Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες....


ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ' ανοιχτό πουκάμισο, με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Όπου είχε κράτος κι εξουσία η Άνοιξη. Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε συνήθιο να γιορτάζει τον άλλο Σηκωμό, τη μέρα πάλι εκείνη ορίσανε για την Έξοδο. Και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σα σημαία, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες. Και ακολουθούσανε άντρες πολλοί, και γυναίκες, και λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια. Όπου έβλεπες άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές, πού 'λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα. Τέτοιας λογής αποκοτιές, ωστόσο, μαθαίνοντες οι Άλλοι, σφόδρα ταράχθηκαν. Και φορές τρεις με το μάτι αναμετρώντας το έχει τους, λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες, με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μία πήχη φωτιά κάτω απ' τα σίδερα, με τις μαύρες κάνες και τα δόντια του ήλιου. Όπου μήτε κλώνος μήτε ανθός, δάκρυο ποτέ δεν έβγαλαν. Και χτυπούσανε όπου να 'ναι, σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση. Και η Άνοιξη ολοένα τους κυρίευε. Σα να μην ήτανε άλλος δρόμος πάνω σ' ολάκερη τη γη, για να περάσει η Άνοιξη παρά μονάχα αυτός, και να τον είχαν πάρει αμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακριά, πέρ' απ' την άκρη της απελπισιάς, τη Γαλήνη που έμελλαν να γίνουν, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες, και οι άντρες, και οι γυναίκες, και οι λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια. Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα. Και θερίσανε πλήθος τα θηρία, και άλλους εμάζωξαν. Και την άλλη μέρα εστήσανε στον τοίχο τριάντα.


ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ ..

ΤΑ ΠΑΘΗ - Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΟΔΟΣ ...Οδυσσέας Ελύτης

ΣΧΟΛΙΟ:

Η επαναγωγή του αθωότερου βλέμματος, ο δικαιότερος επαναπροσδιορισμός είναι η δύναμη των παιδιών μας...και λέω παιδιών μας, διότι φοιτητές & μαθητές είναι παιδιά όλων μας... Η άδοξη χυδαιολογία εναντίον τους αποτελεί απλά και μόνο τη δική μας αιχμαλωσία...Η λέξη "συνείδηση" οφείλει να σταθεί γυμνή απέναντι τους...απέναντι στην οριοθέτηση της αλήθειας ... Η δική μου γενιά - δυστυχώς - απέτυχε ξανά να τους δώσει αυτό που είχαν ανάγκη περισσότερο απ' όλα: αξιοπρέπεια και ελευθερία ...Είμαστε λοιπόν υπόλογοι ή ένοχοι; Φυσικά ΝΑΙ, στη γενναιότητα τους και στην ομορφιά τους ...μα κυρίως στην ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥΣ ...