αναγκάζει να μεγαλώνεις γληγορότερα.<br />Τρως λίγο ψωμί, πίνεις λίγο νερό, μαζεύεις λίγες πίκρες… κι ύστερα, κάνεις έτσι πάνου στο χείλι σου και γιομίζει το χέρι σου χνούδι.<br />Τα παιδιά δεν μετρούν τα χρόνια τους, τα μετρούν για λογαριασμό τους οι μεγάλοι.<br /><br />Παρακάτου, πάλι, κάτι προσφυγάκια γυρέψανε το σκυλί του, να το κάνουνε αλογατάκι. Τι τους πείραζε; Το σκυλί, σε κάθε τέτοια περίσταση, χωνότανε με λαχτάρα στα πόδια του φίλου του, για να το προστατέψει. Είχαν δει πολλά τα μάτια του… Κι ύστερα, σου λένε, ο άνθρωπος είναι το "ευγενέστερον ζώον»… Ζώον… μάλιστα, αλλά όχι και ευγενέστερον!... Το αγριώτερον, μάλιστα! Και πάλι, λίγο του πέφτει. Μακάρι να υπήρχε στον κόσμο καμιά αρκουδόπολη ή καμιά λυκόπολη… να πάει να κάτσει κανείς… Τουλάχιστον, εκεί δε θα υπήρχανε αρκούδες ντυμένες κι αρκούδες γυμνές, ούτε λύκοι νηστικοί και λύκοι χορτάτοι.<br /><br />Στην Τετάρτη τάξη, ήταν αποφασισμένος να φορέσει και γραβάτα. Εύκολο ήταν. Δεν τις πουλούσαν πολύ ακριβά. Ακριβά ήταν τα χρήματα. Εδώ καλά καλά, δεν ήταν σίγουρος για την Τετάρτη. Θα του ‘φτανε το χαρτζιλίκι; Γιατί τα λεφτά μπορεί να μην είχαν φωνή, ψυχή και τα τέτοια… μα είχαν φτερά. Δεν είχαν καπίστρι να τα δέσεις και να τους πεις: «καρτερέψτε» με σεις εδώ, σας θέλω για του χρόνου».<br />Μπά!...<br /><br />Ο Μπάλιος κοίταξε το φίλο του στα μάτια. Συμφώνησαν. Κάθισε πρώτα ο Μέλιος, ύστερα και το σκυλί. Μια ώρα έμεινε κει και κάνανε μια όμορφη παρέα. Πότε κουβεντιάζοντας και πότε τρώγοντας. Στο τέλος χωρίσανε σαν παλιοί φίλοι. Την ώρα που δίνανε τα χέρια, ο δραγάτης έδειξε το σκυλί.<br />-Μέσ’ στην καρδιά μου μπήκε… του λέει, ας είναι φοβιτσιάρης. Τον αγαπάω. Μου τον δίνεις;<br />-Δεν θα καθίσει… είπε ο Μέλιος, χαϊδεύοντας τα’ αυτιά του φίλου του. Θα φύγει. Θα ‘ρθει να μ’ ανταμώσει.<br />-Θα τον δέσω.<br />-Θα ψοφήσει.<br />-Έχεις δίκιο… είπε σκεφτικά ο δραγάτης. Άιντε, ώρα καλή.<br /><br />Στο σπίτι της Σέβδως ανάψανε τη λάμπα. Η Ουράνα τα βάζει με το Χάρο, που αργεί. Το παιδί χώνεται μες στα στρωσίδια και κλαίει. Μια καμπάνα χτυπάει σα να πονά. Η Σέβδω δεν μπορεί να κάνει το σταυρό της και οδηγάει το χέρι της το παιδί. «Στο όνομα του πατρός – Του Υιού – Και του Αγίου Πνεύματος – Αμήν». Ύστερα το παιδί γαντζώνεται στο ρούχο της. «Δε θέλω, Σέβδω… της λέει. Μη! Δε θέλω να πεθάνεις!...» Η Σέβδω τον ακούει και παρακαλάει να την αφήσει «ν’ αφουγκραστεί». Μα η Ουράνα καυγαδίζει. Ολοένα καυγαδίζει με το Χάρο. Το σκυλάκι με το πένθος ξαναπερνά για τελευταία φορά απ’ το γεφύρι. Τα μάτια του παιδιού ματώσανε. Ποιοι κάνανε τις Ουράνες; Και τους Χάρους; Και την απονιά; Ποιοι κάνανε την απονιά; Ο Χάρος είναι κακόψυχος, αφού συμφωνάει με την Ουράνα. Κι είναι ψέματα πως τα ποτάμια τραγουδάνε. Τα ποτάμια είναι τα δάκρυα των βουνών. Κι είναι οι ψιχάλες απ’ τα δάκρυα των ανθρώπων, που χάσανε τη χαρά τους. Τα μεσάνυχτα ήρθ’ ο παπάς με το θυμιατό του.<br />-Τ’ είν’ αυτό; Ρώτησε η Σέβδω και τινάχτηκε.<br />-Τίποτα, Σέβδω… Είναι η θεία μετάληψις.<br />-Λεμόνι θέλω! Δεν έχει το αγόρι άλλο λεμόνι; Δε θέλω μετάληψη!<br />-Είναι τα άχραντα Μυστήρια, Σέβδω… είπε ξανά ο παπάς.<br />-Θέλω λεμόνι! Πού είναι το παιδί, να μου δώκει λεμόνι; Αυτό θέλω. Το δικό σου στέλνει στον άλλο κόσμο. Δε θέλω!<br /><br />........Άμα πεινάς, το ξέρεις. Φωνάζουνε τα σπλάχνα σου. Άμα κρυώνεις, το ίδιο. Άμα αγαπάς, πώς να το καταλάβεις; Γιατί: τι είναι αγάπη; Κάποιος πήγε να πει κάτι και δεν είπε τίποτα. Είπε πως είναι σα φωτιά. Μα είναι; Άλλος είπε πάλι, πως είναι δροσούλα άλλος σα δοξαριά. Τι είναι, τέλος πάντων… Κι αν, πάλι, αγάπη είναι κάτι που το λένε «αγάπη», είναι αυτό η αγάπη;<br />Βάλε μια δύση κι ένα βαρκάκι να λιώνει μέσα. Ομορφιά! Μα, αν δεν υπάρχει μάτι να το δει, είναι ομορφιά;<br />Ένα πουλάκι κελαηδά ολομόναχο σ’ ένα έρημο δάσος… Αν δεν τα’ ακούσει κανείς… είναι κελάηδηγμα; Κι είναι μπορετό να κελαηδήσει γλυκά ένα ολομόναχο πουλάκι, αν δεν υπάρχει πίσω από κάποιο φύλλο το αυτάκι ενός άλλου πουλιού;<br />Πήγαν κι οι σοφοί να πούνε κάτι πάνω σ’ αυτό, και τα κάνανε θάλασσα. Αυτοί, γι’ αγάπη!... Τα μωρά ξέρουν περισσότερα.<br />Ένα λουλούδι είπε: «Αγάπη; Είμαι εγώ». Τρελένεσαι με τέτοια καμώματα. Ένας «Πέρσης» θα πει αυτό είναι «τρίχα». Ένας βαρκάρης θ’ αφήσει τα κουπιά και θα σκουπίσει το κούτελό του. Δε θα ξέρει να πει τίποτα. Μπορεί αυτό να είναι αγάπη. Μα είναι; Ποιος να του το πει;<br /><br />Κι έν’ άλλο πράγμα, γιε μου, να προσέχεις. Το καπάκι του ματιού το ‘χει ο άνθρωπος για να σκεπάζει το μάτι του σαν κοιμάται, όχι σαν είναι ξύπνιος! Κοίτα την ανθρωπότη με ξέσκεπο μάτι… και θα σ’ αγαπήσει. Γιατί εσύ, γιε πιο πολύ απ’ το κάθε τι, γεννήθηκες για την Αγάπη. Τώρα φεύγα άξαφνα, και μη γυρνάς πίσω να με δεις!<br /><br /><span> ..........................</span><wbr><span class="word_break"></span><span>..........................</span><wbr><span class="word_break"></span>....................<br />Ευχαριστώ κι εγώ, Μπίθρο… Ευχαριστώ πολύ, βαθιά, κι εγώ… ο Μέλιος… ο άντρας… το παιδί… ο άνθρωπος… Ευχαριστώ, που μπορείς να διαβάζεις πιο βαθιά απ’ όλους τους σοφούς… να γελάς πιο πλούσια απ’ όλους τους ευτυχισμένους… Να κλαις πιο αληθινά απ’ όλους τους λυπημένους. Και ν’ αγαπάς, Μπίθρο… Ν’ αγαπάς, όπως πρέπει ν’ αγαπηθούν μια μέρα… όλοι οι άνθρωποι. Αμήν!<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-8782641316187625123?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-11735419773638704352009-11-15T12:29:00.000-08:002009-11-15T12:35:20.127-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/SwBlCfJZVrI/AAAAAAAAACo/He81gO2JZgU/s1600-h/astrapogiannos+2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 101px; height: 89px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/SwBlCfJZVrI/AAAAAAAAACo/He81gO2JZgU/s320/astrapogiannos+2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404430646239647410" border="0" /></a><br />Θα ήθελα να σας μιλήσω για μια ταινία, που είχα τη χαρά να απολαύσω αρκετές φορές:<br />Τον Αστραπόγιαννο<br /><br />Παρουσιάστηκε στο 11ο Φεστιβάλ, το οποίο συμπίπτει με την τελευταία χρονιά ευδαιμονίας της ελληνικής ταινίας (Η "υπολοχαγός Νατάσσα" με την Αλίκη Βουγιουκλάκη ξεπερνά τα 751.000 εισιτήρια). Είναι λογικό λοιπόν να κυριαρχούν και πάλι οι ταινίες των μεγάλων εταιρειών παραγωγής, που είναι όλες παρούσες μ' εξαίρεση τον Τζαίημς Πάρις. Ταυτόχρονα υπάρχει και η "Αναπαράσταση" του Θόδωρου Αγγελόπουλου, μια ταινία που βρίσκεται στους αντίποδες του παραδοσιακού εμπορικού κινηματογράφου και που η επιρροή της στη νέα γενιά των σκηνοθετών θα είναι τόσο μεγάλη, ώστε να θεωρείται το σημείο αφετηρίας του λεγόμενου "Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου". Ενας όρος που θα αμφισβητηθεί αργότερα, αλλά που τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 70, θα έχει μια μαχητική διάσταση, εκφράζοντας τα νέα αισθητικά ρεύματα του ελληνικού κινηματογράφου, που παραγκωνίζουν τις ταινίες των υπό παρακμή εταιρειών παραγωγής και κυριαρχούν στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.<br /><br />Το 11ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου έγινε από τις 21-27 Σεπτεμβρίου 1970 στην αίθουσα της Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. Προβλήθηκαν 18 ταινίες μικρού μήκους (2 εκτός συναγωνισμού) και 6 μεγάλου μήκους, ενώ την τελευταία βραδιά προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού το "Καλημέρα Αθήνα" του Γρηγόρη Γρηγορίου. Στο διεθνές πρόγραμμα προβλήθηκαν 8 ταινίες (η επέμβαση της λογοκρισίας απέτρεψε την προβολή του "Γαλαξία" και του "Υπεράνω πάσης υποψίας", ταυτόχρονα όμως προβλήθηκε απρογραμμάτιστα ο "Ξένοιαστος καβαλάρης"). Στην έναρξη της Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου μίλησαν ο Αν. Γαβριήλογλου, πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής, ο διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Γ. Κιτσόπουλος, που αναφέρθηκε στην προσφορά του Χριστόφορου Νέζερ και ο υφυπουργός Προεδρίας Τσάκωνας, που ανήγγειλε ότι από του χρόνου το Φεστιβάλ θα είναι Διεθνές.<br /><br />Στην ταινία Ο Αστραπόγιαννος τραγουδά η Καίτη Αμπάβη και ο Μιχάλης Βιολάρης σε μουσική του Μίμη Πλέσσα. Η Ταινία Ο Αστραπόγιαννος πήρε το 1ο βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και το 1ο βραβείο ανδρικής ερμηνείας του Νίκου Κούρκουλου.<br /><br /><br />Ο ΑΣΤΡΑΠΟΓΙΑΝΝΟΣ<br /><br />ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Φίνος Φίλμ - Γ. Κανδύλης<br />ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Νίκος Τζήμας<br />ΣΕΝΑΡΙΟ: Πέτρος Μακεδών<br />ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Σταμάτης Τρύπος<br />ΜΟΥΣΙΚΗ: Μίμης Πλέσσας<br />ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Νίκος Κούρκουλος, Νίκη Τριανταφυλλίδη, Νίκος Γαλανός, Σπύρος Καλογήρου, Πόπη Αστεριάδη, Γιάννης Αργύρης<br />ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 80'<br /><br /><br />Υπόθεση<br /><br />Το βιβλίο πραγματεύεται την ιστορία του Αστραπόγιαννου, ενός αρματωλού που ήταν τύπος εκρηκτικός, ενστικτώδης, απλός και γνήσιος. Οταν οι Τούρκοι τον εμπόδισαν να παντρευτεί, κλέβοντάς του τη νύφη, ο Αστραπόγιαννος βγήκε στο βουνό και έγινε θρύλος<br /><br />Ο Νίκος Τζίμας μεταφέρει τον χαρακτήρα του ήρωα(Νίκος Κούρκουλος) μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους, οπότε ο Αστραπόγιαννος γυρίζει στο χωριό του. Το όνομα του έχει γίνει θρύλος και τα κατορθώματά του τραγούδια. Η κατάσταση που αντικρύζει τον γεμίζει πίκρα. Ο τσιφλικάς του χωριού έχει αντικαταστήσει τον Τούρκο Αγά και τυραννεί τους χωριανούς. Μια άγρια σύγκρουση ξεσπά μεταξύ των τσιφλικάδων και του Αστραπόγιαννου.<br /><br />Θρύλος έγιναν τα κατορθώματά του, κλεφτοτράγουδο η παλικαριά του. Ο Αστραπόγιαννος, με τον νταϊφά του, φάνταζε το σκιάχτρο των τσιφλικάδων. Τρόμος στον ύπνο τους, κόμπος στη διψασμένη αχορτασιά τους να ρουφήξουν το αίμα των κολίγων.<br /><br />Πίστεψε πως του δόθηκε θεόσταλτη εντολή να σώσει τους αδικημένους, πως το χρέος του είναι και το χρέος κάθε ανθρώπου: ν' αντιμάχεται τη βία και την καταπίεση... Αρκετοί θα πουν, πως λάθεψε...Εμείς όμως λέμε πως όχι, αυτή είναι η "αληθινή πίστωση" του άντρα σ΄αυτή τη ζωή ...πιστός στις αρχές και τις αξίες του...! τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο..!<br /><br />Οι εικόνες εναλλάσονται :<br /><br />Μετά τον πόλεμο ο Αστραπόγιαννος επιστρέφει στο χωριό του, το οποίο ουσιαστικά ανήκει στον Κωνσταντίνο Βελούση. Από την πρώτη στιγμή αρνείται να σκύψει το κεφάλι και έρχεται σε σύγκρουση με τα πρωτοπαλίκαρα του Βελούση, ενώ πολύ σύντομα θα αναμετρηθεί με το γιό του Γιάγκο και θα τον σκοτώσει. Μη μπορώντας πλέον να μείνει στο χωριό, φεύγει για τα βουνά, όπου συναντάει το φίλο του Φώτη, που και εκείνος έχει γίνει παράνομος. Μαζί με το Φώτη και τους συντρόφους του, θα αρχίσουν τις επιδρομές κατά των πλουσίων του κάμπου. Κάποια στιγμή θα επιστρέψει στο χωριό του και θα κλέψει την κόρη του Βελούση, Πασχαλιά, που ερωτεύθηκε από την πρώτη στιγμή που την είδε....δυνατά τα συναισθήματα...η καρδιά χτυπά και το σκίρτημα μας αγγίζει ...!<br /><br />Θυμάμαι ξεκάθαρα με τα παιδικά μου μάτια του τότε ....την συγκλονιστική στιγμή:<br />το παλικάρι, ο λαϊκός αγωνιστής, τραυματισμένος και μόνος βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μια απόμακρη, παραμελημένη στάνη. Οι διώκτες του και οι πληρωμένοι μπράβοι του ξενόφερτου δυνάστη και του ντόπιου μεγαλονοικοκύρη, τον έχουν κυκλώσει πάνοπλοι .... τον προκαλούν να βγει έξω να μετρηθεί μαζί τους. Είναι μια καλοστημένη ύπουλη παγίδα δειλών.<br /><br />Το παλικάρι σιγά-σιγά εμφανίζεται και η μορφή του σχεδόν το καλύπτει όλο το πλάνο. Στέκεται για λίγο ακίνητος και με βήματα και με βήματα σταθερά, παρ' όλο τον τραυματισμό του, ορθόστητος και πλατύστηθος, με τα μαύρα γένια στο όμορφο αρρενωπό του πρόσωπο, αρχίζει να προχωρά προς τους διώκτες του, που είναι κρυμμένοι και ταμπουρωμένοι, γύρω-γύρω, πίσω από τους βράχους και τις φυλλωσιές....ξεκινά ένας ατελείωτος χορός...το σώμα μένει στη γη, μα η ψυχή απογειώνεται...ανεβαίνει τόσο ψηλά που δεν θα μπορούσε περισσότερο...! άκρα σιωπή. .... Η φύση βουβαίνεται και παρακολουθεί..... Ο ήλιος έχει κρυφτεί πίσω από την πρωινή πάχνη....Η καρδιά μας σταματά να κτυπά...!<br /><br />Ξαφνικά ένας ξερός πυροβολισμός σπάζει την ησυχία και το παλικάρι ο Αστραπόγιαννος, σμίγει τα δυο του χέρια πάνω στο βαρεμένο στήθος του και πέφτει σιγά-σιγά στο μουσκεμένο χώμα, κοιτάζοντας με τα νεκρά σβησμένα μάτια του τον ήλιο που ξεπρόβαλλε για μια στιγμή από μια σχισμάδα τ' ουρανού. Ένα σμήνος μαύρα πουλιά πέταξαν τρομαγμένα ενώ τα παρακείμενα δέντρα έστειλαν το δικό τους πένθιμο θρόισμα. Και από τις πλαγιές των κοντινών βουνών, ο αντίλαλος έφερε το σπαραχτικό μοιρολόι:<br /><br />«Σκοτώσανε το Σταυραετό και τον Αυγερινό».<br /><br />Η Ελένη Ζαφειρίου μοναδική στο ρόλο της χαροκαμένης μάνας: Γιάννοοοοοοοο...η σπαρακτική κραυγή ξεσκίζει καθετί...!<br /><br />Η Νίκη Τριανταφυλλίδη, μας αιχμαλωτίζει με τα εκφραστικά βελούδινα μάτια της...!<br /><br />Όσο για το Νίκο Κούρκουλο, δεν θα έλεγα τίποτε περισσότερο από το να σας συστήσω να ξαναδείτε την ταινία...στιγμές όπως, ο εκστατικός χορός του Αστραπόγιαννου ή τα κουδούνια που κρεμάει στους πληρωμένους μπράβους του τσιφλικά - αγά ή ακόμα το σμίξιμο με την Πασχαλιά, χρωματίζουν με μια μοναδικότητα τα όρια του αντρίκιου αγώνα και της αληθινής αγάπης. ..!<br /><br />ΜΟΤΟ: Με λένε Αστραπόγιαννο..!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/SwBlSa1IjtI/AAAAAAAAACw/1SUORakZeeM/s1600-h/astrapogiannos+3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 88px; height: 66px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/SwBlSa1IjtI/AAAAAAAAACw/1SUORakZeeM/s320/astrapogiannos+3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404430919958826706" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/SwBldIjd94I/AAAAAAAAAC4/nzEXVCV1eE4/s1600-h/astrapogiannos+book.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 162px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/SwBldIjd94I/AAAAAAAAAC4/nzEXVCV1eE4/s320/astrapogiannos+book.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404431104031455106" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-1173541977363870435?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-20960625186962867512009-11-07T03:58:00.001-08:002009-11-07T03:59:08.382-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/SvVg-TGnyBI/AAAAAAAAACg/QC4bA1jJC50/s1600-h/KONSTANTINOS+TSATSOS.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 86px; height: 112px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/SvVg-TGnyBI/AAAAAAAAACg/QC4bA1jJC50/s320/KONSTANTINOS+TSATSOS.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401329951496980498" border="0" /></a><br /><br />Αθήνα, 6-8 Νοεμβρίου 2009<br /><br />Με αφορμή τη συμπλήρωση 110 χρόνων από τη γέννηση του Κωνσταντίνου Τσάτσου (1899-2009), το Κέντρο Βυζαντινών, Νεοελληνικών και Κυπριακών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Γρανάδας διοργανώνει από 6 έως 8 Νοεμβρίου 2009 Διεθνές Συνέδριο στην Αθήνα, με τον τίτλο Κωνσταντίνος Τσάτσος: ο συγγραφέας, ο φιλόσοφος, ο πολιτικός. Σκοπός του Συνεδρίου είναι να διερευνηθεί η συμβολή του Κωνσταντίνου Τσάτσου σε όλους τους τομείς της πνευματικής και κοινωνικής ζωής της Ελλάδας, και να αναδειχθούν οι πτυχές του πολιτικού, φιλοσοφικού, νομικού, φιλολογικού και λογοτεχνικού του έργου.<br /><br />Tο συνέδριο τελεί υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας και έχει την υποστήριξη της Βουλής των Ελλήνων, του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, του Παντείου Πανεπιστημίου, της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Νεοελληνικών Σπουδών και της Εταιρείας Φίλων Κωνσταντίνου Τσάτσου.<br /><br />Η έναρξη του συνεδρίου θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου και ώρα 17.00 στην Παλαιά Βουλή, και οι συνεδρίες στην Ακαδημία Αθηνών (Ανατολική αίθουσα) και στην Παλαιά<br /><br /><br /><br />ΟΛΟ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΟΜΙΛΗΤΕΣ ΣΤΟ:<br /><br /><a href="http://www.ekpaideytikos.gr/files/synedria/programma_synedriou_8-11-09.pdf" onmousedown="'UntrustedLink.bootstrap($(this)," target="_blank" rel="nofollow"><span>http://www.ekpaideytikos.g</span><wbr><span>r/files/synedria/programma</span><wbr>_synedriou_8-11-09.pdf</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-2096062518696286751?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-34547199483407341232009-11-01T02:38:00.000-08:002009-11-01T02:43:01.459-08:00<a href="http://www.facebook.com/photo.php?pid=142825&amp;op=1&amp;view=all&amp;subj=198748566264&amp;aid=-1&amp;auser=0&amp;oid=198748566264&amp;id=1814216012"><img src="http://photos-f.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc1/hs266.snc1/9326_1070732707920_1814216012_142825_4144032_n.jpg" alt="" class="" onload="var img = this; onloadRegister(function() { adjustImage(img); });" /></a><br /><br />" .......Όταν ένα πνεύμα συμφωνεί να εργαστεί με ένα σαμάνο, αυτό μπορεί να συμβεί για ένα μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα που εξαρτάται από την ανάγκη. Τα πνεύματα μεγάλης διάρκειας είναι κοινώς αντιληπτά κυρίως ως «τοτέμ». Η μακρόχρονη σχέση με ένα τοτέμ έχει ιδιαίτερη σημασία για το σαμάνο.<br /><br />Περιλαμβάνει σεβασμό και εμπιστοσύνη μεταξύ του πνεύματος και τους σαμάνου. Ένας αρκετά βαθύς δεσμός με ένα τοτέμ εξασφαλίζει στο σαμάνο το δώρο της μεταμόρφωσης. Σε αυτό το σημείο ο σαμάνος δεν μιμείται απλά ή μεταμφιέζεται στη μορφή ενός πνεύματος, αλλά το πνεύμα παραχωρεί στο σαμάνο τις δυνάμεις του. Για όλες τις προθέσεις και τους σκοπούς, εκείνη την στιγμή δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ του σαμάνου και του πνεύματος.<br /><br />Πραγματική αλλαγή της μορφής κυρίως συμβαίνει στον πνευματικό κόσμο, ωστόσο υπάρχουν θρύλοι σε πολλούς πολιτισμούς φυλών, για σαμάνους που υπήρξαν τόσο σπουδαίοι και δυνατοί, που μπορούσαν να μεταμορφωθούν σε οποιοδήποτε ζώο από το φυσικό βασίλειο........"<br /><br />".......Ο όρος ταμπού προέρχεται από τις γλώσσες της Πολυνησίας (λ.χ. Τόνγκα ή Φίτζι) και σημαίνει «απαγορευμένος».<br /><br />Στην πρωταρχική του έννοια, αφορά πρωτόγονους πολιτισμούς, και σημαίνει το πρόσωπο ή το αντικείμενο που απαγορεύεται να πλησιάσει, να αγγίξει, να κατονομάσει ή να χρησιμοποιήσει κανείς, επειδή θεωρείται ιερό ή μιαρό. Το ταμπού θεωρείται μιαρό κι ακάθαρτο, προξενώντας κακό σ' όποιον έρθει σ' επαφή μ' αυτό. Έτσι, λοιπόν ταμπού σε μια γενικότερη σημασία είναι κάτι το απαγορευμένο με έννοια μαγική και δεισιδαιμονική.<br /><br />Με ευρύτερη έννοια, ο όρος χρησιμοποιείται σήμερα για να δηλώσει οτιδήποτε απαγορευμένο, κυρίως οτιδήποτε αντιμετωπίζεται από την κοινωνία ως μη υπάρχον, για λόγους ηθικής ή κοινωνικών προκαταλήψεων. Συνεκδοχικά, αναφέρεται σε κάθε περιορισμό που επιβάλλει η κοινωνική ηθική, δηλαδή κάθε κοινωνική προκατάληψη. Η λέξη ταμπού χρησιμοποιείται επίσης για οτιδήποτε το τέλειο, που με κανένα τρόπο, δε δέχεται αμφισβήτηση ή τροποποίηση........"<br /><br />"........Τα όνειρα είναι μία απεικόνιση αυτών που σκέφτεται το μυαλό μας όταν βρίσκεται εκτός του δικού μας ελέγχου και μπορούν να προκληθούν από πολλούς διαφορετικούς παράγοντες. Το είδος των ονείρων που βλέπουμε καθορίζει και την αντίδρασή μας.<br /><br />Μερικά όνειρα είναι το αποτέλεσμα εξωτερικών ερεθισμάτων (εάν κοιμόμαστε με τον ανεμιστήρα αναμμένο πάνω από το κεφάλι μας, πιθανόν να ονειρευτούμε ελικόπτερο) ή βιολογικών αναγκών (εάν πέσουμε για ύπνο διψασμένοι είναι πιθανόν να ονειρευτούμε πως διασχίζουμε μια άνυδρη έρημο ψάχνοντας νερό). Αυτά τα όνειρα δεν σημαίνουν κάτι φοβερό και το μήνυμά τους ίσως είναι κάτι απλό, όπως να πιούμε ένα ποτήρι νερό ή να βγάλουμε τον ανεμιστήρα πάνω από το κεφάλι μας.<br /><br />Άλλα όνειρα αποτελούν τη συνέχεια των σκέψεων της ημέρας (ένα πρόβλημα που μας απασχολεί κατά τη διάρκεια της ημέρας, πολλές φορές βρίσκει τη λύση του στο όνειρο της νύχτας) ή μια έκφραση αθέλητων σκέψεων – ζητήματα που μας ταλανίζουν και προσπαθούμε να αποφύγουμε, ξεπροβάλλουν στα όνειρά μας (συχνά ονειρευόμαστε πως αποκαλύπτονται τα κρυφά μας μυστικά ή πως πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις μεγαλύτερες φοβίες μας). Τα όνειρα αυτά είναι ένα παράθυρο στο υποσυνείδητό μας, μια κλεφτή ματιά στις σκέψεις που απασχολούν το μυαλό μας όταν αυτό χαλαρώνει. Δεν πρέπει να θεωρούνται ως προμήνυμα για το τι θα συμβεί στο μέλλον, αλλά πρόκειται μάλλον για αποκαλύψεις όσων ενεδρεύουν στη σκέψη μας.<br /><br />Υπάρχει, ωστόσο, ακόμα ένα είδος ονείρων το οποίο μοιάζει να κινείται στα όρια του προφητικού. Σε αντίθεση με τα μπερδεμένα και ακαταλαβίστικα όνειρα που βλέπουμε συνήθως, το παραπάνω είδος χαρακτηρίζεται από τη ζωντάνια. Αν και είναι προτιμότερο να αγνοούμε τα περισσότερα όνειρά μας, τα συγκεκριμένα δεν μπορούν να απορριφθούν ως ασυναρτησίες της τεμπελιάς του μυαλού. Είναι πολύ δυνατά και συγκινητικά για να ξεχαστούν.<br /><br />Οι Καβαλιστές εξηγούν πως ενώ κοιμόμαστε η ψυχή μας αφήνει το σώμα μας και ανεβαίνει στην ουράνια πηγή της για να ανεφοδιαστεί με ενέργεια. Ενώ ένα μέρος της ψυχής παραμένει με το σώμα για να το κρατά ζωντανό, το μεγαλύτερο κομμάτι της ταξιδεύει σε ανώτερους τόπους. Σε αυτό το εκτός σώματος στάδιο, η ψυχή βιώνει ελεύθερη οράματα και συναπαντήματα που βρίσκονται συνήθως έξω από τα όρια των πλασμάτων αυτού του κόσμου. Η πιθανότητα λοιπόν συνάντησης με άλλες ασώματες ψυχές – κυρίως των αγαπημένων μας προσώπων που έχουν φύγει από κοντά μας - είναι πολύ μεγάλη. Είναι η ευκαιρία τους να μεταβιβάσουν κάποιο μήνυμα σε αυτούς που άφησαν πίσω........"<br /><br />Φέτος η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΓΡΑΦΗ Ι, θα επιχειρήσει ν' αγγίξει τον κόσμο των ονείρων, των τοτέμ και των ταμπού.<br />Μια ανιχνευτική προσέγγιση σε ένα ιδιαίτερο πολιτισμικό χώρο, από την σκέψη του Sigmund Freud έως και τον Σαμανισμό.<br />Ανιμισμός, μαγεία και κυρίως η παντοδυναμία των ανθρώπινων σκέψεων...!<br /><br />Οι παραδόσεις, θα γίνουν στο αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα, ενώ σύντομα θα υπάρξει ενημέρωση για τις ώρες των μαθημάτων.<br /> Α΄εξάμηνο Σπουδών- ακαδ. έτος 2009-2010.<br /><br /><br /><div class="photo photo_none"><div class="photo_img"><a href="http://www.facebook.com/photo.php?pid=142818&amp;op=1&amp;view=all&amp;subj=198748566264&amp;aid=-1&amp;auser=0&amp;oid=198748566264&amp;id=1814216012"><img style="width: 460px;" src="http://photos-d.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc1/hs266.snc1/9326_1070731427888_1814216012_142818_5458391_n.jpg" alt="" class="" onload="var img = this; onloadRegister(function() { adjustImage(img); });" /></a></div></div><a href="http://www.facebook.com/photo.php?pid=142825&amp;op=1&amp;view=all&amp;subj=198748566264&amp;aid=-1&amp;auser=0&amp;oid=198748566264&amp;id=1814216012"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-3454719948340734123?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-79096736194488136552009-10-11T06:09:00.000-07:002009-10-11T06:12:26.999-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/StHZaHdubFI/AAAAAAAAACY/ibnSVJOQjy0/s1600-h/%CE%B8%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%83%CF%83%CE%B1+3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 124px; height: 93px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/StHZaHdubFI/AAAAAAAAACY/ibnSVJOQjy0/s320/%CE%B8%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%83%CF%83%CE%B1+3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391329271642745938" border="0" /></a>Σήμερα ο «Νόστος» ανέβηκε στο τρέηλερ και στάζοντας αρμύρα, ακολούθησε το στεριανό του σύντομο δρομολόγιο και αποθηκεύθηκε σε μια θέση στο γκαράζ, μέχρι το επόμενο αλιευτικό ταξίδι του. Περνώντας μπροστά στο λιμάνι απ’ τα καφέ με τους φίλους μου, με ρώτησαν:<br />Γιατί Διονύση «Νόστος»;<br /><br />Μια καλή ερώτηση λοιπόν, που η απάντηση προ-υπήρχε μέσα μου:<br /><br />Ο Νόστος περνάει μέσα σε μια πλατιά έννοια και δίνει μια μεταφυσική έννοια στις αναζητήσεις μου. Στο Γυμνάσιο έμαθα, ότι από τη μια υπάρχει ο νόστος της Ιφιγένειας για την πατρίδα της, αλλά και ο νόστος του Ορέστη να βρει το ιδεατό του για να κρατηθεί. Λέει η Ιφιγένεια «εμένα ως γνωστό ο πατέρας μου με έσφαξε» και λίγο πιο κάτω «είδα στο όνειρό μου ότι ο αδελφός μου είναι νεκρός». Τον βλέπουμε επίσης να έρχεται, ο οποίος δεν μπορεί να φανταστεί ότι η Ιφιγένεια ζει.<br /><br />Τότε άρχισα να καταλαβαίνω ότι ίσως λοιπόν, ο θάνατός μας να είναι η γενέθλια γη των ονείρων μας. `Η όπως λέει ο Ηράκλειτος «ο κόσμος των ζωντανών και των νεκρών συνεργούν τα αυτά» ή πιο ποιητικά όπως είπε ο Σεφέρης «η συνωμοσία των κεκειμημένων». Η συγκίνηση όμως προσφέρεται σε τέτοια δοσολογία, ώστε να γίνεται ευχάριστη ή λιγότερο ευχάριστη…. Από την άλλη, δεν ταυτιζόμαστε με το αίσθημα του ρόλου, αλλά ακολουθούμε τη σκέψη του, τη διάνοια του ρόλου.<br /><br />Τον ίδιο δρόμο ακολουθεί κάθε φορά το σκάφος μου ο «Νόστος» από τη γλίστρα του λιμανιού, ως το γκαράζ του σπιτιού και μαζί και τα όνειρα μου, οι στιγμές και εικόνες του καλοκαιριού ανάκατες με αρμύρα, ήλιο, κύματα, μποφόρ, ανατολές και ηλιοβασιλέματα στην μεγάλη αγάπη …τη θάλασσα…<br /><br />Ποιο άραγε θα μπορούσε να είναι το λιμάνι του «Νόστου» και κατ’ επέκταση των ονείρων ..πέρα απ΄ το γραφικό λιμανάκι της Αρχαίας Επιδαύρου;<br /><br />Βαστάει χρόνια αυτή η αναζήτηση, αυτή η διαμάχη εσωτερική και εξωτερική ...ασυνείδητη παλιότερα μα ενσυνείδητη σήμερα με καρπούς δημιουργικούς αναφορικά με την «ταυτοποίηση» της προσωπικής Ιθάκης, η οποία μπορεί να ευνοήσει το πάθος για τη χάραξη των ορίων ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, αποδίδοντας της σχεδόν πάντα μια ευγενική διάσταση.<br /><br />Είναι όμορφο εκεί που οι πολλοί βλέπουν βουνά, νησάκια και θάλασσες, κάποιοι να μπορούν να «διαβάζουν» τη γεωγραφία, να αναγνωρίζουν την Αστερίδα, το νησάκι όπου συγκεντρώνονταν οι μνηστήρες της Πηνελόπης, ή να συγκρίνουν ως προς το ύψος τον Νήριτο της Ιθάκης με τον Αίνο της Κεφαλονιάς.<br /><br />Γεγονός είναι ότι σήμερα οι ανασκαφές στην Ιθάκη, δεν σχετίζονται μόνο με τον μύθο, αλλά και με την παρορμητικότητα, δηλαδή για ορισμένους με την πραγματικότητα..! Βλέποντας τα όμορφα τοπία, τα λιμάνια με τις ψαρόβαρκες, δύσκολα φανταζόμαστε τη σημασία του γλυκού συμβολισμού του νόστου…<br />Εξάλλου, όπως είπε και ο ποιητής, «σημασία έχει το ταξίδι».<br /><br />Νόστος = Έρχονται στιγμές που θέλω να μείνω με τον εαυτό μου έρχονται στιγμές που θέλω να κλειστώ στο άπειρο και να μιλήσω χωρίς να με βλέπει κανείς.<br />Κάτι τέτοιες ώρες είναι που επιλέγω μια κουκίδα χαμένη μέσα στο στίγμα του GPS και ξανοίγομαι στο πέλαγος πολύ αργά το βράδυ, σκεπτόμενος με αναμμένα φώτα στον «Νόστο» για όλα αυτά που δεν μπορούμε να αποφύγουμε…. αλλά και για όλα αυτά που δεν θέλουμε να αποβάλουμε από τη ζωή μας…!<br /><br />Με το τελευταίο ταξίδι του καλοκαιριού αναπόλησα, αναμνήσεις συναισθήματα, έρωτες, μίση, τσακωμούς, σαν να πέρασε όλη μου η ζωή μπροστά από τα μάτια μου. Μου άρεσε… δε λέω αν γινόταν ταινία θα είχε ίσως αρκετό ενδιαφέρον, ίσως να έβγαζε και αυτό το μελό που ποτέ δεν το απαρνήθηκα…. πάντα μου άρεσε…. ειδικά στις ταινίες του Giuseppe Tornatore και των Paolo &amp; Vittorio Taviani…!<br /><br />Κάτι τέτοιες ώρες, σαν τη σημερινή καταλαβαίνω γιατί τη λατρεύω τη θάλασσα, γιατί αν δεν ήμουν αυτός που είμαι και αν δεν έκανα τη δουλειά που κάνω, θα ήθελα να είμαι ένας μοναχικός ψαράς μέσα στον «Νόστο». Όχι δεν είναι ο λόγος για να γνωρίσω πολλά ψαροχώρια και ακριτικά νησάκια ακόμη (ήδη από μικρός με το φουσκωτό….ανορθόδοξα για τις δυνατότητες του και ακόμη περισσότερα ουτοπικά για τις δικές μου τα ταξίδεψα αναζητώντας την «χίμαιρα» το μεγάλο θηρευτή του μπλε, που όταν τελικά τον έσυρα αιμόφυρτο στην ακτή, δυστυχώς ή ευτυχώς δεν δοκίμασα την άγρια χαρά του κυνηγού, αλλά μια απροσδιόριστη θλίψη για «κάτι τόσο οικείο» που χάθηκε μετά από μια έντονη πάλη), αλλά για τη διαδρομή μέχρι εκεί και μόνο…<br /><br />Για το απέραντο μπλε της θάλασσας, που συσχετίζεται με την ανθρώπινη ψυχή….!<br /><br />Πόσα τελικά τολμούμε και πόσα ακόμα περισσότερα δεν τολμούμε να πούμε….<br /><br />Πρώτη φορά μετά από χρόνια τα μάτια μου χαράχτηκαν βαθιά, επειδή μου λείπεις ... μου έλειψε η ανάμνηση σου, κι ας ξέρω ότι είσαι πάντα μέσα μου ...!<br /><br />Ακρογιάλια, μικρονήσια, αέρηδες οργισμένοι και απειλητικοί, η μεγάλη και η μικρή Άρκτος, ο Ωρίων, η Αργώ….τα μάτια μου γεμάτα έκπληξη και θαυμασμό για καθετί νέο που συναντώ μέσα της…ο εαυτός μου, που εξακολουθώ να γνωρίζω …οι αδυναμίες του και οι δυνάμεις του…μια περιπέτεια ακόμη; κι άλλες φουρτούνες να παλέψω;<br /><br />Δεν έχω παράπονο απ’ τη ζωή …με αντάμειψε με τα παραπάνω….και κυρίως με πολλή αγάπη…λύτρωση και αγάπη συνάμα…<br /><br />Καλή αντάμωση………….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-7909673619448813655?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-66693629723211310902009-08-21T15:01:00.000-07:002009-09-03T00:03:17.787-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/So8aA2GPl-I/AAAAAAAAACI/50kMfep8jS4/s1600-h/perfect+storm+2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/So8aA2GPl-I/AAAAAAAAACI/50kMfep8jS4/s320/perfect+storm+2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5372541482300315618" border="0" /></a><br /><div>Δύσκολοι καιροί με τα πολλά μποφόρ αυτές τις μέρες (22.08.2009), οπότε μια καλή ευκαιρία να μιλήσω για την ταινία: Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ - THE PERFECT STORM<br /><br />Υπόθεση:<br />Το Gloucester της Μασαχουσέτης είναι εδώ κι αιώνες ένα από τα κύρια λιμάνια στο Βόρειο Ατλαντικό. Ο Billy Tune είναι καπετάνιος και βετεράνος ψαράς του Andrea Gail, ενός μικρού αλιευτικού σκάφους.Τον τελευταίο όμως καιρό δεν πάει καλά και πείθεται ότι για να πιάσει καλή ψαριά πρέπει να καταφύγει σε μια απομακρυσμένη θαλάσσια περιοχή, γνωστή για τ’ αποθέματά της, προσλαμβάνοντας τους καλύτερους ψαράδες για να τον συνοδέψουν.<br />Όταν ακούει στον ασύρματο προειδοποιήσεις για μια μικρή καταιγίδα αποφασίζει να συνεχίσει την πορεία του. Οι καιρικές συνθήκες όμως χειροτερεύουν διαρκώς εγκλωβίζοντας το μικρό ψαράδικο στην χειρότερη καταιγίδα στην καταγεγραμμένη ιστορία.<br /><br />Όλοι οι ψαράδες χάνονται στα κύματα....<br /><br />Είναι πραγματικά τραγικό να σκέφτεσαι ότι άνθρωποι χάνονται, πόσο μάλλον με τόσο σκληρό τρόπο, στον αγώνα τους για την βιοπάλη...για την επιβίωση.... Η ταινία παραμένει εξαιρετικά δραματική. Μια θαλασσινή ιστορία, όχι της Μυκόνου ή της Ibiza με χλιδάτες αμμουδιές και ξαπλώστρες προπληρωμένες από την προηγούμενη μέρα και καπετάνιους του "γλυκού νερού" και των πολλών ευρώ, που αναπαύονται πίσω από την ασφάλεια των μεγάλων ταχύπλοοων σκαφών...!<br /><br />Αυτό που υπάρχει μπροστά μας στην ταινία είναι η θάλασσα και οι κλιμακωτές αντιδράσεις της, που επεκτείνονται και στους ψαράδες της ιστορίας μας...αναγκαζόμαστε να τους κρίνουμε, επομένως να ψηλαφίσουμε στον εσωτερικό τους κόσμο. Κατά συνέπεια τις δραματικές στιγμές δεν μπορούμε παρά να ταυτιστούμε μαζί τους.<br /><br />Να νιώσουμε το φόβο και την αγωνία τους και το πιο σημαντικό την λαχτάρα τη ώρα του τέλους ... να μοιραστούν όσα δεν πρόλαβαν μ’ αυτούς που αγαπούν και βρίσκονται μακριά τους.<br /><br />Μια καθαρά ανθρωποκεντρική ταινία....μια πραγματικά όμορφη ταινία..!<br /><br />Θα σταθώ στην τελευταία σκηνή που το Αndrea Gail αναποδογυρίζει και ενώ βυθίζεται, ο καπετάνιος Tune, αφού εξασφαλίσει την έξοδο προς την επιφάνεια του φίλου του ...κοιτάζει ψηλά και παίρνει την μεγάλη απόφαση...επιστρέφει ξανά μέσα στο σκάφος...!<br /><br />Τι μπορούμε να μάθουμε απ' αυτή την πράξη του;<br /><br />Την πάλη σαν επανάκτηση της ζωής... η καταιγίδα ξεκινά εκεί που την τελευταία λέξη έχει η προσπάθεια, ο αγώνας...υπέρβαση στο οντολογικό όριο και στην φυσική απαγόρευση...η καταιγίδα μας ξεμαθαίνει από τον κόσμο (ήσυχο και ασφαλή) που ζούμε...ο κόσμος της φθοράς ξεπερνά τα σύνορα της αφθαρσίας...<br /><br />Αυτή η αξέχαστη(τουλάχιστον για ορισμένους) σκηνή στο τέλος είναι συ-γκλο-νι-στι-κή με την έννοια , ότι ο καπετάνιος δεν εγκαταλείπει το σκάφος του, δηλαδή το όραμα του ..μένει σε αυτό με κόστος την ίδια του τη ζωή και το αγκαλιάζει και ...αυτό του εξασφαλίζει τη μόνη οδό για την Ανάσταση, την προσωπική Ανάσταση, που μπορεί να διεκδικήσει ο καθέναςε μας..!<br /><br />Ένα σημείο αγάπης; ίσως..! πάντως το μόνο σίγουρο μια ατμόσφαιρα γεμάτη μαγεία και αισθησιασμό...η θάλασσα ξανα-ιδωμένη με το βλέμμα μιας απόλυτης αθωότητας, που εξαγνίζει ακόμη και τον ίδιο τον θάνατο.. !<br /><br />Τι συμβολίζει άραγε η πράξη του καπετάνιου; μια εγωπαθή και καθαρά εσωστρεφή άσκηση ή μια διάσπαση και αναμόρφωση του σε κάτι μοναδικό; Αινιγματική η κρίση ...μια θαλασσινή μεταφυσική...ένας αέναος ανθρώπινος αγώνας απέναντι στις αντιξοότητες....<br /><br />Θα μπορέσει ποτέ ο άνθρωπος να φέρει τον κόσμο σε αρμονία και συνέχεια με τα όνειρα του;<br />θα μπορέσει ποτέ να απελευθερωθεί από το μανδύα του φθαρτού και άχαρου;<br /><br />The perfect storm<br /><br />Πρεμιέρα 30.06.2000<br /><br />Σκηνοθεσία Wolfgang Petersen<br /><br />Συγγραφέας: Sebastian Junger(ομώνυμο βιβλίο)<br /><br />Παίζουν: George Clooney (Captain Billy Tyne), Mark Wahlberg, Diane Lane, John C. Reilly,<br /> William Fichtner, John Hawkes , Allen Payne, Mary Elizabeth Mastrantonio, Karen Allen,<br /> Cherry Jones, Bob Gunton, Christopher म्च्दोनाल्ड<br /><br /><br /><br /></div><div class="photo photo_none"><div class="photo_img"><a href="http://www.facebook.com/photo.php?pid=88751&amp;op=1&amp;view=all&amp;subj=155573971264&amp;aid=-1&amp;auser=0&amp;oid=155573971264&amp;id=1814216012"><br /></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-6669362972321131090?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-6434175641693257332009-08-16T03:39:00.000-07:002009-08-17T06:19:55.562-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/SofiR-HXrDI/AAAAAAAAACA/nZfq01qFdqk/s1600-h/%CE%A4%CE%BF_%CF%86%CF%89%CF%82_%CF%80%CE%BF%CF%85_%CF%83%CE%B2%CE%AE%CE%BD%CE%B5%CE%B9.jpeg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 150px; height: 217px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/SofiR-HXrDI/AAAAAAAAACA/nZfq01qFdqk/s320/%CE%A4%CE%BF_%CF%86%CF%89%CF%82_%CF%80%CE%BF%CF%85_%CF%83%CE%B2%CE%AE%CE%BD%CE%B5%CE%B9.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5370509879022169138" border="0" /></a><br />Θα ήθελα να παρουσιάσω μια "άγνωστη" για πολλούς ελληνική ταινία: Το φως που σβήνει, μια σύγχρονη δραματική αφήγηση, που εστιάζεται στη βαθιά φιλική σχέση μεταξύ ενός φαροφύλακα και ενός παιδιού με προβλήματα όρασης, το οποίο όμως διαθέτει ένα εκπληκτικό ταλέντο στη μουσική.<br /><br />Το σενάριο είναι εμπνευσμένο από τη συνέντευξη ενός μικρού μουσικού με πρόβλημα όρασης, όταν κέρδισε το μουσικό βραβείο «Θα βλέπω μέσα από τη μουσική».<br /><br />Η ταινία αυτή επαναφέρει μια απρόσμενη διάσταση στις ελληνικές παραγωγές.<br />Οριοθετεί ένα είδος κυνηγιού: κυνηγώντας το φως σημαίνει: κυνηγώ την ελευθερία μου; και αν το φως χάνεται σταδιακά σημαίνει χάνω σταδιακά και την ελευθερία μου;<br /><br />Όμως η αγάπη, η μεγάλη αγάπη για τη ζωή μπορεί να απελευθερώσει ότι η φύση στερεί;<br /><br />Η κίνηση των σωμάτων, το ηλιοβασίλεμα, ο παφλασμός των κυμάτων είναι κάτι οικείο που δεν μπορεί να χαθεί τόσο εύκολα...δουλεύω νοητικά όχι το τυχαίο, αλλά το ιδεατό και συνθέτω την γοητεία της αισιοδοξίας και ενός νέου κόσμου, όχι πια σκοτεινού και αφιλό-ξενου, αλλά πιο ζεστού και φω-τεινού...! Τα σύνορα του κόσμου (μου) αλλάζουν...μεταβάλλονται, αλλά ποτέ δεν χάνονται....!<br /><br />Ζωή που συνεχίζεται και ΑΓΩΝΑΣ συνάμα...η ΖΩΗ είναι εδώ...Το πραγματικό ΦΩΣ δεν μπορεί ποτέ να νικηθεί ποτέ από το σκοτάδι..λάμπει πάντα και καθοδηγεί τον άνθρωπο...τον βασανισμένο, απογοητευμένο άνθρωπο σε μια δυνατή μορφή...ένας ύμνος στην ελεύθερη και αγωνιστική πτυχή της ζωής και της αναζήτησης...<br /><br />Ο άνθρωπος εξυψώνεται σε μια μεγαλειώδη μορφή...ορίζει την ζωή του...μέσω της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ που ξεπερνά τα όρια μιας μικρότητας και βολέματος ..περισσότερο ΦΩΣ λοιπόν από συν-ανθρώπους που είναι κοντά μας ..το αγαπούν ..το πρεσβεύουν και το ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ......<br /><br />Tο φως φαντάζει για τον μικρό βιολιστή (και για κάθε μικρό επίδοξο " βιολιστή"), σαν ένα παιγνίδι χωρίς κανόνες…ενώ η χαρά του φωτός είναι δεδομένη για τους πιο πολλούς από εμάς...!<br /><br />Για άλλους, σαν τον Βλαδίμηρο μετουσιώνεται σε μια ιδέα που είναι αδύνατον να γίνει αντιληπτή, χωρίς μια άκρατη φαντασία……και αυτό είναι το πιο σημαντικό: το φως γίνεται τότε το παν – ένα φως που δεν μπορείς να δεις, αλλά μπορείς.... να αισθανθείς…<br /><br />Αυτό που σε κάνει να νιώθεις πιο όμορφα…!<br /><br />EΠΕΤΡΕΨΕ στον εαυτό σου να το ανακαλύψει………όπως ακριβώς και ο μικρός πρωταγωνιστής της ταινίας...!<br /><br />ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Ο μικρός Βλαδίμηρος Γολοσίνσκι πριν επιλεχθεί να πρωταγωνιστήσει στην ταινία, ήταν πλανόδιος μουσικός και έπαιζε βιολί με τη μητέρα του σε ταβέρνες - ένα πολύ σκληρό νυχτοκάματο για ένα ανήλικο παιδί και μια μόνη στη ζωή γυναίκα - για να μπορέσει να επιβιώσει.<br /><br />ΜΟΤΟ: Θα βλέπω μέσα από τη μουσική....!<br /><br />Υπόθεση<br /><br />Η ταινία διαδραματίζεται στη γραφική Χάλκη, όπου ένας δωδεκάχρονος ( ο Χρήστος Μυρισιώτης) ζει με τη χωρισμένη μητέρα του Ελένη. Ο μικρός χάνει την όρασή του, από μία σπάνια αρρώστια, αλλά αναπτύσσει μια ιδιαίτερη ακουστική ευαισθησία ικανή να ξεδιπλώσει το ταλέντο του στη μουσική. Στο πρόσωπο του γέρου Σουρσούμη, φαροφύλακα του νησιού βρίσκει κατανόηση και δημιουργείται μια βαθιά φιλική σχέση μεταξύ τους. Ο φαροφύλακας, αυτοδίδακτος μουσικός ο ίδιος, αντιλαμβάνεται το ταλέντο του μικρού και τον καθοδηγεί και στη ζωή, ως «πνευματικός δάσκαλος». Η μητέρα του αγοριού που είναι αντιμέτωπη με τη δύσκολη καθημερινότητα ενοχλείται από αυτήν την σχέση. Ωστόσο, ο ερχομός στο νησί μιας νέας δασκάλας θα αλλάξει το σκηνικό. Δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για τις ικανότητες του μικρού ήρωα και με δική της πρωτοβουλία ο μικρός λαμβάνει μέρος σε ένα μουσικό διαγωνισμό που διοργανώνεται στην Αθήνα.<br /><br />Σκηνοθέτης Βασίλης Ντούρος<br />Παραγωγός ΑΤΤΙΚΑ ΑΕ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ<br />Σενάριο Δέσποινα Τομαζάνη<br />Πρωταγωνιστούν Αλέκος Αλεξανδράκης<br />Βίκυ Βολιώτη<br />Ελισάβετ Νασλίδου<br />Βλαδίμηρος Γολοσίνσκι Τσερνόφ<br />Δημήτρης Μαυρόπουλος<br />Μπάμπης Χατζιδάκης<br />Στέλλα Γιάννη<br />Άλκης Κούρκουλος<br />Πρώτη προβολή 2000<br />Μουσική Δημήτρης Παπαδημητρίου<br />Διάρκεια 92 λεπτά<br />Γλώσσα Ελληνικά<br /><br /><br />"Αυτοί μιλάν<br />Αυτοί μιλάν την ώρα που ο ήλιος<br />έγυρε το χάος ν’ ακουμπήσει<br />την ώρα που εγώ σε προσκυνούσα απελπισμένος<br />για ζωή<br />Και μιλάν την ώρα που άλλος<br />ένοιωθε το φως που πάει να σβύσει<br />την ώρα που το χάος την αγάπη του ήλιου<br />αυτό θα τη χαρεί<br />Οι συντεταγμένοι, μετέωρη λογική<br />το χρόνο με σκοτάδι στα υπόγεια μετράνε οι ειδικοί<br />Αυτοί μιλάν κι εγώ μαθαίνω πως να ψηλαφίζω<br />το σκοτάδι<br />Σημείο αναγνώρισης μονάχα θα ‘ναι η σαρκική επαφή<br />Πριν λουφάξει ο ήλιος, και στο χάος δώσει<br />το ρόλο του πατέρα<br />Σε μας να μείνει άγιο κάλεσμα<br />η ανθρώπινη φωνή<br />Σκύβει το κεφάλι η σκέψη να οξυνθεί<br />Η γλώσσα μας απ’ αύριο<br />σε διάλεκτο θα είναι της σιωπής περισσότερα"<br /><br />....Το φώς....της μέρας φαίνεται να σβύνει έξω, το φως της ψυχής σβύνει μέσα του. Σ’ αυτή τη σκοτεινιά ο άντρας βρίσκει μπροστά του την αδυναμία της γυναίκας και του παιδιού και τους βουτάει με<br />το στανιό μες στη ντροπή.<br />Όλες οι φρικαλεότητες τότε είναι δυνατές. Η απελπισία περιβάλλεται από εύθραυστα<br />μεσοτοίχια που οδηγούν όλα τους στο βίτσιο ή στο έγκλημα.<br />Η υγεία, τα νιάτα, η τιμή, οι ιερές και ανυπόταχτες αβρότητες της νεαρής ακόμα σάρκας, η<br />καρδιά, η παρθενία, η αιδημοσύνη – αυτή η επιδερμίδα της ψυχής – όλα αναμοχλεύονται<br />απαίσια απ’ αυτό το ψαχούλισμα που αναζητά μέσα πορισμού, που συναντά το αίσχος και<br />βολεύεται μ’ αυτό. Πατέρες, μητέρες, παιδιά, αδερφές, άντρες, γυναίκες, θυγατέρες, γίνονται<br />αλληλένδετοι και συσσωματώνονται σχεδόν όπως σε μια μεταλλική ουσία, μέσα σε μια<br />δυσδιάκριτη σύμμιξη από φύλα, συγγένειες, ηλικίες, ατιμίες, αγνότητες. Διπλοποδιάζονται,<br />ακουμπώντας ο ένας στον άλλον, σ’ ένα είδος τρωγλοσυμποσίου. Αλληλοκοιτάζονται<br />αξιοδάκρυτα. Ω, τους κακόμοιρους! Τι χλωμοί που είναι! Πόσο κρυώνουν! Θαρρείς και<br />βρίσκονται σ’ έναν πλανήτη που απέχει απ’ τον ήλιο πολύ μακρύτερα παρά εμείς».<br /><br />Victor Hugo, Οι Άθλιοι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-643417564169325733?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-32217536939964405812009-07-28T15:46:00.000-07:002009-07-28T16:26:18.406-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/Sm-GpXzcHoI/AAAAAAAAAB4/LNBJwZzvuwM/s1600-h/Pilotwhaledk.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 242px; height: 172px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/Sm-GpXzcHoI/AAAAAAAAAB4/LNBJwZzvuwM/s320/Pilotwhaledk.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363653726544076418" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/Sm-Gjn2EDFI/AAAAAAAAABw/ojZyS4sL3CA/s1600-h/pilotwhale2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 242px; height: 172px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/Sm-Gjn2EDFI/AAAAAAAAABw/ojZyS4sL3CA/s320/pilotwhale2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363653627770834002" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/Sm-CoUoAJZI/AAAAAAAAABo/Nr-x6B12OEM/s1600-h/%21cid_001101c9ab85%24b65ce0b0%249bf9230a%40PCTINAS.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 177px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/Sm-CoUoAJZI/AAAAAAAAABo/Nr-x6B12OEM/s320/%21cid_001101c9ab85%24b65ce0b0%249bf9230a%40PCTINAS.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363649310464419218" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/Sm-CWBv5GiI/AAAAAAAAABg/U16Ux7Di3cM/s1600-h/%21cid_001001c9ab85%24b65ce0b0%249bf9230a%40PCTINAS.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/Sm-CWBv5GiI/AAAAAAAAABg/U16Ux7Di3cM/s320/%21cid_001001c9ab85%24b65ce0b0%249bf9230a%40PCTINAS.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363648996159592994" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/Sm-CSNTk0sI/AAAAAAAAABY/G4SrPqVAHDM/s1600-h/%21cid_000e01c9ab85%24b65ce0b0%249bf9230a%40PCTINAS.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 210px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/Sm-CSNTk0sI/AAAAAAAAABY/G4SrPqVAHDM/s320/%21cid_000e01c9ab85%24b65ce0b0%249bf9230a%40PCTINAS.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363648930542572226" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/Sm-CKbhSFEI/AAAAAAAAABQ/w_QbzuOpxn0/s1600-h/%21cid_000b01c9ab85%24b65ce0b0%249bf9230a%40PCTINAS.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 210px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/Sm-CKbhSFEI/AAAAAAAAABQ/w_QbzuOpxn0/s320/%21cid_000b01c9ab85%24b65ce0b0%249bf9230a%40PCTINAS.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363648796919206978" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/Sm-CFvLGbzI/AAAAAAAAABI/5HC2gXkRLkE/s1600-h/%21cid_000a01c9ab85%24b65ce0b0%249bf9230a%40PCTINAS.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 210px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/Sm-CFvLGbzI/AAAAAAAAABI/5HC2gXkRLkE/s320/%21cid_000a01c9ab85%24b65ce0b0%249bf9230a%40PCTINAS.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363648716295532338" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Ενας μικρός όρμος। Ενα χωριό μπροστά στη θάλασσα। Πίσω του πράσινες πλαγιές। Η θάλασσα όμως δεν είναι γαλάζια, ούτε μπλε। Κατακόκκινη είναι। Κατακόκκινη από το αίμα। Των δελφινιών। Μακελειό। Μαζική σφαγή δελφινιών-φαλαινών। Αυτό το έγκλημα συμβαίνει τέτοιαν εποχή κάθε χρόνο. Πού; Στα νησιά Φερόες(Faroe islands ή Færøerne ή Føroyar,που σημαίνει Νησιά των Προβάτων, είναι ένα σύμπλεγμα 18 νησιών, 17 κατοικήσιμα, που αποτελούν ομώνυμο αρχιπέλαγος στον βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό ανάμεσα στην Σκωτία, την Νορβηγία και την Ισλανδία με συνολική έκταση 1.399 τ.χλμ. και πληθυσμό 48.668 κατοίκους, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2008. Τα νησιά αποτελούν αυτόνομη επαρχία του βασιλείου της Δανίας). <br />Μια σειρά από φωτογραφίες, η μία πιο φρικτή από την άλλη -δύσκολα αντέχει κανείς να τις δει- καταγράφουν με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες την ανθρώπινη θηριωδία. Τα δελφίνια στην περιοχή των νησιών Φερόες ανήκουν στην ποικιλία Calderon. Είναι από τα πιο έξυπνα και τους αρέσει πολύ να «πλησιάζουν» και να «ακολουθούν» τους ανθρώπους. Τι βλέπουμε όμως στις φρικτές φωτογραφίες; Οι ψαράδες με τις βάρκες έχουν παρασύρει και παγιδέψει τα δελφίνια στα αβαθή του όρμου, σχεδόν στην παραλία. Δεκάδες δελφίνια. Και εκεί, στα ρηχά, οι ψαράδες μαζί με άλλους «εθελοντές», όλοι πολύ νέοι, αρχίζουν το μακελειό. Δελφινοκτονία. Με γάντζους και λοστούς κομματιάζουν τα έρημα Calderon. Οργιο σφαγής. Στην κατακόκκινη ρηχή θάλασσα, δύσκολα ξεχωρίζεις τα σφαγιαζόμενα δελφίνια από τους σφαγείς τους. Ο άνθρωπος επιβεβαιώνει (άλλη μία φορά) τη φήμη του: στα χειρότερα τίποτε δεν συγκρίνεται με αυτόν. Το μακελειό όμως έχει και θεατές! Πολλούς μάλιστα. Κόσμος συγκεντρωμένος στην παραλία παρακολουθεί το έγκλημα, σχεδόν το απολαμβάνει. Οι φωτογραφίες έχουν απαθανατίσει οικογένειες, μη χειρότερα, μαζί τα μικρά παιδιά τους! Οι γονείς τα πήραν από το χέρι για να τους δείξουν και να μαθαίνουν. Θα μεγαλώσουν και πρέπει να ξέρουν, για να πάρουν σειρά... Η «δικαιολογία» της σφαγής των δελφινιών; Χαλάνε τα δίχτυα των ψαράδων. Μην ακούω βλακείες. Ωραίο πρόσχημα. Αυτό που συμβαίνει στις Φερόες της Δανίας είναι ένα ξέφρενο killers' πάρτι.<br /><br />Εφ,"ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ",17/10.2008<br /><br />ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ υποβολή: Jörg Leichtfried (PSE) προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή<br /><br /><br />Θέμα: Φρικτή σφαγή δελφινιών και φαλαινών στη Δανία<br /><br />Εδώ και χρόνια, στη Δανία, κράτος μέλος της ΕΕ, βασανίζονται και θανατώνονται με τον πιο επαίσχυντο τρόπο μαυροδέλφινα, ζιφιίδες και δελφίνια. Αυτό συμβαίνει ιδίως στις Νήσους Φερόε με πρόσχημα μια παράδοση των Βίκινγκ. Πολλές φορές προσελκύονται εκατοντάδες από αυτά τα ζώα σε έναν κόλπο, όπου τους ανοίγουν την κοιλιά όσο είναι ακόμα ζωντανά, με αποτέλεσμα να πεθαίνουν αργά από την αιμορραγία. Με τον τρόπο αυτόν θανατώνονται ολόκληρες οικογένειες, πράγμα που θέτει σε μεγάλο κίνδυνο και το απόθεμα γονιδίων των ειδών αυτών.<br />Οι Νήσοι Φερόε ανήκουν στο Βασίλειο της Δανίας και η Δανία τους χορηγεί επιδοτήσεις αντί να δώσει τέλος σε αυτήν τη σφαγή. Μολονότι οι κάτοικοι των νήσων αυτών είναι Δανοί και ζουν υπό τη δανική κυριαρχία, η Δανία παραπέμπει στην αυτοδιοίκηση και την πολιτισμική αυτονομία των εν λόγω νήσων ισχυριζόμενη ότι δεν πρόκειται για χώρα της ΕΕ και ως εκ τούτου δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τέτοια.<br />1. Γνωρίζει η Επιτροπή την κατάσταση που περιγράφηκε ανωτέρω;<br />2. Είναι λογικό οι Νήσοι Φερόε να αντιμετωπίζονται ως τρίτη χώρα εκτός ΕΕ, ότι δηλαδή η ΕΕ δεν μπορεί να κάνει κάτι ούτε δυνάμει της Σύμβασης της Βέρνης ούτε δυνάμει της Σύμβασης της Βόννης για να αντιμετωπιστεί αυτή η απαράδεκτη κατάσταση;<br />3। Πώς προτίθεται να ενεργήσει η Επιτροπή για την αντιμετώπιση αυτών των βασανιστήριων ζώων που πραγματοποιούνται στη Δανία;<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Παρατήρηση </span>:<br /></div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 51);">“Κάθε χρόνο οι κάτοικοι των νησιών αυτών σκοτώνουν φάλαινες και άλλα μικρά κητοειδή. Τις οδηγούν με βάρκες σε κάποιο κόλπο μετά από μακρύ κυνήγι. Οι εξουθενωμένες, πανικόβλητες και μπερδεμένες φάλαινες καταλήγουν στα αβαθή όπου αρχίζει το λουτρό αίματος. Με γάντζους 2.2 κιλών χτυπάνε συνεχώς τα αβοήθητα ζώα. Μετά με ένα μαχαίρι 15 εκατοστών τρυπάνε μέσα στην σπονδυλική στήλη. Το αίμα ρέει και ο κόλπος γεμίζει με νεκρές φρικτά κτυπημένες φάλαινες.<br />Οι κάτοικοι των νησιών αυτών το θεωρούν μεγάλο φεστιβάλ και το διασκεδάζουν. Μέχρι και τα σχολεία κλείνουν για να παρακολουθήσουν τα παιδιά το θέαμα!! Συνήθως τρέχουν στην παραλία και σκαρφαλώνουν στα άψυχα κουφάρια των φαλαινών.<br />Κάθε χρόνο περίπου 2000 φάλαινες θανατώνονται.<br />Αυτό το είδος φάλαινας (North Atlantic long-finned pilot whales) είναι αυστηρά προστατευόμενο. Σκοτώνοντας 100 φάλαινες τη φορά, οι «άνθρωποι» αυτοί σκοτώνουν ανεξέλεκτα ολόκληρες οικογένειες ζώων καταστρέφοντας την φυσική ισσοροπία του βόρειου Ατλαντικού.<br />Παλαιότερα και άλλα κράτη (Ισλανδία, Νορβηγία) ακολουθούσαν την ίδια πρακτική αλλά εκεί έχει πλέον σταματήσει<span>।</span> Οι κάτοικοι των νησιών δεν έχουν ανάγκη από το κρέας των φαλαινών και πολλές από αυτές σαπίζουν και πετιούνται<span>।</span> Δεν μπορούν να εξάγουν το κρέας αφού είναι μολυσμένο από βαριά μέταλλα και τοξίνες (λόγω ανθρώπων και αυτό) και δεν ικανοποιούν τις προδιαγραφές της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ευτυχώς) για φαγητό”<br /></p><div style="text-align: center; color: rgb(51, 51, 51);"><span style="font-weight: bold;">Αξιοσημείωτο είναι ότι</span><br /></div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 51);"><strong>Τα ζώα αυτά είναι ευαίσθητα… </strong><strong>κοινωνικά με υψηλά ανεπτυγμένο νευρικό σύστημα। Έχουν την δυνατότητα να νιώσουν θλίψη, πανικό και πόνο.</strong></p><span style="color: rgb(51, 51, 51);">Περισσότερα στο: http://www।youtube।com/watch?v=8qHtn2rM4Hs </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-3221753693996440581?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-86541020423968677232009-07-16T16:20:00.000-07:002009-07-16T16:29:01.098-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/Sl-2SMNElxI/AAAAAAAAABA/tpWWDJ9Jewk/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CF%82+%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 213px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5359202505224132370" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/Sl-2SMNElxI/AAAAAAAAABA/tpWWDJ9Jewk/s320/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CF%82+%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82.jpg" /></a><br /><div>Αλήθεια ή ψέματα ; Hemingway ή Donne ; Η αρχαία ελληνική λέξη «ήθος», στην πρώτη σημασία της, που τη συναντά κανείς και στον Ηρόδοτο και στον Ηράκλειτο, σημαίνει απλά «τόπος», «ενδιαίτημα», «διαμονή». Και είναι πολύ ενδιαφέρον, το πώς αυτή η λέξη από την τοπική και ποσοτική έννοιά της, πήρε ποιοτική σημασία και άρχισε να σημαίνει τρόπο και συμπεριφορά. Ένας τόπος όμως που καθορίζεται και περιγράφεται από τη γεωγραφική θέση του, το κλίμα του, τη γραπτή και άγραφη, την κτισμένη και άκτιστη ιστορία του, μπορεί να έχει ήθος; Και αντίστροφα το ήθος, το συλλογικό ήθος, στη διαμόρφωση του οποίου σίγουρα συμβάλλουν οι πολιτισμοί και οι καταγωγές των τοπικών μικροκοινωνιών μπορεί να γεννήσει τον χαρακτήρα ενός τόπου, μιας πόλης ή ενός συνόλου έστω χωριών;</div><div> </div><div> </div><div></div><div>Αυτά σκεφτόμουν, αντικρίζοντας τα περίπτερα των εθελοντικών οργανώσεων στην Διεθνή Έκθεση www.Interaigis.gr, στο Πανελλήνιο Συνέδριο Πολιτικής Προστασίας &amp; Τοπικής Αυτοδιοίκησης - MEC Παιανίας. Όχι…! Δεν μου αρέσουν πάντα οι εκθέσεις και τα συνέδρια ..ειδικά ένα ηλιόλουστο Σαββατοκύριακο με ελκτικές προσκλήσεις για την απολαυστική θάλασσα…όμως από τη βαρβαρότητα της γκρίζας πόλης που ζω ..ενός συν-χνωτισμού με τους ανθρώπους…έμεινα ν' αφουγκρασθώ αυτές τις φωνές που μπορεί να μας… ή να μη μας αφορούν…!</div><div> </div><div>Αφιέρωσε λίγο από τον ελεύθερο χρόνο σου για να ανακαλύψεις την πατρίδα σου και συγχρόνως να βοηθήσεις τους άλλους. Αυτό το μήνυμα μου πέρασαν οι εθελοντές, τα νέα παιδιά, τα ακόμη πιο μεγάλα παιδιά και τα «παιδιά» με τα λευκά μαλλιά…η εμπιστοσύνη την οποία έδειχνα πάντα στα παιδιά είναι ένα σημείο επαφής μου με αυτόν τον πολύχρωμο και πολύμορφο στις στολές του κόσμο…Πολύμορφο, γιατί ο εθελοντισμός είναι ένα δυναμικό σύστημα όπου η ατομική ολοκλήρωση συναντιέται με τη συλλογική ευημερία. Οι μορφές που παίρνει η εθελοντική προσφορά σήμερα διευρύνονται διαρκώς και εκτείνονται σε όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής από την παροχή υπηρεσιών φροντίδας ως τις οργανωμένες δράσεις για την προστασία του περιβάλλοντος, κι από τη δραστηριοποίηση ομάδων πολιτών για την πρόληψη ή την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών ως την παροχή εκπαίδευσης σε κοινωνικά αποκλεισμένα άτομα ή ομάδες.</div><div> </div><div></div><div>Η εθελοντική δράση, από την άλλη πλευρά, αποτελεί η ίδια μια μαθησιακή εμπειρία, αναπτύσσοντας τις κοινωνικές, επικοινωνιακές και επαγγελματικές δεξιότητες του εθελοντή. Ο ίδιος ο εθελοντής δεν είναι μόνο πομπός, αλλά και δέκτης των ωφελειών που απορρέουν από την εθελοντική του δράση.Υποστηρίζουμε &amp; ενισχύουμε τον εθελοντισμό ως στάση ζωής... Το άκουσα και αυτό και μάλλον το «άκουσα» για τα καλά..!Ο εθελοντισμός είναι ένα θέμα που μας αγγίζει όλους, ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης και επαγγελματικής ιδιότητας. Οι εθελοντές προέρχονται από οποιοδήποτε κοινωνικό-οικονομικό στρώμα της κοινωνίας. Αν λάβουμε υπόψη ότι ένας εθελοντής μπορεί να είναι οποιασδήποτε ηλικίας, οικονομικής κατάστασης, ακαδημαϊκού υπόβαθρου, τότε μπορούμε εύκολα να ισχυριστούμε, ότι σχεδόν όλοι οι πολίτες μπορούν να είναι υποψήφιοι εθελοντές. </div><div> </div><div></div><div>Με απλά λόγια ανεξαρτήτως Rolex ή Folex στον καρπό του χεριού…Μercedes ή Zastava στο γκαράζ …. διδακτορικού ή απολυτηρίου δημοτικού σχολείου στο βιογραφικό….Εθελοντής είναι ο πολίτης εκείνος που προσφέρει ανιδιοτελώς τον ελεύθερο του χρόνο ή τη γνώση του για χρήσιμες δράσεις προς όφελος άλλων, χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα. Με αυτή την έννοια ο εθελοντισμός ταυτίζεται με τη φιλανθρωπία, όπως χρησιμοποιήθηκε κατά την κλασική εποχή κυρίως για να αποδώσει μια καινούργια αρετή, την αγάπη για το συνάνθρωπο. Η διαφορά ανάμεσα στον εκπαιδευμένο εθελοντή και στην παλιά έννοια της φιλανθρωπίας είναι, ότι ο εθελοντής αντιμετωπίζει τα άτομα στα οποία προσφέρει εθελοντική εργασία, όχι με οίκτο αλλά σαν άτομα ισότιμα τα οποία περνούν δυσκολίες και στα οποία μπορεί να προσφέρει. </div><div></div><div>Συνιστά μια εξαιρετικά επιμορφωτική λειτουργία που ενδυναμώνει την κοινωνική αλληλεγγύη, ενισχύει την ενεργό συμμετοχή και τη συνύπαρξη, προσδίδοντας νέο περιεχόμενο στη ζωή μας. Συνδυάζει «τον έρωτα του ερασιτέχνη, τη συνέπεια του επαγγελματία, την πειθαρχία του στρατιώτη και την ανιδιοτέλεια του ανώτερου ανθρώπου», όπως υποστηρίζει σωστά και ο Δήμαρχος Αθήνας κ. Νικήτας Κακλαμάνης.Πως μπορούμε όμως να πετύχουμε την αλληλεγγύη, την ανθρωπιά και τη συνοχή που όλοι οραματιζόμαστε και αξίζουμε…! αυτό τον καλύτερο κόσμο που οι «αρχηγοί» κόπτονται να μας επιδείξουν και ενίοτε «αποδείξουν», ότι υπάρχει και μπορούν αυτοί να μας εξασφαλίσουν..chic..! </div><div> </div><div></div><div>Όμως ξεχνούν όλοι τους, ότι ο εθελοντισμός διαμορφώνεται ως επιλογή ζωής, αυτή της αλληλέγγυας προσφοράς που αντιστέκεται στο ρεύμα της απαξίωσης των ιδεών και των αξιών..!Όπως είναι γνωστό οι καταστροφές (φυσικές ή από ανθρώπινες αιτίες) αποτελούν σοβαρές διαταραχές λειτουργίας μιας κοινωνίας και προκαλούν ευρείες ανθρώπινες υλικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές απώλειες. Χαρακτηριστικό των καταστροφών είναι, ότι δημιουργούν προβλήματα που δεν μπορούν να επιλυθούν άμεσα με τις υπάρχουσες πηγές βοήθειας. Έτσι λοιπόν προσδιορίζουμε τη βοήθεια με ανεξαρτησία, αμεροληψία και ουδετερότητα. Στόχο έχει την δημιουργία ενεργών, κοινωνικά ευαίσθητων και περιβαλλοντικά υπεύθυνων πολιτών. </div><div> </div><div></div><div>Υπηρετώντας την ανάγκη του συνανθρώπου μας, προστατεύοντας το περιβάλλον και μεταφέροντας μηνύματα ανθρωπιάς, κατανόησης, προσφοράς και αγάπης…Θεωρούμε την εθελοντική δράση ως προέκταση της προσωπικότητας και μέσο κατανόησης και μάθησης της λειτουργίας της κοινωνίας μας.Θα ήταν φυσικά, ανόητος κανείς να πιστέψει πως μπορούμε όλοι εμείς οι εθελοντές να λύσουμε έτσι, μόνοι μας, τα μεγάλα περιβαλλοντικά προβλήματα. Δεν μπορούμε όμως και να καθόμαστε αμέτοχοι. Οι δράσεις μας αποτελούν άλλωστε μια άμεση υπενθύμιση των προβλημάτων και πίεση για την αντιμετώπισή τους.Ας δούμε τον εθελοντισμό και ως μια μορφή κοινωνικού ελέγχου απέναντι σε όσους λαμβάνουν κρίσιμες αποφάσεις, μια συνεισφορά στην προστασία του περιβάλλοντος, ως δημόσιο και κοινωνικό αγαθό.(Αναφορικά στην έκθεση InterAigis πολιτικοί ταγοί, αρχηγοί, υπαρχηγοί και πολιτικάντηδες «έλαμψαν δια της απουσίας τους», όπως θα έγραφε και ο ημερήσιος τύπος, λόγω «ανειλημμένων υποχρεώσεων» very chic…, ας μην ξεχάσουμε ποτέ τον «στρατηγό άνεμο» και τις «ασύμμετρες απειλές» παλαιότερα στα χείλη καρναβαλιστών, πολιτικάντηδων, ψευτοφιλόσοφων, «γραμματέων και φαρισαίων», που με την βλακεία, μπαρουφολογία και εγκληματική ανικανότητα τους επιβάρυναν με φόρο αίματος τον τόπο, ενώ ανέδειξαν για άλλη μια φορά την «δύναμη» των δουλικών κρατικοδίαιτων αυλικών και φυσικά την πλήρη ασυδοσία και ασυλία τους). </div><div> </div><div></div><div>Ο αγαπημένος μου ποιητής Ελύτης έγραψε: «Το καίριο κείται πέραν του ατόμου…»Δράσεις πολύπλευρες και συμμετοχικές, που υπερβαίνουν τα όρια μιας απλής «απλήρωτης εργασίας». Δράσεις που μας χωρούν όλους και όλες που έχουν τη διάθεση να προσφέρουν, ανεξάρτητα από ηλικία ή μόρφωση, καταγωγή ή γλώσσα. Και θ΄ αγκαλιάζουν πάντα και πάνω απ’ όλα το ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ με ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ.Θα ήθελα να ολοκληρώσω με την «ηθική» διάσταση του προβλήματος. Εξάλλου με την «ηθική» ξεκίνησα τον προβληματισμό μου…θα παρουσιάσω ένα απόσπασμα του Άγγλου ποιητή και ιερωμένου John Donne (1572 - 1631). Με τις δυο φράσεις του ξεκίνησα ..φράσεις που λίγο-πολύ όλοι θαεπ-αναλάβουμε κάποια στιγμή στην πορεία της ζωής μας. …όμως το τέλος έπεται της αρχής και ο λόγος του Donne είναι εδώ καταλυτικός:No man is an island, entire of itself; every man is a piece of the continent, a part of the main; if a clod be washed away by the sea, Europe is the less, as well as if a promontory were, as well as if a manor of thy friends or of thine own were; any man's death diminishes me, because I am involved in mankind; and therefore never send to know for whom the bell tolls; it tolls for thee.Μτφ: "Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, πλήρες και αυτάρκες. Κάθε άνθρωπος είναι ένα τμήμα της ηπείρου, ένα κομμάτι της στεριάς. Αν ένας σβώλος χώμα παρασυρθεί από την θάλασσα, η Ευρώπη μικραίνει, σαν να είχε καταβυθιστεί ένα ακρωτήρι, σαν να χανόταν το αρχοντικό των φίλων σου ή το δικό σου. Ο θάνατος κάθε ανθρώπου με ελαττώνει, γιατί ανήκω στην ανθρωπότητα.Και γι’ αυτό μην στέλνεις να ρωτήσεις για ποιόν χτυπάει η καμπάνα - χτυπάει για σένα."</div><div> </div><div></div><div>Αυτή τη φράση την έκανε διάσημη ο Ε. Hemingway, επιγράφοντας με αυτή το μυθιστόρημά του για τον εμφύλιο πόλεμο της Ισπανίας και μου την υπενθύμισε καίρια ο συγγραφέας Ν. Δήμου. Δεν έσπευσαν εκεί μόνο κόμματα και οργανώσεις, αλλά και ανεξάρτητα και αδέσμευτα άτομα όπως ο Malraux, ο Koestler, ο Orwell, ο Hemingway, ο Pamblo και εκατοντάδες άλλοι διανοούμενοι και δημιουργοί από όλο τον κόσμο. Όλοι αυτοί πίστεψαν στην ηθική αρχή ότι "κανένας δεν είναι νησί"…. Ίσως ακούγεται πιο εύηχα τώρα…!Αυτή είναι η ηθική αρχή που βρίσκεται στην βάση κάθε ανθρωπιστικής ενέργειας. Ο βασανισμός, ο θάνατος, η ταπείνωση, η εξαθλίωση κάθε ανθρώπου….. εσάς και εμένα μας αφορά, γιατί ανήκουμε στην ανθρωπότητα…. Είναι η κατηγορική προσταγή του Ε. Kant – πράττε, έτσι ώστε η πράξη σου να μπορεί να γίνει νόμος για όλους….. Τελικά δεν γλιτώνουμε από την ανθρωπότητα….! Αυτή είναι η μοίρα και η ελπίδα μας συνάμα… </div><div> </div><div></div><div>Στην «ΚΟΣΜΙΚΗ ΜΟΝΑΞΙΑ» μας, δεν έχουμε άλλη διέξοδο από το να σταθούμε όσο γίνεται ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ο ένας στον άλλο….. Κι αν αυτή η επαφή καμιά φορά (ή πολλές φορές) πληγώνει…θα έρθει πάντα η στιγμή που η μοναδική ΖΕΣΤΑΣΙΑ της θα μας αποζημιώσει…!Μόνο έτσι, θα μπορέσουμε πραγματικά κάποτε, να κοιτάμε ΙΣΙΑ στα μάτια…!Ποιους όμως;Όλους τους ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ μας..! αλλά κυρίως τα παιδιά όλου του κόσμου..! τα παιδιά μας.... Δημιουργώντας για όλους ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ για μια ΖΩΗ πιο όμορφη..! όπου το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ θα προσφέρεται απλόχερα και δίκαια (χωρίς να παρα-χαράζουν κάποιοι το ΗΘΟΣ).. χωρίς άνομους ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥΣ και ΕΠΑΙΤΕΙΑ….!ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ…!Υ.Γ Και λίγα στατιστικά στοιχεία:Εκατομμύρια πολίτες σε ολόκληρη την Ευρώπη ασχολούνται ενεργά με διάφορες μορφές εθελοντισμού. </div><div> </div><div></div><div>Οι πιο πρόσφατοι αριθμοί παρουσιάζουν, τα ακόλουθα:Στο Ηνωμένο Βασίλειο 23 εκατομμύρια άνθρωποι προσφέρουν εθελοντική εργασία κάθε χρόνο, αποτελώντας ένα εργατικό δυναμικό ισοδύναμο με 180.000 εργαζομένους πλήρους απασχόλησης - για κάθε ΕΥΡΩ της δημόσιας χρηματοδότησης που δαπανάται για να υποστηριχθεί ο εθελοντισμός, οι εθελοντές προσφέρουν εργασία αξίας 30 ΕΥΡΩ - η οικονομική αξία του επίσημου εθελοντισμού στο ΗΒ έχει υπολογισθεί σε περισσότερα απο 65 δις ΕΥΡΩ ετησίως, ή 7,9% του ΑΕΠ.Οι Βέλγοι αφιερώνουν 5 ώρες την εβδομάδα σε εθελοντικές δραστηριότητες χωρίς αμοιβή, το οποίο είναι ισοδύναμο με περίπου 200.000 θέσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης. Το 2002 ο χρόνος που αφιερώθηκε σε εθελοντικές εργασίες, σε διάφορους συνδέσμους/οργανώσεις στην Γαλλία, ήταν ισοδύναμος με περισσότερα από 716.000 θέσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης.23 εκατομμύρια πολίτες (36%) συμμετέχουν σε διάφορα είδη εθελοντικών εργασιών στη Γερμανία ενώ το 33% του ενήλικου πληθυσμού στην Ιρλανδία (δηλ. περίπου 1.287.000 άτομα) ασχολείται με τον εθελοντισμό. Το 2004 στην Πολωνία, περίπου 5,4 εκατομμύρια πολίτες ασχολήθηκαν με τον εθελοντισμό, το οποίο αντιπροσωπεύει το 18,3% του συνολικού πληθυσμού. Η κατ' εκτίμηση οικονομική αξία του εθελοντισμού, που υπολογίστηκε από τον πολλαπλασιασμό του αριθμού των κατ’ αντιστοιχία εργαζομένων σε θέσεις πλήρους απασχόλησης (εθελοντές) με τον μέσο όρο μισθού στον συγκεκριμένο τομέα, ανήλθε στα 124 εκατομμύρια ΕΥΡΩ.</div><div> </div><div></div><div>Στην Ελλάδα όμως, τον εθελοντισμό καπηλεύονται οι άνθρωποι των «Γραφείων», οι οποίοι χρηματοδοτούνται αδρά από την Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας( ο κ. Γενικός Γραμματέας στην Ημερίδα, που πραγματοποιήθηκε με ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ και αποκλειστική ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ του κοινοφελούς ιδρύματος Ιωάννη Λάτση και της Eurobank EFG - ΕΥΓΕ στο Ίδρυμα - στις 9.05.2009, αμέσως μετά την ομιλία του και τις "αναγκαίες" φωτό για τον Τύπο... ΕΦΥΓΕ....ναι καλά ακούσατε ΕΦΥΓΕ....αφήνοντας "σύξυλους" όλους αυτούς τους πολυάριθμους αντιπροσώπους από 160 Εθελοντικές περίπου Οργανώσεις, που είχαν μαζευτεί απ' όλες τις γωνιές της Ελλάδας για να συζητήσουν μαζί του ΚΑΙΡΙΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΔΡΑΣΗΣ και ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ του ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΥ...! θα μειδιάσετε πικρά ; ίσως...εγώ θα χρησιμοποιήσω μια φράση: ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ.......), που δεν στηρίζει, όπως οφείλει τις Εθελοντικές Οργανώσεις και δεν μπορεί – δυστυχώς – να ελέγξει που κατασπαταλιούνται τα κονδύλια , ενώ περιορίζεται στην καταστολή και αγνοεί τις λέξεις: ΠΡΟΛΗΨΗ, ΦΥΛΑΞΗ και ΑΠΟΤΡΟΠΗ (ίσως θα έλεγε κανείς πίσω από τις λέξεις αυτές δεν μπορεί να κρυφτεί η μαγική λέξη ..προμήθεια…!).</div><div> </div><div></div><div>Νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω τον οργανωτικό και επιστημονικό υπεύθυνο της InterAigis, Υποστράτηγο Πυροσβεστικού Σώματος ε.α Νίκο Διαμαντή, ένα απ’ τα ανοικτά και φωτισμένα μυαλά του τόπου, που δηλώνει πάντα παρών με ουσιαστικές λύσεις και προτάσεις.• Ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ, οφείλω να πω στα παιδιά, στους εθελοντές, που στάθηκαν ακούραστα ενημέρωνοντας κάθε ενδιαφερόμενο, στις 21-24 Μαΐου 2009 (08:00 έως 21:00) και ειδικότερα:• Το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων με τα 25.000 μέλη και τον Έφορο Πολιτική Προστασίας Γιώργο Γρηγόρη, φωτεινό παράδειγμα ήθους, τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων με τον ακούραστο πρόεδρο Αλέξανδρο Κόντο, ιδρυτή των Δασοκομάντος, τον Σύνδεσμο Αθηναίων Καταδρομέων, την Πανελλήνια Ένωση Εθελοντών Πυροσβεστικού Σώματος, το Σώμα Έρευνας και Διασώσης(Μέγαρα), τους Εθελοντές Δασοπυροπροστασίας Αττικής, την Εθελοντική Διασωστική Ομάδα Αντιμετώπισης Καταστροφών(Θεσσαλονίκη), την Εθελοντική Ομάδα Πρόληψης Αντιμετώπισης Καταστροφών, το Σωματείο Εθελοντών Πολιτικής Προστασίας Β/Α Τομέα Υμηττού, το Σύνδεσμο Προστασίας και Ανάπτυξης Υμηττού με τον διευθυντή προγραμμάτων κ. Βασίλη Νομικό, το Σύνδεσμο Δήμων και Κοινοτήτων Προστασίας και Ανάπλασης του Περιβάλλοντος του Πεντελικού Βουνού, το Εθελοντικό Σώμα Ελλήνων Πυροσβεστών- Αναδασωτών με τον δημιουργικό πρόεδρο Νικόλαο Σαχινίδη που υλοποιεί τα ευρωπαϊκά προγράμματα, την Εθελοντική Ομάδα Κούρος, τους Έλληνες Διασώστες, την Αττική Λέσχη Τετρακίνησης, την Ελληνική Ένωση Έρευνας και Διάσωσης Εθελοντών Αττικής, τα παιδιά από τη Σάμο(παράρτημα Σάμου –ΕΟΛ) με πρόεδρο τον Δημήτρη Καλαντζή, παλιό κομάντο, που στη μεγάλη φωτιά μ’ ένα διαφημιστικό χάρτη εταιρίας ενοικιάσεως αυτοκινήτων, πάνω σ΄ ένα καπώ (είδες Δημήτρη.. οι λέξεις που προανέφερα για την Γ.Γ.Π.Π…), αλλά με πολύ αγωνία, μεράκι και αγάπη προσπάθησε να σώσει με την ομάδα του το νησί από τις φλόγες….• Ζητώ συγγνώμη από κάποιες εθελοντικές οργανώσεις που διέφυγαν της γραφίδας μου και ίσως για μια σκληρότητα σε εκφράσεις μου απέναντι σε πρόσωπα που εκπροσωπούν Φορείς…όμως τα αθώα θύματα δεν μου αφήνουν και πολλά περιθώρια ωραιολογίας …Δυστυχώς..!</div><div> </div><div></div><div>Το παραπάνω κείμενο είναι αφιερωμένο σε όλους τους ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ, αλλά και σε ένα λεβεντόπαιδο, έφεδρο αξιωματικό κομάντο - αλεξιπτωτιστή, καθηγητή της Γυμναστικής Ακαδημίας, ΕΘΕΛΟΝΤΗ, που μέσα στη μάχη της φωτιάς, μας αποχαιρέτησε το καλοκαίρι του 2007 στα κρητικά βουνά, έξω απ’ το χωριό Δοξαρό, …ΗΡΑΚΛΗΣ ΤΖΑΝΑΚΗΣ του Μιχαήλ το όνομα του, απ’ την Πόμπια Ηρακλείου …για όσους «υπεύθυνους» τον ξέχασαν και τον «εκτέλεσαν» μαζί με το πεζοπόρο τμήμα του (3 νεκροί) και τους υπόλοιπους ανυπεράσπιστους συμπολίτες μας, που χάνονται «εν ονόματι» της ανυπαρξίας της κρατικής μηχανής ή καλύτερα των "επιλογών" της σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών.....</div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-8654102042396867723?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-12514406729246463082009-07-04T03:39:00.000-07:002009-07-04T03:40:04.915-07:00<p style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;" align="right"><span style="font-family:verdana;font-size:78%;"><b> Ε04-07-2009</b></span></p> <span style="font-family:verdana;font-size:85%;"> <p style="text-align: center;"><a href="http://img3.imageshack.us/img3/8011/taitzi.jpg"><img src="http://img3.imageshack.us/img3/8011/taitzi.jpg" border="0" height="302" width="550" /></a></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana,geneva; font-size: x-small;">Με κρυφές κάμερες, στολές παραλλαγής και δύτες ο Λούι Ψυχογιός αποτύπωσε στο ντοκιμαντέρ «Ο Όρμος» το οικολογικό έγκλημα<br />Ο Τζέιμς Μποντ των ωκεανών<br />Ελληνοαμερικανός αποκάλυψε τη σφαγή 23.000 δελφινιών ετησίως<br /></span><span style="font-family: verdana,geneva; font-size: x-small;"><br />Στο ιαπωνικό χωριό Ταϊτζί οι ψαράδες σπάνια καλούν την Αστυνομία. Αν έχουν κάποιο πρόβλημα φωνάζουν τη «Γιακούζα», τη γιαπωνέζικη Μαφία. Στις λίστες με τους... επικηρυγμένους έχουν από φέτος το όνομα του Ελληνοαμερικανού σκηνοθέτη Λούι Ψυχογιού- του μοναδικού Δυτικού που αποκάλυψε το μυστικό τους: μια «γενοκτονία». </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana,geneva; font-size: x-small;">Το Ταϊτζί μοιάζει να ξεπήδησε από τις σελίδες μυθιστορήματος του Στίβεν Κινγκ. Είναι ένα ειδυλλιακό ψαροχώρι στον Ειρηνικό Ωκεανό, με τροπική βλάστηση και χαμογελαστούς κατοίκους. Όμως στο κέντρο αυτού του χωριού συντελείται ένα έγκλημα. Ανάμεσα στο μουσείο φαλαινών και το δημαρχείο, υπάρχει ένας όρμος που για έξι μήνες κάθε χρόνο βάφεται κόκκινος από το αίμα. </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana,geneva; font-size: x-small;">Φρουροί περιπολούν όλη μέρα τον όρμο και απαγορεύουν τη φωτογράφηση. Έχουν στο πλευρό τους και την τοπική Αστυνομία. Είναι σχεδόν αδύνατον να δεις τι κρύβουν. Ο Ελληναμερικανός σκηνοθέτης Λούι Ψυχογιός χρειάστηκε να γίνει... κατάσκοπος για να αποκαλύψει το μυστικό τους. Χρησιμοποίησε θερμικές και κρυφές κάμερες, δύτες και στολές παραλλαγής. Και κατέγραψε με τον φακό του τη σφαγή δεκάδων χιλιάδων δελφινιών. Το ντοκιμαντέρ του «Ο Όρμος» προβάλλεται αυτήν την περίοδο στην Αμερική και έχει κερδίσει αρκετές διακρίσεις, ανάμεσά τους και το βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ Sundance. </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana,geneva; font-size: x-small;">«Δεν έχω δει ποτέ ανθρώπους να κλαίνε και να συμμετέχουν τόσο πολύ σε μια ταινία», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Ψυχογιός. «Μόλις πέσουν οι τίτλοι τέλους όλοι ρωτάνε τι μπορούν να κάνουν για να βοηθήσουν». </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana,geneva; font-size: x-small;">Η σφαγή. Το Ταϊτζί έχει παράδοση στην αλιεία. Εκεί άρχισε το κυνήγι φαλαινών πριν από τέσσερις αιώνες. Η σφαγή των δελφινιών διαρκεί έξι μήνες. Η περίοδος του κυνηγιού αρχίζει τον Σεπτέμβριο. Οι ψαράδες βγαίνουν με τις βάρκες στα ανοιχτά για να εντοπίσουν δελφίνια. Με ήχους από ειδικές καμπάνες οδηγούν τα θηράματά τους σε έναν κολπίσκο. Έπειτα κλείνουν την είσοδό του με δίχτυα για να μην υπάρχει τρόπος διαφυγής. Φυλακίζουν τα δελφίνια εκεί για μία μέρα- γιατί πιστεύουν ότι έτσι το κρέας τους γίνεται πιο μαλακό. Την επομένη τα σφάζουν με μαχαίρια και καμάκια. Ο θάνατος των δελφινιών είναι αργός. Συνήθως οι ψαράδες τα αφήνουν να πεθάνουν από αιμορραγία. </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana,geneva; font-size: x-small;">Συνολικά κάθε χρόνο 23.000 δελφίνια σφάζονται στον όρμο του Ταϊτζί. Όσα δεν τα σκοτώνουν τα πουλάνε σε πάρκα αναψυχής σε όλο τον κόσμο, με τις τιμές να κυμαίνονται από 145.000 έως 200.000 δολάρια ανά ψάρι. </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana,geneva; font-size: x-small;">«Τα βασανίζουν, τα τρομοκρατούν», λέει ο κ. Ψυχογιός. «Κι όμως τα δελφίνια ακόμα και για τους αρχαίους Έλληνες ήταν ιερά. Είναι πανέξυπνα. Από τα μόνα ζώα που σώζουν ανθρώπους. Θυμάμαι έκανα κατάδυση στην Πολυνησία και είχα δίπλα μου δελφίνια. Ξαφνικά σκόρπισαν και όταν κοίταξα πίσω μου είδα ότι προσπαθούσαν να απωθήσουν έναν καρχαρία. Μου έσωσαν τη ζωή». Ο... «Φλίπερ». Βασικό στέλεχος στην ομάδα για το ντοκιμαντέρ του κ. Ψυχογιού ήταν ο Ρικ Ο΄Μπάρι. Κατά τη δεκαετία του ΄60 ο Ο΄Μπάρι έπιανε και εκπαίδευε δελφίνια για την τηλεοπτική σειρά «Φλίπερ». Η επιτυχία της σειράς είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθούν σε όλο τον κόσμο πάρκα αναψυχής με δελφίνια σε ρόλο «γελωτοποιού». «Αισθάνομαι τύψεις για ό,τι έκανα», λέει σήμερα στα «ΝΕΑ» ο Ο΄Μπάρι, που έχει αφιερώσει τη ζωή του στη διάσωση των δελφινιών. </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana,geneva; font-size: x-small;">Η μεταστροφή του Ο΄Μπάρι έγινε το 1970, όταν η Κάθι, ένα από τα δελφίνια της σειράς «Φλίπερ» πέθανε μπροστά του. «Αυτοκτόνησε...», λέει ο πρώην εκπαιδευτής και εξηγεί: «Τα δελφίνια παίρνουν κάθε αναπνοή συνειδητά- σε αντίθεση με τους ανθρώπους. Εκείνη την ημέρα η Κάθι με κοίταξε, πήρε μια αναπνοή, την κράτησε και βυθίστηκε στον πάτο». </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana,geneva; font-size: x-small;">Ο Ο΄Μπάρι έχει πάει πέντε φορές στο Ταϊτζί και κάθε φορά επιλέγει διαφορετική μεταμφίεση. Την τελευταία φορά ντύθηκε γυναίκα. Όπως λέει, η τοπική Αστυνομία μπορεί να τον συλλάβει με την κατηγορία της «συνωμοσίας για παρενόχληση του εμπορίου». Ενώ ένα τηλεφώνημα των ψαράδων αρκεί για να τον «εξαφανίσει» η «Γιακούζα». </span></p> <p style="text-align: justify;"><br /><span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: verdana,geneva;"><strong>Δηλητήριο στο πιάτο</strong> </span></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana,geneva; font-size: x-small;">O κ. Ψυχογιός γεννήθηκε στην Αμερική από γονείς μετανάστες. </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana,geneva; font-size: x-small;">Ασχολήθηκε επί χρόνια με τη φωτογραφία και έντυσε με τις εικόνες του τα περιοδικά «Τime», «Νewsweek», «Fortune» και «Sports Ιllustrated». Το 1986 σταμάτησε να τρώει κρέας όταν είδε πώς σκοτώνουν τα ζώα σε ένα σφαγείο. Σήμερα, οδηγεί δύο ηλεκτρικά αυτοκίνητα και έχει εγκαταστήσει στο σπίτι του 120 φωτοβολταϊκά πάνελ που καλύπτουν τις ενεργειακές ανάγκες της οικογένειάς του. Και στον κινηματογράφο έχει δημιουργήσει μια ταινία που μιλάει για ένα οικολογικό έγκλημα. </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana,geneva; font-size: x-small;">«Το ντοκιμαντέρ δεν είναι μόνο για τη σφαγή των δελφινιών. Έχει να κάνει και με την υγεία των ανθρώπων», λέει. «Στην Ιαπωνία τρώνε το κρέας του δελφινιού. Κάναμε μετρήσεις σε ειδικά εργαστήρια και βρήκαμε ότι είναι ιδιαίτερα τοξικό. Περιέχει υδράργυρο σε ποσότητες που είναι επικίνδυνες για παιδιά και εγκύους. Η κατανάλωσή του όμως συνεχίζεται κανονικά. Τρώνε δηλητήριο». </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana,geneva; font-size: x-small;">Οι ετικέτες στην αγορά της Ιαπωνίας δεν αναγράφουν την τοξικότητά του. Και συχνά παρουσιάζουν το κρέας δελφινιού ως κρέας φάλαινας που είναι πιο ακριβό. Ενώ στο Ταϊτζί ταΐζουν υποχρεωτικά τα παιδιά στο σχολείο με κρέας δελφινιού. «Για να συνηθίσουν από μικρά τη γεύση», λέει ο κ. Ψυχογιός. </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-family: verdana,geneva; font-size: x-small;"> Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ, 4/7/2009</span></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-1251440672924646308?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-32249597058783488802009-07-02T10:41:00.000-07:002009-07-16T16:17:04.635-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/Sl-042BkezI/AAAAAAAAAAw/shJF2C-3otI/s1600-h/cinemaparadiso1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 280px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5359200970261953330" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/Sl-042BkezI/AAAAAAAAAAw/shJF2C-3otI/s320/cinemaparadiso1.jpg" /></a><br /><div>Nuovo cinema il Paradiso<br /><br />Ένα μαγευτικό παραμύθι που λεκιάζει με τα χρώματα της αθωότητας την καθημερινότητα των μεγάλων αστικών κέντρων. Για μια στιγμή νομίζεις ότι παγώνει ο χρόνος και καθετί γυρνά πίσω: η παιδική ηλικία, τα όνειρα , οι ελπίδες, η αγάπη, τα φαντάσματα του παρελθόντος, οι γλυκές αναμνήσεις ενός κόσμου ξεχασμένου..!<br /><br /><br />Τα συν-αισθήματα…ναι αυτά που πιστεύαμε, ότι δεν υπήρχαν πλημμυρίζουν την ψυχή μας…ένα βάρος σηκώνεται και φεύγει ανανεώνοντας το μέσο του ταξιδιού μας, που δεν είναι παρά ο κινηματογράφος: ο τόπος των ονείρων και ίσως των προσευχών για ορισμένους…όλα τα «κομμένα» ερωτικά φιλιά σε συνδυασμό με την αισθησιακή μουσική του Ennio Morricone διαπερνούν σαν φαντάσματα ενός «άλλου» παρελθόντος τον Salvatore….τον θεατή που ζει με τον Salvatore η μαγεία του cinema, αλλά και του έρωτα επιβάλλεται μυστικιστικά...<br /><br />Ο Salvatore “Totò” Di Vita είναι ένας πετυχημένος και πλούσιος πια κινηματογραφικός παραγωγός. Μια βραδιά επιστρέφοντας στο σπίτι πληροφορείται το θάνατο του Alfredo, ενός χωριανού του που είχε να ακούσει νέα του πάνω από 30 χρόνια και ζούσε στο χωριό του στην Σικελία. Αιφνιδιάζεται….. αυτή η είδηση λειτουργεί σαν καταλύτης…. επανα-φέρει όλο το παρελθόν, σαν μια κινηματογραφική ταινία, που παίζεται με ανοικτά τα μάτια μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο της πόλης.<br /><br />Ο χρόνος «παγώνει» και καθετί επιστρέφει τριάντα χρόνια πίσω.<br />Η εφηβεία, τα όνειρα, οι ελπίδες, οι χαμένοι έρωτες, οι ψευδαισθήσεις και η πατρική φιγούρα του Alfredo και του θερινού κινηματογράφου «ο Παράδεισος», ενός «θεάτρου» με πολλές παραστάσεις από την εποχή της νιότης του. Ο Salvatore κυριολεκτικά συγκλονισμένος από χιλιάδες συγκινήσεις, αποφασίζει να επιστρέψει για μια τελευταία φορά στο μικρό σικελιάνικο χωριό για να «αντιμετωπίσει» τα φαντάσματα του παρελθόντος και τις μοναδικές γλυκές αναμνήσεις ενός χρόνου που έχει πια περάσει..<br /><br />Η επαν-ένωση των «κομμένων φιλιών» (από τον ιερέα του χωριού Don Adelfio, για λόγους ηθικής τάξης και αποφυγής σκανδαλισμού των κατοίκων του μικρού χωριού), ενεργοποιεί φυσικά και χωρίς καμιά απώλεια το «πάθος» των φιλιών των κινηματογραφικών ηρώων του χθες, που ξαναζούν σαν παρόν και όχι σαν παρελθόν…<br /><br />Μια υπέροχη ταινία…ένας ύμνος στη χαμένη αθωότητα και κυρίως στα όνειρα …στα όνειρα που τελικά όσα χρόνια και αν περάσουν, όσο και αν προσπαθήσουμε εμείς ή οι άλλοι …ποτέ δεν μπορούν να χαθούν…! Στοιχειώνουν πάντα τον δημιουργό τους και αναπλάθουν την μαγεία τους…!<br /><br /><br />Ένα από τα πιο όμορφα φιλμ που έχω δει ποτέ…!<br /><br /><br />ΜΟΤΟ:<br /><br />Η θάλασσα των αναμνήσεων είναι καλά κρυμμένη στην ψυχή κάθε ανθρώπου, τις στιγμές που το επιζητούμε βουτάμε στο βυθό της και αναγνωρίζουμε χρώματα που ποτέ δεν ξέραμε πως είχαμε δει, μπαίνουμε σ’ ένα παράλληλο σύμπαν που η καρδιά πλέον δεν αγγίζει κ δεν πληγώνεται, μόνο κρατά ότι την ωθεί στα μακρινά της ταξίδια...<br /><br />Η ταυτότητα του έργου:<br /><br />Nuovo Cinema Paradiso<br />Italia/Francia 1988, 123' (155' αυθεντική κόπια) - Δράμα<br />Σκηνοθεσία: Giuseppe Tornatore<br />Cast: Philippe Noiret, Jacques Perrin, Salvatore Cascio, Marco Leonardi, Leo Gullotta, Enzo Cannavale, Pupella Maggio, Agnese Nano<br />Παραγωγή: Cristaldifilm, Les Films Ariane<br />Πρεμιέρα: 17 Νοεμβρίου 1988</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-3224959705878348880?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-72624139401553715782009-07-02T02:33:00.000-07:002009-07-16T16:18:34.113-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/Sl-1PQNsbfI/AAAAAAAAAA4/ziILKWPqXxY/s1600-h/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CF%86%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%AF%CE%B1+2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5359201355249249778" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_WUKX7c-W3QE/Sl-1PQNsbfI/AAAAAAAAAA4/ziILKWPqXxY/s320/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CF%86%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%AF%CE%B1+2.jpg" /></a><br /><div><input id="post_form_id" value="6119896725ea970e8923a27fb327081a" type="hidden" name="post_form_id"><br /><div class="note_header"><br /></div>Το σατυρικό δράμα έχει θέση στην καθημερινότητα μας;<br /><br />Οι ιστορικοί του αρχαίου θεάτρου και, ευρύτερα, της ελληνικής γραμματείας δεν συμφωνούν πάντοτε για ποιο ακριβώς πράγμα μιλούν. Για το συγκεκριμένο θεατρικό είδος, με σαφή λίγο πολύ χαρακτηριστικά το οποίο ολοκλήρωνε την κάθε τετραλογία μετά από τρεις τραγωδίες. Παραμένει ένα βάθος που μπορεί να πρέπει να ιδωθεί όχι μόνο από την ιστορική, αλλά επίσης και από την ψυχική και την οντολογική του άποψη.<br /><br />Το θέατρο του παράλογου μοιάζει με μια έννοια να μας λέει ότι αν μετά το kontzentrationlager Auschwitz- Birgenau της ναζιστικής Γερμανίας, το Katyn (όπου βρήκαν τραγικό θάνατο χιλιάδες πολωνοί αιχμάλωτοι αξιωματικοί) και την Hirοshima μπορεί να υπάρχει θέατρο, αυτό ίσως θα ήταν ένα πρωτόγονο και πρωτοποριακό είδος που θα ισορροπούσε αινιγματικά ανάμεσα στο γέλοιο και τον σπαραγμό.<br /><br />Το σατυρικό δράμα έχει βαθειά πολιτική διάσταση. Διαφέρει ωστόσο από την αριστοφανική κωμωδία, καθώς η σχέση του με το πολιτικό στοιχείο είναι όχι με τα καθέκαστα της τρέχουσας πολιτικής αλλά γενικότερη, αγγίζοντας σφαίρες όπως το σώμα, η επιθυμία, οι ενορμήσεις του έρωτα και του θανάτου.<br /><br />Η αβάσταχτη ελαφρότητα των σατύρων είναι πανταχού παρούσα, χωρίς να αναιρεί τον τρόμο. Οι σάτυροι δεν παίρνουν τίποτε στα σοβαρά, ούτε και τον ίδιο τον θάνατο, κάτι που στην ουσία είναι το πιο ασυμβίβαστα κωμικό. Το δήθεν Υπερεγώ του Σειληνού, που ρητορεύει με λόγια του αέρα, είναι η κατεδάφισή του υπερεγώ. Γι’ αυτό στο σατυρικό δράμα δεν χωρεί η σοβαρή κωμική παράβαση.<br /><br />Μέσα από τις πολιτικές του αναφορές το σατυρικό δράμα ταυτίζεται σχεδόν με βασικές σταθερές της τραγωδίας, όπως είναι η αντίθεσή με την σοφιστική, ως σκέψη δεσμευμένη στο φαίνεσθαι. Από την άποψη αυτή ο Κύκλωπας ευστοχεί εκεί όπου αποτυγχάνει μοιραία ο Αριστοφάνης στις Νεφέλες. Η περιπλάνηση λοιπόν των σατύρων από και προς τον Διόνυσο είναι ακριβώς και κίνηση από το φαίνεσθαι προς το είναι.<br /><br />Αν η παραπάνω πρόταση ισχύει, τότε η άποψη ότι το σατυρικό δράμα αποδομεί το έπος και την τραγωδία έχει περιορισμένη αξία. Σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό επιβεβαιώνει και προεκτείνει κεντρικά στοιχεία της τραγωδίας μέσα από μια αρχέγονη όσο και πρωτότυπη σύνθεση του κωμικού με το τραγικό.<br />Με αυτά τα λόγια ο δάσκαλος Γιάγκος Ανδρεάδης αν-ιχνεύει την πολυδιάστατη ταυτότητα του σατυρικού δράματος.<br /><br />Κοιτώντας με τα μάτια ενός επίδοξου Ιχνευτή αναζητώ μέσα από μια αβίαστη εσωτερίκευση του υποσυνείδητου….μέσα από καταρράχτες κινήσεων των φοιτητών του Παντείου, ίσως τόσο δυσκολοσύλληπτων για ένα μυαλό πειθαρχημένο στην καθημερινή πεζότητα, την ερμηνεία του έργου του Σοφοκλή….! Μια άποψη που μπορεί να μας ξαφνιάσει στην αρχή, αλλά σιγά-σιγά να μας γοητεύσει και να μας κατακτήσει….!<br /><br />Το θέατρο αναμορφώνεται από «πολιτιστικό» σε «πολιτικό», μια διαδικασία κατανόησης και αυτοπροσδιορισμού μιας κοινωνίας που είχε αναγάγει τον «λόγον» σε ακρογωνιαίο λίθο του τρόπου ζωής της, εξετάζοντας επίσης τις πράξεις του ατόμου στο πλαίσιο αξιών που είναι κοινές στο κοινωνικό σύνολο(όπως σημειώνει ο Nesselrath) και διαπομπεύοντας τον σήμερα με τόση μεγάλη ευκολία από τα έδρανα ενός κοινοβουλίου, έως τις κερκίδες ενός γηπέδου…. Η «μείξη» του σατυρικού δράματος με την ανθρώπινη φύση. Ένας τρόπος να βελτιώσουμε τις αισθήσεις μας, ένας τρόπος να βλέπουμε, ένας τρόπος να αναρωτιόμαστε ή ακόμη καλύτερα ένας τρόπος να ρωτάμε…!<br /><br />Για να φτάσουμε όμως στο επίπεδο του «ερωτώ», θα πρέπει πρώτα να νιώσω το ρίγος του έργου…δηλαδή τη συγκίνηση, που ο Σοφοκλής θα ήθελε να μας μεταφέρει στο μοναδικό σωζόμενο σατυρικό του δράμα. Θα συμβεί ή όχι;<br />Δεν είναι υποχρεωτικό….αλλά αξίζει να το προσπαθήσουμε….!<br /><br />Ας «δώσουμε» λοιπόν έναν αντίκτυπο βαθύ στο ίδιο το έργο, στους ίδιους τους φοιτητές – Ιχνευτές και τους συντελεστές του δράματος...<br /><br /><br />Η πρόσκληση παραμένει ανοικτή για όλους και φυσικά δωρεάν για την Δευτέρα 11 Μαΐου, ώρα 21:00 στη ΘΥΡΑ ΤΕΧΝΗΣ, οδός Σαρρή 14 – Ψυρρή..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-7262413940155371578?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5127970097792985079.post-51591421047082840682009-07-02T02:31:00.000-07:002009-07-02T02:32:37.467-07:00<div class="note_content text_align_ltr direction_ltr clearfix"> <div>Marley and me...βαθύς δεσμός ζωής ή μια ακόμη μικροαστική ελαφριά ιστορία;<br /><br /><br />Θα μπορούσε ίσως να πάει "χειρότερα" για ορισμένους σε ένα επίπεδο ταινιών τύπου Hollywood, όπως ο «Beethoven» και «Chihuahua in Beverly Hills», όπου το κεντρικό πρόσωπο είναι ένας σκύλος (εδώ ένα υπέροχο ξανθό λαμπραντόρ o Μarley) και η συμ-βίωση μαζί του, φανερώνει στιγμές που σου έρχεται να το «εξοντώσεις» για τις σκανδαλιές του …! είναι αλήθεια όμως αυτό; ή πίσω κρύβεται ένα alter ego….ένας μεγάλος και δυνατός δεσμός αγάπης και βαθιάς φιλίας…!<br /><br />Μια τυπική οικογενειακή ιστορία ενός ζευγαριού δημοσιογράφων( τα ΜΜΕ πάντα παρόντα..!), που παντρεύεται, αποκτά τρία παιδιά, αλλάζει εργασιακό περιβάλλον και ο Marley είναι πάντα εκεί…ανάμεσα τους, σαν ισότιμο μέλος αυτής της οικογένειας…!<br />Η ταινία βασίζεται και αναλύεται πολύ καλύτερα στις σελίδες του best seller του John Grogan, σαν ένα είδος αυτοβιογραφίας.<br /><br />Κοινότυπη ελαφριά μικροαστική ιστορία για μαζική κατανάλωση θα μπορούσε να πει κανείς…τι μας αφορά η ιστορία με τα αμερικανάκια, το μεγάλο κήπο και το αντίστοιχο ξύλινο δίπατο σπίτι, με ατσαλάκωτα πρόσωπα (όπως του Owen Wilson και της Jennifer Aniston) και φυσικά με μια ζηλευτή φλόγα έρωτα ακόμα πιο δυνατή μετά από περίπου 15 χρόνια γάμου. Τι διάθεση έχει ένα ζευγάρι σήμερα να ξεκαρδιστεί με τα κατορθώματα του Marley και τις αντιδράσεις του δημοσιογραφικού ζευγαριού;<br /><br />Καμιά ίσως θα απαντήσω, αλλά μπορεί εύκολα να προσεγγίσει μια συναισθηματική ουτοπία…μια ουτοπία που μπορεί να αντλήσει και όχι να εξαντλήσει την καθημερινότητα μας και να την εμπλουτίσει με μικρές στιγμές που εύκολα και ανέξοδα προσπερνάμε …μαθήματα ζωής με άλλα λόγια...! Και το δράμα, που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής των ανθρώπων που μπορούν να σκέφτονται, ν’ αναλύουν και να ασκούν κριτική και αυτο-κριτική…!<br /><br />Στη διάρκεια προβολής αυτής της ταινίας θυμήθηκα τον φίλο μου τον Max, ένα αγγλικό σέττερ …σήμερα δεν υπάρχει παρά μια ασπρόμαυρη κιτρινισμένη από τον καιρό φωτογραφία …αλλά κάποτε ήταν φίλος πιστός και πάντα παρών …από φοιτητής μοιραζόταν, σαν κουτάβι...μια ασπρόμαυρη σάρκινη μπάλα.. το δωμάτιο μου και πολλές φορές μέσα στην νύχτα και το κρεβάτι μου, προξενώντας τον πανικό στη φίλη μου…! μετά πάντα στο βουνό μαζί ….στα χιόνια…παρέα δυνατή και ακούραστη σε όλες τις διαδρομές …στη θάλασσα ….ακόμα και στο στρατό είχα την ζεστή παρέα του, τις μέρες «εμπλοκής» στο φυλάκιο, να μας διασκεδάζει όλους τις ατελείωτες ώρες της μοναξιάς μας…..μέχρι τη στιγμή που ο κτηνίατρος μας ανακοίνωσε, πως ο πολυαγαπημένος μας Max... πρέπει να υποβληθεί σε ευθανασία, διότι το καλαζάρ τον είχε διαλύσει εσωτερικά και δεν υπήρχε περίπτωση θεραπείας και ανάνηψης ….<br /><br />Η επόμενη μέρα μας βρήκε παρέα στον Υμηττό να τρέχουμε απ' τα χαράματα μέχρι αργά το βράδυ...Ο Max κατέληξε σπίτι με τις πατούσες κόκκινες απ' το αίμα που έτρεχε στα πόδια του...δεν ήθελε να παραδεχτεί την αδυναμία του...την αρρώστια που τον ροκάνιζε...ήθελε να ζήσει....εκείνο το βράδυ τα μάτια μας ...τα όνειρα μας βάφτηκαν κόκκινα...όλες οι επόμενες μέρες για την οικογένεια μας ήταν βαμμένες κόκκινες...κάθε πρωί φεύγοντας για την δουλειά το σκυλόσπιτο του Max έστεκε άδειανό, άψυχο χωρίς τον ιδιοκτήτη του....<br /><br />Έχουν περάσει σχεδόν δεκαπέντε χρόνια από τότε …το σκυλόσπιτο δεν υπάρχει....αλλά οι συγκινήσεις πάντα παραμένουν το ίδιο δυνατές στη θύμηση του…και όμως δεν ήταν - για πολλούς - παρά ένας σκύλος ….!<br /><br />Ένας σκύλος όμως, που δεν χρειαζόταν μεγάλα και ακριβά πράγματα: επώνυμα ρολόγια, βαρύτιμα κοσμήματα, διακοπές στην Ελούντα, ακριβά jeep για να μετακινηθεί…ένα κουκουνάρι, που του πετούσες έφτανε…! Ένα χάδι και μια αγκαλιά τον έκαναν να ξεχειλίζει από χαρά και ευγνωμοσύνη και να λαμπυρίζουν τα μάτια του…!<br /><br />Και φυσικά δεν νοιαζόταν αν ήμουν ένα φτωχαδάκι φοιτητής ή εργάτης μετέπειτα για να βγάλω τον μήνα μου…αργότερα, αν σαν εισόδημα είχα μόνο τον πενιχρό μισθό του στρατού…..αν οδηγούσα το παλιό σκουριασμένο φιατάκι του πατέρα μου, στο οποίο πήδαγε αμέσως στη θέση του συνοδηγού…αν ήμουν άνεργος….ή αν ήμουν σημαντικός για τους άλλους ή τόσο ασήμαντος…!<br /><br />Ο Max, όπως και ο Marley και ο κάθε Marley…σου έδινε αμέσως μόλις τον κοίταζες ολόκληρη την καρδιά του…άραγε για πόσους ανθρώπους μπορείς να το πεις αυτό;<br /><br />Τι ζητούν σήμερα οι άνθρωποι για να δώσουν λίγη …έστω ένα μικρό κομματάκι από την καρδιά τους;<br /><br />Πόσοι άνθρωποι μπορούν να σε κάνουν να νιώσεις τόσο σπάνιος, όσο αυτά τα υπέροχα τετράποδα…και επιπλέον…ότι είσαι ξεχωριστός και μοναδικός;<br /><br />Max...Marley ...σας ευχαριστώ..!<br /><br />Λίγα επιπλέον στοιχεία για την ταινία:<br /><br />Director:David Frankel<br />Writers (WGA):Scott Frank (screenplay) and Don Roos (screenplay).<br />Produce: Gil Netter<br />Writer: John Grogan<br />Official Site: <a href="http://marleyandmemovie.com/" onmousedown="'UntrustedLink.bootstrap($(this)," target="_blank" rel="nofollow"><span>http://marleyandmemovie.co</span><wbr><span class="word_break"></span>m/</a><br />Distributor: 20th Century Fox<br />Πρεμιέρα: 5 March 2009 (Greece)<br />Tagline:Heel the love<br />Cast<br />• Owen Wilson ..... John Grogan<br />• Jennifer Aniston ..... Jenny Grogan<br />• Eric Dane ..... Sebastian Tunney<br />• Alan Arkin ..... Arnie Klein<br />• Haley Hudson ..... Debbie<br />• Haley Bennett ..... Lisa<br />• Kathleen Turner ..... Ms. Kornblut<br />• Nathan Gamble ..... Patrick Grogan (age 10)<br />• Bryce Robinson ..... Patrick Grogan (age 7)<br />• Dylan Henry ..... Patrick Grogan (age 3)<br />• Finley Jacobsen ..... Conor Grogan (age 8)<br />• Ben Hyland ..... Conor Grogan (age 5)<br />• Lucy Merriam ..... Colleen Grogan</div><div class="photo photo_none"><div class="photo_img"><a href="http://www.facebook.com/photo.php?pid=42917&amp;op=1&amp;view=all&amp;subj=131159786264&amp;aid=-1&amp;oid=131159786264&amp;id=1814216012"><img style="width: 460px;" src="http://photos-f.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc1/hs155.snc1/5768_1020875221514_1814216012_42917_3332459_n.jpg" alt="" class="" onload="var img = this; onloadRegister(function() { adjustImage(img); });" /></a></div><div class="caption">Ο φίλος μου ο Μax</div></div></div> <div class="note_footer clearfix"><div comment="" class="commentable_item no_comments hidden_add_button expanded_comments autoexpand_mode" id="commentable_item_131159786264"><div class="action_links_bottom"> <span class="action_links_bottom">Γράφτηκε πριν από 11 ώρες<span class="action_link_dash action_link_dash_1"> · </span><a onclick="'toggle_feedcomments_box_open(" title="Κάντε κλικ εδώ για να αφήσετε ένα σχόλιο" onmouseover="CSS.addClass(this, 'feedback_hover')" onmouseout="CSS.removeClass(this, 'feedback_hover')">Σχολιάστε</a><span class="action_link_dash action_link_dash_2"> · </span><span id="like_link_131159786264_131159786264_id_4a4c7de2707556274290937" class="like_link like_not_exists"><a href="http://www.facebook.com/home.php#" onclick="'toggle_feedcomments_box_open(" class="like_component_not_exists" title="Επιλέξτε εδώ εάν σας αρέσει αυτό." onmouseover="CSS.addClass(this, 'feedback_hover')" onmouseout="CSS.removeClass(this, 'feedback_hover')">Μου αρέσει!</a><a href="http://www.facebook.com/home.php#" onclick="'LikeController.saveChangeLike({" class="like_component_exists" title="Επιλέξτε εδώ αν δε σας αρέσει πλέον αυτό το αντικείμενο." onmouseover="CSS.addClass(this, 'feedback_hover')" onmouseout="CSS.removeClass(this, 'feedback_hover')">Δεν μου αρέσει</a></span></span></div><div class="comment_box"><div id="like_box_131159786264_131159786264" class="like_box no_likes like_not_exists"><div class="ufi_section participants_not_expanded"><div class="like_sentence_container"><div class="like_sentence like_sentence_exists like_component_exists"><a onclick="'LikeController.saveChangeLike({" title="Επιλέξτε εδώ αν δε σας αρέσει πλέον αυτό το αντικείμενο."><img alt="" class="like_box_thumb_icon spritemap_icons sx_icons_like_on" src="http://static.ak.fbcdn.net/images/spacer.gif?8:11" /></a>Μου αρέσει.</div><div class="like_sentence like_sentence_not_exists like_component_not_exists"><a onclick="'LikeController.saveChangeLike({" title="Επιλέξτε εδώ εάν σας αρέσει αυτό."><img alt="" class="like_box_thumb_icon spritemap_icons sx_icons_like_off" src="http://static.ak.fbcdn.net/images/spacer.gif?8:11" /></a></div></div></div></div><form method="post" action="/minifeed.php" name="add_comment_131159786264_131159786264" id="add_comment_131159786264_131159786264"><input name="charset_test" value="€,´,€,´,水,Д,Є" type="hidden"><input id="fb_dtsg" name="fb_dtsg" value="AE9H2zNyhVPqr7LqxgSbBXwV0x4" type="hidden"><input id="post_form_id" name="post_form_id" value="6119896725ea970e8923a27fb327081a" type="hidden"><div class="ufi_section comment_add_row" id="comments_add_131159786264_131159786264"><div class="comments_add_box"><div class="add_comment_box_wrapper clearfix" id="add_comment_wrapper_131159786264_131159786264"><div class="comments_add_box_image"><div class="UIRoundedImage UIRoundedImage_SMALL UIRoundedImage_GIRLIE"><img src="http://profile.ak.facebook.com/v223/1943/28/q1814216012_4003.jpg" alt="" class="UIRoundedImage_Image" /><img src="http://static.ak.fbcdn.net/images/ui/UIRoundedImage.png?8:156558" alt="" class="UIRoundedImage_CornersSprite" /></div></div><textarea cols="30" rows="2" onfocus="'feed_comment_show_add_button(" _has_control="true}'" title="Γράψτε ένα σχόλιο..." style="overflow: hidden;" class="DOMControl_placeholder" id="add_comment_text_131159786264_131159786264" name="add_comment_text_131159786264_131159786264">Γράψτε ένα σχόλιο...</textarea></div><div class="inline_comment_buttons clearfix"><div class="comments_add_box_submit"><input class="inputsubmit inputsubmit" onclick="'feedcomment_submit(" id="submit_comment_131159786264_131159786264" name="submit_comment_131159786264_131159786264" value="Σχολιάστε" type="submit"></div></div></div></div></form> </div></div></div> <div class="UITwoColumnLayout_NarrowContent" style="width: 200px;"><div class="UIRoundedBox_Container clearfix"><div class="UIRoundedBox_Box"><div class="notes_side_column clearfix UIOneOff_Container"><div id="tag_this_note" class="set"> <h2>Επισημάνατε άτομα σ' αυτή τη σημείωση</h2> <div class="set_filters"><input id="num_tags" name="num_tags" value="0" type="hidden"><input id="num_tags_max" name="num_tags_max" value="30" type="hidden"><input id="note_tagger_label_ok" name="note_tagger_label_ok" value="Πληκτρολογήστε ένα όνομα" type="hidden"><input id="note_tagger_label_full" name="note_tagger_label_full" value="Έφτασες στο όριο προσθήκης ετικετών" type="hidden"><label for="note_tagger" id="label_note_tagger">Πληκτρολογήστε ένα όνομα</label><div id="tag_search_box"><input value="" class="inputtext typeahead_placeholder" maxlength="100" size="25" autocomplete="off" onfocus="var typeahead_source_instance1 = new friend_source(&quot;1814216012-1245755615-3&amp;u=1814216012&quot;);typeahead_source_instance1.text_noinput='';new typeaheadpro(this, typeahead_source_instance1,{onselect:editnote_typeahead_onselect,onsubmit:editnote_typeahead_onsubmit});this.onfocus();" type="input"></div></div></div><div id="in_this_note" class="set"> <h2>Άτομα σε αυτή τη σημείωση</h2> <div class="set_filters"><div id="note_tags"><div class="no_tags">Κανένας</div></div> </div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5127970097792985079-5159142104708284068?l=7culture.blogspot.com' alt='' /></div>Dionisis Anastasopouloshttp://www.blogger.com/profile/05304549686639407672noreply@blogger.com0